RHETORICESHic dies cōcilio religioſorum deſignatus eſt. Itaqꝫ in hunclocum nobis cōueniētibus qui religioni uacamus: iure acmerito nō nihil eſſe dicendum de religionis laude: præfecto huic integerrimo noſtri ordinis uiſum eſt hoc munusad me collatum: eius mihi ſummatim ſunt partes trāſigē-dæ. Debet autē eſſe narratio breuis: ut ſuperius attigi: di/ Narratiolucida & ueriſimilis. Breuis ideo dico: ne terat fruſtra tem Breuispus cū nihil adhuc de ſubſtantialibus dicat: ſed dicturū ſeprofiteat̉. Aperta uero ut nihil dicat confuſe: ne animus Apertaauditoris incertꝰ ab audiendo diſtrahat̉. Veriſimilis autēVeriſimilisquia etiam res uera ſine ueriſimilitudine dicta fidem nonfaceret: ut ſi dicatur uirginē peperiſſe: & non dicatur quomiraculo factum ſit: abſolute fidem non faciet. Et in hocmaxime animaduertendū eſt: ꝙ narratio non habeat ali-quid contoruū: aut idem repetitum: aut diffuſum: aut ob-ſcurum: ſed ſtructuras habeat breues: & crebras: & quaſiper enumerationē procedentes: ita ut quid ſit dicendumpotius apparet̉ ꝗͣ quid dicat̉ auditores attendant. Eſt ma-la narratio longa: hoc modo.¶ Exemplū de longa narratione uitioſa.Magna res eſt profecto patres optimi: de qua uerba ſimhodie facturꝰ: & tanta quidem ac tam grandis: ut nulliusuel diſertiſſimi oratoris lingua rei amplitudini ſatiſfacerequæat. Agit̉ enim funus mœroris plenum. Agit̉ cōmu-nis totius urbis luctus. Agitur de publica ciuitatis potiꝰ: q̄priuatæ domꝰ calamitatē. Vbijt diem Cælius uir maximꝰurbis primas: ciuitatis propugnaculū. Obijt diem Læliusomni laude cumulatꝰ. Vbijt is a cuiꝰ incolumitate omnispendebat ciuiū incolumitas: & cuiꝰ obitu omnes obijſſedici poſſumus. Proh deum atqꝫ hominū fidem: quis hocanimaduertebat erūnæ genꝰ? Quis hunc ꝓuidebat caſū?Quis hūc poterat cōuertere oculos? Obijſti tu tandē Læli: Obijt aſyli reipublicæ tutor: Obijt fautor atqꝫ ꝓtectornoſter. Hic dies lugubris ē eiꝰ epitaphio deſignatus. Egodecretꝰ ſum: qui & ſaudandæ illiꝰ uitæ mortis locū impleā