Dominica Letare

la ſuccinericiū pane̓ paruulū. Duo ligna crucenſignant. Hiere. xj. Nittamꝰ lignū in panē eius. ⁊eradamꝰ eū de terra viuentiū. Farina ē granū cōtritū. Granū aūt xp̄s. Ioh̓. xij. Niſi granū frumeti cadens in terrā mortuū fuerit. ip̄m ſolū manetſi aūt mortuū fuerit multū fructu affert. Qui cōtritus ē ꝑ paſſionē. Eſa. liij. Attritꝰ ē ꝓpter ſceleranoſtra. Nulier gͦ .i. eccl̓ia vel anīa. colligēs ꝑ fidēet deuotionē duo ligna crucis. de farinula paneꝫfacit quādo de paſſione xp̄i ſe reficit. Panis iſteparuulus ē. qꝛ ꝑ paſſionē xp̄s minutꝰ ⁊ humiliatus ē ad Phil̓. ij. Humiliauit ſemetip̄m factꝰ obediens vſqꝫ ad mortē. Succinericius ē quoqꝫ. quiaſub cinere amare paſſionis xp̄i memoriter coctuſeſt psͣ. cj. Cinerē tanqͣꝫ panē manducabā. ¶ Sednota ꝙ quinqꝫ panes quinqꝫ vulnera xp̄i ſūt quemultū reficiūt anīam deuotā. qͥ nō ſolū ſunt anīeordeacei ꝑ paſſionē. ſꝫ etiā oleati ⁊ mellici ꝑ deuotionē. Bern̄. Foderūt manus eius ⁊ pedes eiuset latus lancea ꝑforauerunt Per has rimas licetmihi ſugere mel de petra. oleumqꝫ de ſaxo duriſſimo. De om̄ibus his varijs panibꝰ intelligi poteſtqd̓ Dauid ad Abymelech dixit. j. Reguꝫ. xvj. Siquid habes ad māducandū. vel quinqꝫ panes damihi aūt quicquid inueneris ⁊cͣ.e eo dem¶ Sermo lj.¶ De epiſtola.Lla autem hieruſalēque ſurſū ē libera eſt que ē mater nr̄a.ad Gala. iiij. ¶ Quādo aliqͥs crucē trāſmarius aſſumpſit. ⁊ proponit ī terra ſancta remanere. valde libent̉ audit bona de terra illa. ⁊ magnū ſolatiū in talibꝰ v̓bis recipit. Sic multi nr̄mcruce̓ penitētie aſſumpſerūt in hac qͣdrageſima ꝓponētes ire in illā celeſtē hieruſalē. Tales eī ſuntvere ꝑegrini ſingulis enī diebꝰ poſt aſſumptionēpenuētie dietā vnā fecerūt ꝑegrinatiōis ſue. Hecperegrinatio in hͦ ē excellentior alijs. qꝛ ꝓpter hācfiunt alie. Et ſi hec nō fiat alie parū valent. Beatiſūt illi qui iā aſſumpſerūt ſi ꝑſeuerāt. ve autē illisqui niōdū aſſumpſerūt cū tamē rex celi hoc tēpore crucē aſſumpſit. Iohā. xix. Baiulās ſibi cruceexiuit ī eū qui d̓r caluarie locū. Et nullū reputatde familia ſua niſi qui illā crucē aſſumit. Nat. xQui nō accipit crucē ſuā ⁊ ſequit̉ me. nō ē me dignus. Eccl̓ia aūt ad ſolatiū eorū qui iā penitentiecrucē ceperūt. ⁊ ad ꝓuocandū eos qui nōdum aſſumpſerūt. vt aſſumāt comendat celeſtē hieruſalēdicēs. Ilſa aūt que ſurſū ē hieruſalē ⁊cͣ. Hodie appropinquat nunciꝰ de celeſti hieruſalem .ſ. apl̓s ⁊nunciat bona .ſ. ꝙ hieruſalē libera ē ⁊ mater nr̄a. īregio ⁊ pr̄ia. Quia natural̓r quilibet diligit ⁊ deſiderat patriā ſuā. Et ſic nos celeſteꝫ patriā. Augu.Feciſti nos dn̄e ad te. inquietū eſt cor noſtruꝫ donec requieſcat ī te. Heb̓. xiij. Nō habemꝰ hic manentē ciuitatē ſꝫ futurā quā inquirimꝰ. Ideo nondeſideremꝰ diu viuere in hͦ mundo. quod figurat̉Gen̄. xxviij. Iſaac ait ad Iacob. Noli accipe coniugē de filiabus chanaan. ſꝫ vade in domū Batuelis pr̄is mr̄is tue. ⁊ accipe tibi inde vxorē de filibꝰ

