ſanctitatis et poteſt atis collate ⁊ deo non ꝑtinet niſi ad ſanctos viros ⁊ cimicos dei vel in mortē vel in viti. qn̄qꝫ tn̄ ſc̄i hoīes cū tota ſcitate ip̄oꝝ de qliqͦ ſigno miraculoſo fcō aliꝙͣ malā intētionē hn̄t et ꝙͣuis in hoc boni ⁊ ſcinō ſint. nichilominus tn̄ ad teſtificaicōem ſcitatis ⁊ doctrīe veritutis ip̄oꝝdeus multa ſigna et miracula facit. Vnde d̓t gloͣ. nu̓i. xx. ꝙ moyſes et qͥciron qn̄ per ꝑcuſſionē v̓ge fecerūt effluere aquā de petra habuerūt ꝙͣdamꝓcinā gloriā. iō meruerūt audire. qꝛ nō credidiſtis mͥ vt ſcificciretis me corā filijs iſrl̓. Ideo nō introducētis hos ppl̓os in terrā quā dabo eis. Et ſuꝑ illo d̓bo luc̄. x. Nolite gauidere qꝛ ſpūs vobis ſubiciunt̉. d̓t gloͣ Ꝙ leticioqua dn̄s diſcipulos letos videbat incinē gloriā ſapiebat. gaudebāt em̄ ꝙqͣſi ſublimes t̓ribiles hoībus et demonibus erāt effecti. Ideo dn̄s in cordi-bus eoꝝ talē elcicōem rep̄hendit iudiciū ruine pͥmi q̄geli referens quādodixit. videbā ſathainā ſicut fulgor de celo cadētem. Propt̓ euidēciā gͦ miraculoꝝ cū ſint ſigna teſtificeicōis ſcitatis et doctrīe veritatis ſcōꝝ p̄p dꝫ aliqͦs canonizcre. ¶ Ad pͥmū ergo eſt d̓d̓. ꝙ miraicula facere prīcipolit̓ nōfiūt niſi v̓tute dei. Miſtericiliter tamē quādoqꝫ fiūt vel q̄gelis miniſtrātibus vel ſcis orātibus et dep̄cōtibus vt d̓t aūgꝰ. xij. de ciuitate dei. ¶ Adij. eſt d̓d̓. ꝙ licet mali hoīes poſſint facere miracula ad xp̄i et ſcōꝝ noīm inuoccicōem nō ipſi trimē dicunt̉ facere miraicula. ſꝫ mogis illi cuius vel qͦrūſcitate fiūt. Poſſūt em̄ moli milites qͦs iuſticia imꝑialis cōdempriat ſignis et vexillis eoꝝ imꝑatoris q̄dam extorq̄re ⁊ tollere ab alijs nō iubente domino. ſꝫ ſci et iuſti viri poſſūt hoc facere ꝑ publicē iuſticiā imꝑcitoriˢvt d̓t augꝰ. in li. lxxxiij. q̄ſtionū. ¶ Ad iij. eſt d̓d̓. ꝙ miracula fcā ad confirmacōem doctrine veritatis īnitūtur fidei. ſꝫ q̄ fiūt ad teſtificacōem ſcitotis requirūt fidē formatā caritoti. cuiuſmodi ē fides ſcōꝝI. v. ſic ꝓcedit̉. Videt̉ em̄. ꝙ pͣp ꝓpter donū ꝓphetie debeat aliquē inſanctū canonizare. Scribit̉ em̄ ſap̄. vij. ꝙ ſpiritus ſanctus in aīaꝰſanctoꝝ ſe trāſfert amicos dei et ꝓphetus cōſtituendo. ſꝫ cmici dei non ſūtniſi ſancti viri. ꝓpter donū ergo ꝓphetie p̄p debet aliquē in ſanctū canoni-zare. ¶ Iſcribit̉. ij. petri. j. ꝙ nō volūtate hūcna ollcita ē aliquādo ꝓphetici. ſꝫ ſpū ſcō inſpirati locuti ſūt ſancti dei omnes. donū ergo ꝓphētie nō reuelcit̉ niſi ſanctis viris ¶ pͣ ſecreto dei nō pandūtur niſi dei amicis iuxͣillud ioh̓. xv Vos autē dixi aimicos qꝛ omnis q̄cumqꝫ qudiui a patre in-o nota feci vobis ſꝫ ꝓphetio eſt quoddā ſecretū dei ergo nō pandit̉ niſi viꝰſanctis ¶ In cōtrariū eſt qꝛ cpl̓s dicit jͣ. ad Chor xiij. Si hobuero ꝓphetiāet nouerim miſteria omniai caritatem cutē nō hobeo nichil ſum ꝓpter donum ergo ſolum ꝓphetie nō eſt aliquis cononizandus ¶ ¶ Dicendumꝙ ꝓphetare idem dicit quod longe et ꝓcul aliqua diſtontia q natura ho-minu cognitione ꝓnūciare quod mali hoīes facere poſſunt tribus modioH 5