Feria quinta poſt Oculi

ne radicat̉. qꝛ totū corpꝰ inflāmat Iob. xxxj. Hocem̄ nephas ē ⁊ iniqͥtas maxima. ignis vſqꝫ ad conſummationē deuorās: ⁊ omnia eradicās genimīaIob xvj. Cōuulnerauit lumbos meos. Ip̄m corcorrūpit ⁊ fedat Iohel̓. j. Computruerūt iumēta īſtercore ſuo. Mala cōſuetudo difficulter curatur.hͦ ſignificatū ē Io. xj. ī Lazaro qͣdriduano: quē dominꝰ cum difficultate ſuſcitare voluit .ſ. cum oraton. cū clamore. cū ſui ꝑturbatōe. ⁊ cū lachrymaꝝeffuſione. ¶ Septima febris ē ethica: q̄ radicataein mēbris ⁊ naturalē humiditatē cōſumit. ⁊ ſignificat triſticiā illaꝫ de qͣ dr̄. ij. Coꝝ. vij. Seculi triſticia mortē oꝑat̉. Prouerb̓. xvij. Spūs triſtis exiccat oſſa .i. robur virtutū. Sunt tn̄ oſſa q̄ nō tm̄ ſuntexiccāda: ſꝫ etiā īcinerāda Amos. ij. Incēderūt oſa regis idumēe vſqꝫ ad cinerē. Idumea interp̄tat̉ſanguīea: ⁊ ſignificat diabolū qui ſanguinē noſtꝝſitit. Eius oſſa ſunt noſtra pctā: ꝑ q̄ diabolus ꝯtranos robur aſſumit. Sunt ergo qͥdaꝫ qͥ iſta oſſa hn̄integra: qͥ .ſ. de peccatis nō ꝯterunt̉. Alij iſta oſſagroſſas partes frangūt: qui .ſ. ſuꝑficial̓r cōterunt̉Alij ſunt qͥ ea incinerāt. qͥ .ſ. p̄cordial̓r ꝯterunt̉. Etiſtā incinerationē facit ſalubris triſticia. de qua diij. ad Coꝝ. vij. Que em̄ ẜm deū triſticia eſt: pnīam⁊ ſalutē ſtabilē oꝑat̉. Itē pctm̄ mortale ꝯꝑat̉ febriNā ſicut febricitās hꝫ palatū inordinatuꝫ: ꝓpt̓ qd̓dulcia ſibi vident̉ amara: ⁊ ecōuerſo. Sic peccatoeodē modo hꝫ inordinatū palatū aīe. qꝛ oīa videntur ſibi inſipida. Et ad hoc on̄dēdū ponit Chryẜſuꝑ Nath̓. tria exēpla. Primū eſt. ſi leoni pratuꝫvirēs on̄dit̉ nō excitat̉ eius appetitus. qꝛ de natura ſua nō appetit comedere herbas virētes: ſꝫ carnes. Secundū exēplū eſt. qꝛ ſi pluuia cadit ſuꝑ lapidē: lapis quidē a foris balneat̉: intus aūt ſiccusextitit. Tertiū exemplū eſt. qꝛ ſi in aliquo vaſo pleno aceto gutta mellis infundat̉: ⁊ mel ꝑdit̉: ⁊ acetum indulcorat̉. Primū exēplū ꝑtinet ad luxurioſos: quibꝰ ſi on̄dant̉ herbe virētes .i. p̄dicant̉ ei celeſtes amenitates: non excitat̉ eius volūtas ad deſiderādū. qꝛ nō eſt ī natura ſua deſiderare celeſtesamenitates: ſꝫ carnales voluptates. qꝛ dr̄. j. Coꝝ. ij.Animalis hō non ꝑcipit ea q̄ ſpūs dei ſunt. Eccl̓i.xxj. Audiet luxurioſus verbū .ſ. caſtitatis ⁊ diſplicebit ei: ⁊ ꝓijciet illud poſt dorſum ſuū. Secundūexēplū ꝑtinet ad ſuꝑbos qͥ hn̄t cor lapideū: ita ꝙ ſideus pluuiā ſue gr̄e vel inſpiratōis et̓ne eis īmiſerit cor eoꝝ exteriꝰ p̄t tange̓: ſꝫ īteriꝰ nihil p̄t ītrare. ⁊ideo remanēt aridi ⁊ ſicci ab oī hūore gr̄e. De tabus dr̄ Iob. xlj. Cor eiꝰ īdurabit̉ qͣſi lapis ⁊cͣ. A.gna miſcd̓ia dei qn̄ tale cor durū mollificat̉ vt gr̄adei intrare valeat Ezech̓ .xxxvj. Auferā cor lapideum ⁊ dabo vobis cor carneū: ⁊ ſpm̄ meuꝫ ponā inmedio veſtri. Tertiū exēplū ꝑtinet ad auaros qͥ habēt cor acetoſuꝫ .i. multis amaritudinibꝰ plenuꝫ ⁊repletū. Habēt em̄ amaritudinē laboris in acqͥrēdo. timoris ī cuſtodiēdo. et doloris ī amittēdo. Etiō diuitie vocant̉ ſpine vt dr̄ Nat. xiij. ex eo ꝙ cortotaliter pungūt. Si gͦ mel. i. verbū celeſte vl̓ inſpiratio diuīa in taliū corda īmittit̉: ⁊ verbum ꝑdit̉ vtcor eoꝝ nō amittatur. Et ideo faciēdum eſt qd̓ dicit Auguſ. Diſcas non diligere mundū: vt diſcasdiligere deum. funde vt implearis. auerte vt auer

