appellonꝫ iuſtificcat ſe et iniuſtificcat iudicē q cuius ſentētia appellat. &eo ipſo ꝙ appellat dicit ſe iniuſte grauatum. et aſſerit iudicē eum iniuſtegrauantem. ⁊ per cōſequēs dicit ſe iuſtū et iudicē iniuſtum. appellās igitur a pp ad deū neceſſario hobet iuſtificcere ſeipſum coram deo ⁊ iniuſtincare papā. ſꝫ quicūqꝫ iuſtificcit ſe corādeo ⁊ imuſtificcit aliū meret̉ q deorepelli. Exemplū habemus de phariſeo Luce. xiiij. qui iuſtificēs ſeipſum ⁊imuſtificās publicanū fuit a deo repulſus. appellacō ergo facta a papoad deū nō eſt admittēda. ſꝫ pocius repellenda ex parte ipſius appellonti.qui eo ipſo ꝙ iuſtificcit ſe et iniuſtificat aliū repellēda eſt eius appellacōSecūdo hoc patet ex ꝑte ipſius appellationis. qꝛ appellatio innntit̉ ſciencie. qꝛ innititur regulis iuris. iura autē et leges plonū eſt ꝙ ſe tenent exꝑte ſcīe. Cū igit̉ in ſciendo ⁊ cognoſcēdo ſit motus rerū ad animā oportꝫqdeus cognoſcat̉ ⁊ nobis nō immedicite. ſꝫ per ſuais ſimilitudines ⁊ ꝑ ſuo-effectus iuxta illud apoſtoli. ad ro. j Inuiſibilici dei per ea que facta ſuntintellecta cōſpiciunt̉. Supplicacio vero et orcitio innititur gracie et amo.xi. qꝛ in cimq̄do eſt motus anime ad res. Ideo quāuis deus a nobis nō immedicite cognoſcritur poteſt a nobis immedicite diligi et immedicite amari. appellctio igitur que innititur ſcie nō poteſt intrare ad deum immediote. niſi mediāte homine et mediātibus iudicibus ⁊ deo inſtitutis. ſꝫ orcicō ⁊ſuppliceicio que innititur qͥmori immedicite p̄t intrare ad deum. qꝛ intratamor vbi ſcia foris ſtat ¶ Ad primū ergo eſt dicendum. ꝙ ſpes nrā dedeo nō ſolū debet eſſe in hac vitri. qꝛ ſicut dicit apoſtolus. jͣ. ad Chor. xv. ſiin hac vita tātum in xp̄o ſperantes ſumus miſerabiliores ſumus omnibus hominibus cōtigit em̄ iuſto iudicio dei homines bonos et ſanctos qn̄qꝫ ab eccleſiai ſeperari per ſentēciam iniuſtam vel excōmunicationis ſeudepoſitionis qui ſi ſine vllc cōuenticula vſqꝫ ad mortē. fidem quum in etcleſici critholica predicali̓ ſciunt teneā̄t et defendāt. hos coronat pius pater in occulto videns. ſicut dicit Augꝰ. in libro de vera relig. ¶ Ad ſecun-dum eſt dicēdum. ꝙ cū deeſt auxiliū humanū q̄rendū eſt diuinum non ꝑmodū appellationis. ſꝫ per modū deuote ſuppliceicionis. quā ſemꝑ ipſe pius pater exaudit vel liberādo vel pacientiā tribuendo vel in melius id qd̓petitur cōmutādo. ſepe em̄ que petuntur ẜm Augū. nō dātur qn̄qꝫ petūturvt meliorē dētur vel cōueniēcōri tēpore largiātur. ¶ Ad terciū eſt dicen.ꝙ ſuꝑbic ſuperioris in hec vita nō ē repellenda ꝓpria v̓tute. ſꝫ pcicienterportanda. qꝛ ẜui apl̓m nō debemus vinci e malo. ſꝫ vincere in bono malū.et potiſſime ab obīa ſūmi pōtificis locū dei gerētis in terra. nullus ſub qͦ-cumqꝫ pretextu ſine nota ſuꝑbie poteſt ſe ſubtrahere.D quartū ſic ꝓceditur. Videtur em̄ ꝙ a popa preſenti ad futurumpoſſit homo appellae̓. qꝛ maior eſt popa futurus reſpectu preſentiꝰ