Laban. Spiritualiter. Laban interp̄tat̉ cādidatio. ⁊ ſignificat deū. hic habet duas filias. Rachelet Lyam .i. gratiā ⁊ gloriā. psͣ. lxxxiij. GGratiā ⁊ gloriā dabit dn̄s. gloriā videlicet ꝑ ꝯtēplationē. Fortunatus in omelia Nequaqͣꝫ deus ſe anīe applicaret niſi ſe in ꝯtēplatione erigeret. ideo ſume crucem penitētie. ¶ In ſumma verborū epl̓e huiusduo innuunt̉. Prīo ponit ſenſū hyſtoriacū ⁊ litteralē. ibi. Fr̄es ſcriptu ē. Scd̓o ſb̓dit ſenſū allegoricū myſticū ſeu ſpiritualē. ibi. q̄ ſūt ꝑ allegoriaꝫ dicta. De pͥmo dic̄. Frēs ſcriptū ē .ſ. gen̄. xvj. ⁊. xxxi.Quoniā Abrahā duos filios habuit .ſ. Iſmaeleꝫet Iſaac. Sed di. tn̄ habuit plures qͣꝫ duos. vt patet Gen̄. xxv. ergo hoc ē inſufficiēter dictū. ℟n̄detur. veꝝ eſt. plures habuit qͣꝫ duos. ſꝫ illi duo fucr̄iprincipales qͦs ſcriptura ꝯmemorat ꝓpter figurāſequētē .ſ. electorū ⁊ reproborū qui ꝑ illos figurātur. Ideo ſb̓dit. Unū .ſ. Iſmaeleꝫ. de ancilla .ſ. deAgar q̄ fuit ancilla Sare. Gen̄. xv. Et vnū de libera. i. d̓ Sara .ſ. Iſaac. Nā ſara erat libera. qꝛ neptꝭAbrae ⁊ filia fratris ſui. ¶ Sed diceres. qͣre Abraham habet duas vxores. cū hoc ſit ꝯtra legē nare ⁊ ꝯtra pͥmā inſtitutionē cōiugij. Reſpōdet magiſter in. iiij. di. xxxiij. ꝓ varietate tēporū varia inuenit̉ diſpoſitio ꝯditoris. Prīo fr̄es ſororibꝰ ſūtiuncti. poſt hoc nō ſed cognatis iuncti. Sed poſthec pene om̄s falſis dijs adheſerūt. ⁊ paucis ꝑmanentibus in vera fide. ꝯſultum ē a deo plures vniꝯiungere ne cultus dei deficeret. Aug. Antiqͥs patribus illud nō erat peccatū quia nō gratia laſciniendi ſed gignendi fecerunt. ¶ Sed diceres. Hocetiā faciā. Reſpōdetur nō. quia tūc nō erat ꝯtra p̄ceptum vt modo. Etiā reſpōdetur ꝙ deꝰ ex rationabili tauſa diſpenſauit cū antiquis patribus ante legē ⁊ poſt legem. ⁊ hoc ꝓpter multiplicationēprolis ad cultū dei edificande. erant enī tunc parci fideles. Sed qui de ancilla i. Iſmael ẜm carnēnatus ē. id ē ẜm legē propagationis ſine vlla promiſſione de ip̄o facta ⁊ abſqꝫ vllo miraculo. Sic̄patet Gen̄. xvj. Poterat enī agar iuuēcula naturaliter cōcipere de Abraam ſene. Qui aūt de libera. ſupple natꝰ ē ſcꝫ Iſaac. ꝑ repromiſſionē .ſ. diuinā a deo factā ⁊ cum diuino miraculo. qꝛ pater cetū annorū erat. ⁊ mater nonaginta. vt patet Gen̄.xviij. ¶ Sed diceres quare apoſtolus dicit tantuꝫIſaac per repromiſſionem natū: cum etiam legimus promiſſionem eſſe factaꝫ. de Iſmaele. quisin Geneſi .xvj. dicitur. Cum agar eſſet in deſertoSur. tunc apparuit ei angelꝰ domini dicēs Agarancilla Sarai. vnde venis aut quo vadis. Que reſpondit. A facie Saray domine mee ego fugio.Cui angelus. Reuertere inquit ad dominam tuam. ⁊ humiliare ſub manu illius. Et rurſum. multiplicans inquit multiplicabo ſemen tuum. Ecceparies filiū. ⁊ vocabis nomen eiꝰ Iſmael. hic erithō verus. manus eiꝰ ꝯtra om̄s. ⁊ manus oīm cōtra eum. Reſpondetur. ꝙ iſta ꝓmiſſio quando facta eſt. tunc iam Iſmael erat conceptus. promiſſio vero Iſaac facta eſt anteqͣꝫ conciperetur. vt patet ex v̓bis angeli poſitis ī Gen̄. xviij. c. Et ſic apparet yſaac nū ẜm ꝯſuetudinē humane nature eſſe natum ſed per repromiſſionem ex longeno pr̄e