RHETORICESſim turpis.Dictum eſt aūt unam eſſe dumitaxat beniuolētiæ ab ipſisquattuor perſonis cauſam: quia nihil in exordio tractaturniſi ad finem ſibi animos auditorū ad audiendū apparan-di & conciliandi: ut ad reliqua facilior conſtet aditus. Nāueluti ſi quis ſemel bona ſit in nos mente: nos amans lau-dat omnia noſtra: etiam ſi nō uideantur ijs qui nos oderetalia: ſic qui male de nobis cōcepit: nos habens odio: etiāquæ amātes de nobis admirant̉: deteſtare conatur.Eſt aūt & attentio ipſa: & beniuolētia: eo moderamine inexordiū inducēda: ut neqꝫ iactator: nec aſſentator homouideatur. Nam iactare ſe uideret̉: remqꝫ dicendā: ſi minusmodeſte uel illā uel ſe laudaret. Aſſentari aūt ſi ſupra mo-dū auditorū laudes ſequeretur.¶ Exemplum iactantiæ.Res em̄ hæc de qua uerba facturꝰ ſum: tam eſt inſigni laude cumulata. P. C. tam excellēs: tam admirāda: ut & antehac nunqͣꝫ ſit audita: & a nemine poſſit alio qͣ a me uno tractari. Tot enim ac tanta de omni uirtutis genere periculafactam ſum in omni uerſatus bonarū artiū ſtudio: tantummihi iam laudis in exercendis bonis litteris eruditiſſimecomparat̉: ut nemo æque ad hanc materiam conuenirequeat: nulli ſint paratæ rationes meæ: neminem tam hocmunus qͣꝫ me deceat.¶ Exemplū adulationis in beniuolentia.Quis aūt adeo eſt obtuſo plūbeoqꝫ ingenio: quem laterequeāt ueſtræ laudes? Vos em̄ ſoli eſtis luminaria qͣſi quædam in terris demiſſa cælitus: quorū ſplendore ac ductu ꝑomnis tenebraꝝ obſcuritates ambulet̉: uos numina deo-rū aliqua ſumma quidē apud nos ueneratione digniſſimaquibꝰ qui nō credit: non fidit: nō ſe dedicat totū: is & ꝑfi-dus eſt & amens appellandus.