taris. ¶ Secūdo ponitur curādi modus: cum dicitur. Et rogauerūt illum ꝓ ea. ⁊ ſtans ſuꝑ illā imꝑuit febri: ⁊ dimiſit illam. Ex quo habet̉ ꝙ dominꝰad p̄cem diſcipuloꝝ eam ſanauit: ꝑ qd̓ datur intelligi ꝙ aliquādo deus ad preces ſanctoꝝ viroꝝ alicui peccatori ſaluteꝫ anime cōcedit. Peccator em̄īmundus eſt dei inimicus ⁊ claudus. quia īmundus non audet coram deo apparere. quia deus tales abomīat̉. p̄s. v. Diruꝫ ſanguinū ⁊ doloſū abominabit̉ dominꝰ. Quia peccator eſt dei inimicus⁊ nihil poteſt a deo impetrare Ioh̓. ix. Scimꝰ qͥadeus pctōres non exaudit. Et ideo deus talibꝰ potius indignat̉ qͣꝫ placatur Iſa. lxvj. Cognoſcet̉ manus domī ſeruis eius ⁊ indignabit̉ inimicis ſuis.Grego. Cum is qui diſplicet ad intercedēdū mititur: irati animꝰ iudicis ad deteriora ꝓuocat̉. Etquia ē claudus nō poteſt ad deuꝫ accedere. qͣꝫuisem̄ habeat pedē fidei: tamen non habꝫ pedē bonioperis. De talibus dr̄. iij. Re. xviij. Uſqꝫ quo claudicatis in duas partes? Ideo peccator indiget auxilio ſāctoꝝ viroꝝ. quia ipſi ſunt mūdi. p̄s. c. Ambulās in via īmaculata hic mihi miniſtrabit. Ipſiſunt dei amici Sap̄. vij. In animas ſāctas ſe trāſfert amicus dei: ⁊ ꝓphetas cōſtituit. Ipſi ſunt recti⁊ ſani Heb̓. xij. Rectos greſſus facite pedibus veſtris vt non claudicans quis erret: magis autē ſanetur. ¶ Tertio ponit̉ curatōis effectus: cum dicitur. Et cōtinuo ſurgens miniſtrabat illis. Naturaliter vt dicit Glo. homo febricitās incipiente ſanitate incipit laſſeſcere. ſꝫ iſta ceſſante febre cōtinuoſurrexit ⁊ xp̄o miniſtrauit. Per qd̓ datur intelligiꝙ peccator nō debꝫ diu in peccato iacere: ſed continuo ſurgere. Aliquādo autē de peccato in peccatum cadit. ⁊ hoc accidit propter tres cauſas. Prima eſt propter peccati ponderoſitateꝫ. quia pecca.tum valde oneroſum eſt. Psͣ. xxxvij. Iniquitatesmee ſuꝑgreſſe ſunt caput meū: ⁊ ſicut onus grauegrauate ſunt ſuꝑ me. Et id̓o ſua ponderoſitate adaliud trahit. Grego. Peccatū qd̓ ꝑ penitētiam nōdiluitur: mox ſuo pondere ad aliud trahit. Secūda cauſa eſt propter peccatoris cecitatē. Et ponitexemplū Chryſo. de ſamſone. cui cū capilli in quibus virtꝰ ſua erat detrūcati fuiſſent: philiſtei ip̄mligauerunt: ⁊ ſibi oculos eruerūt: ⁊ ipſum molleꝫfecerunt. Quia quādo peccator robur ſuaruꝫ virtutum perdit: mox demones funibus peccatoruꝫipſum ligant oculis fidei: ipſum excecant: de vitioin vitium ipſum curare ꝓcurant. Tertia cauſa eſtpropter quādam cōnexionem. Nam auaricia trahit ad furtum ⁊ rapinam: et ad multa mendaciagula trahit ad ebrietatē ⁊ luxuriam. ſuperbia tra.hit ad multas iniurias inferendas: ⁊ multas ambitiones. Dicit̉ enim Iſa. xxiiij. Qui fugerit a facie formidinis cadet in foueam: ⁊ qui ſe explicuerit de fouea tenebit̉ laqueo. Per formidinē intelligitur auaricia. quia auarus eſt ſemper formido.loſus. Per foneam intelligit̉ luxuria Prouerbixxiij. Fouea ꝓfunda eſt meretrix. Per laqueū intelligitur ſuꝑbia que omnes illaqueat. Sepe autēꝯtingit ꝙ quādo auarꝰ dimittit auariciā ⁊ dat ſe īherētie: cadit ī luxuriaꝫ. ⁊ quādo luxurioſus ſuꝑatoēꝫ ꝯcupiſcētiā cadit in vanā gl̓iam vel ſuperbiaꝫ.