Feria ſexta poſt Reminiſcere

mittis nobis maiora qͣꝫ moyſes. tu em̄ panes dediſti nobis ordeaceos. ille patribꝰ nr̄is dedit marna de celo. Unde dicūt. pres manducauerūt māna in deſerto. nec dicunt. deus pauit panes nr̄osmanna. ne videant̉ eū velle equare deo. ⁊ ne videantur moyſen p̄ferre xp̄o qͣſi in hoc eū allicere volētes ꝙ ꝯtinue eos paſcat. Reſpōſio xp̄i ponit̉ adp̄cedētia cū dicit̉. Amē amen dico vobis. nō morſes dedit vobis panē de celo ſꝫ pater meus dabitvobis panē de celo verū. ¶ Ubi ſciendū ꝙ iudeduo ꝓpoſuerūt xp̄o de cibo corꝑali. videlicꝫ datorem moyſen ⁊ locū .ſ. celū. q̄ duo remouet xp̄s circa cibū ſpūalem. qꝛ dator eius nō eſt moyſes: ſedpr̄ celeſtis. Nec dat̉ de celo aereo ſꝫ ſidereo. Undeergo dicit̉. Nō moyſes ⁊cͣ. Ubi em̄ eſt panis celeſtis dr̄ verus panis. nō ꝙ panis celeſtis datꝰ in deſerto fuiſſet falſus. qꝛ miraculū de māna falſuꝫ nōfuit. ſed dicit̉ verus cōtra māna qd̓ panis figuratiuus illius fuit. Qui etiā panis de celo dicit̉ ſicutſequit̉. Panis em̄ dei eſt qui de celo deſcēdit. ⁊ datvitā mūdo. De celo dicit̉ deſcēdere. qꝛ xp̄us rōnedeitatis de celo orit̉. Similiter etiā rōne humanitatis. qꝛ aīa immediate a d̓o creat̉. ⁊ virtus formatiua corꝑis xp̄i fuit v̓tus ſpūſſctī. Ex hoc etiā cognoſcit̉ ꝙ de celo ſit cū ꝓpriū facit effectū .ſ. cū darvitā. Nā panis ille corꝑalis vitā nō dabat. qꝛ oēsqͥ māna māducauerūt mortui ſunt. iſte aūt dat vitā eternā. ¶ Cōſequēter ꝓ tertio pͥncipali tangit̉edulus realis huius cibi. ⁊ q̄ eius exiſtat exiſtētiafinalis. Et pͥmo tangit̉ petitio iudeoꝝ. Dixerūt ergo ad eum. Dn̄e ſemꝑ da nobis hunc panē. Dolebāt em̄ de cetero eſſe refecti ſine eſurie ⁊ laboreſicut de muliere ſamaritana dictū ē Ioh̓. iiij. Dn̄eda mihi hanc aquā ⁊cͣ. Ueruntn̄ ſicut non intelligebat ꝯditionem aque ſpūalis. ſic nec iſti de panſpūali. Ideo dn̄dit eis ieſus quid ſit ille pānis dicēs. Ego ſum panis vite. ſi quis venerit ad me nōeſuriet: ⁊ qͥ credit in me nō ſitiet vnqͣꝫ. ¶ Vbi ſciēdum ꝙ verbū ſapiētie eſt ſpūalis cibus mentis qͦmens ſuſtentat̉. Eccl̓i. xv. Cibauit illū pane vite ⁊intellectus. Et dicit̉ ille panis ſapiētie eſſe panisvite. ad differentiā panis corꝑalis. qͥ panis eſt panis mortis. qꝛ nō ꝯpetit niſi ad reſtaurandū defectus mortalitatis. Un̄ ⁊ ſolum in hac vita corꝑalineceſſarius eſt. Sed panis ſapiētie diuine eſt perſe viuificatiuꝰ nec habet mortē ꝯtrariā. Itē paniscorꝑalis nō dat vitā ſꝫ tm̄ p̄exiſtentē ſuſtētat ad tēpus. Sed panis ſpūalis ita viuificat ꝙ dat vitamNā aīa incipit viuere qn̄ adheret v̓bo dei. Pſalxxxv. Apud te fons vite. Quia ergo oē v̓bū ſapientie deriuat̉ a v̓bo dei vnigenito. Eccī. j. Fons ſapiētie v̓bū dei reſidēs in excelſo. ideo ip̄m v̓bumdei pͥncipaliter dr̄ panis vite. Et qꝛ caro xp̄i verbodei vnita eſt. id̓o habet etiā ꝙ ſit viuificatiua. Un̄corpus eiꝰ ſacramētalit̓ ſumptū viuificatiuū eſt.Nā ꝑ myſteria q̄ xp̄s in carne ſua cōpleuit dat vitā mūdo. ⁊ ſic caro xp̄i ꝓpter dei v̓bum panis eſtnō ꝯſuete vite ſꝫ illius q̄ morte nō reſoluit̉. Et id̓ocaro xp̄i dr̄ panis. Gen̄. penulti. Aſer pinguis panis eius ⁊ p̄bēs delicias regibus. Huc panē quiꝯmederit nō eſuriet. Qd̓ ſignificat̉ ī eo ꝙ dr̄. Quivenit ad me nō eſuriet: ⁊ qͥ credit in me non ſitiet.

Qd̓ idē eſt ẜm Aug. Quia idē eſt venire ad eum⁊ credere in eū. ⁊ hͦ fide .ſ. formata charitate. Talisinquā dr̄ nō eſurire nec fitire. qꝛ habēs deū ꝑ gr̄aꝫnihil aliud deſiderat niſi ip̄m. deuꝫ quē habet pergr̄aꝫ pleniꝰ deſiderat hr̄e per gl̓iam. Cibus aūt ēpotus corꝑales eſt cōtrarie ꝯditionis. qꝛ habitꝰ inplenitudine in faſtidiū vertit̉. Del qꝛ corꝑalia nōſimul ſumunt̉ ſꝫ paulatiꝫ qͣſi cū metu. Et iō ſemꝑreſtat aliud ſumendū. Et ꝓpter hoc ſicut cōſurgitdelectatio ⁊ ſatietas eo iā ſumpto. ita deſideriū iāreſtat ex ſumēdo Ideo corꝑalia nō ſatiant in eternū. Uel id̓o qꝛ corrumpunt̉ corꝑalia. vn̄ remanetmemoria ex corrupto ⁊ generat̉ iterato deſideriūeoꝝ. Spūalia vero ⁊ ſimul ſumunt̉ ⁊ nō corrūpūtur neqꝫ deficiūt. ⁊ ideo eoꝝ ſatietas manet in ꝑpetuū. Apoca. vij. Non eſurient neqꝫ ſitient. p̄s. xv.Adimplebis me leticia cū vultū tuo. delectatōesin dextera tua .ſ. in ſpūalibus vſqꝫ in finē. Hūc. igitur panē totis deſiderijs requiramꝰ atqꝫ ip̄is factadeſideria operū impēdijs adiuuemꝰ. Ueniamusad xp̄m. id eſt credamus abſqꝫ dubio eſſe corpusxp̄i qd̓ ſumimꝰ. Uia qua ad cū veniamꝰ eſt fides.Ita em̄ ꝑ fidē accedētibus ⁊ ſincero corde ſumentibꝰ vitā tribuit ſempiternā. Et hi tales nō eſuriētin eternū. Illi em̄ qͥ dubitāt an veruꝫ corpꝰ xp̄i ſinō reficiunt̉: ſꝫ ſecū reportāt efuriē. nec illuminant̉ſꝫ denſioribꝰ tenebris obſcurant̉. p̄s. xxxiij. Accedite ad eū ⁊ illuminamini: ⁊ facies vr̄e nō confundent̉. Illoꝝ em̄ facies illuminant̉ ⁊ nō erubeſcūtquin cūcta accedāt. Sed illius facies ꝯfuſione replet̉ qͥ nihil credit. vel non credit corpꝰ xp̄i eſſe qd̓ꝑcipit. Uel quē ſua cōſciētia grauioris peccati recordatione cōpungit. Ut igitur tā damnabilē nōſuſtineamus cōfuſionē mudemus nos ab omniinquinamēto carnis ac ſpūs. quatenus diuinū acſacroſanctū myſteriū nō ad mortis eterne iudicium: ſed ad perennis vite ſumamꝰ p̄mium.¶ Feria ſexta. Sermo. xxxij. De euāgelio.Ic ē heres venite occidamꝰ eū. Nat. xxj. Nagna dat̉ ẜm legē pena his q̄ occidūt heredē ſeu naturalem dn̄m. ⁊ ſignāter quādo ex hoc ſequitur perditio hereditatis. Noraliter. verus heres eſt chriſtꝰad Hebre .j. Conſtituit eum heredem vniuerſorūper quē fecit ⁊ ſecula. Hunc occidunt iudei. O qͣꝫmagnū ſcelus. Hiero. Non ſolum magnū ſed etmaximū quia indicibile ⁊ inexcogitabile. nullusexcogitare pōt huius ſceleris quantitatē. Ber̄. inquodam ſermone diſtinguit quadruplex peccatūſcꝫ originale. ꝑſonale. actuale. et ſingulare. Illudaut ſingulare eſt illis qui chriſtum crucifixerunt.ſcꝫ quādo impij virū iuſtū occidunt. Augꝰ. in ſermone de paſſione alloquit̉ eos dicēs. Ignobilitaſti eū qui te clarificabat. Occidiſti eū qui te de duricia ſeruitutis eripuit. Corpus eius vulneraſticorpus tuū a vulneribus curauit. coronā ſpineamin caput eius poſuiſti qͥ gl̓ia ⁊ honore p̄cinctus tecoronauit. Et manus illius pias qui te de limoplaſmauit vinculis colligaſti. Ideo pre magnitudine ſceleris impletū eſt illud Iob. xxij. Oſqꝫ inpreſentē diem remanet ſcelus malicie. Quāuis hͦ