SermoXV

ſolum venerunt. ideo debes ad eos egredi. qͣſi di.ẜm Chriẜ. Quid gloriaris o iheſu de celo dicentte deſcēdiſſe qͥ radices habes in terra. nō potes eēfiliꝰ dei quē hoīes genuerūt. nō potes illū in te abſcondere quē natura cōuincit. Fratres autē noīatcognatos eius ẜm morē ſcripture: vt dicit Hiero.cōtra Deluidiū. Ulteriꝰ nūc ſciēdum ꝙ qͣttuor modis in ſcripturis diuinis frēs dici merētur.natura. gēte. cognatiōe. affectu. Natura: vt Iacob⁊ eſau. Gēte: vt oēs iudei fratres inter ſe vocātur:ſicut in Deūt̓. Non poteris ſuꝑ te cōſtituere hominem alienū qui non ē frat̓ tuus. Porro cognatione vocantur fratres qui ſunt de vna familia: ſicutin Gen̄. dixit Abrahā ad Ioth. Non ſit rixa interme ⁊ te: quoniā frēs ſumus. Affectu etiam frēs dicunt̉ qd̓ in duo diuidit̉. in ſpāle: ⁊ cōmune. In ſpeciali. quia xp̄iani frēs dicunt̉: vt ſaluator dicit. Uade ⁊ dic fratribꝰ meis. Porro in cōmuni. quia omnes homīes ex vno patre nati pari inter nos germanitate ꝯiungūtur: ſicut ibi. Dicite his qui oderunt vos: frēs noſtri vos eſtis. Int̓roga ergo iuxtaquē modū frēs dn̄i ī euāgelio appellant̉ iuxta naturā. Sꝫ ſcriptura non dicit. nec Maria nomināseos filios. nec Ioſeph iuxta gētē. Sꝫ abſurdum ēvt pauci ex iudeis vocati ſunt frēs: cum om̄es ibierāt: potuerūt appellari iuxta affectuꝫ humani iuris ⁊ ſpūs. videtur ꝙ ſic. quia magis erant fratresqͣꝫ apoſtoli quos dominꝰ docebat intrinſecꝰ. Autſi oēs. quia homīes ſunt frēs: ſtultuꝫ fuit nūciarequaſi ꝓprium Ecce frēs tui querūt te. Reſtat igit̉vt frēs eos intelligas appellatos cognatōe: non affectu. nō gētis priuilegio. non natura. Hec Hieronymꝰ. Et rn̄dēs dicēti ſibi: ait. Que ē mat̓ mea⁊ frēs mei? q. d. Nō habeo carnalē affectū ad eos.Per hͦ em̄ ẜm Hiero. non negauit matrē ne natꝰe fantaſmate putaret̉. ſꝫ apoſtolos cognatōi p̄tut: vt ⁊ nos in comꝑatōe dilectōis carni ſpiritump̄feramus. Hec ille. Et extēdēs manū in diſcipulos dixit. Ecce mat̓ mea ⁊ frēs mei. Mat̓ eiꝰ ſuntqͥ eū in corde ſuo cōcipiūt ⁊ eū pariūt ꝑ p̄dicationem in cordibus auditoꝝ. Et fratres eius ſunt quioꝑa patris eius faciūt: qui ei coheredes erūt in celo. ⁊ hi fuerūt diſcipuli eius. de quibus dixit Ioh̓.xx. Uade ad frēs meos ⁊ dic eis. In hanc mat̓nitatē aut frat̓nitatē ſpūalē cōfidere debemus: nonin carnalē. Un̄ Chryſo. Cum his aūt q̄ dicta ſunt⁊ aliud nos docet: videlicꝫ in nulla cognatōe confidētes virtutē negligere. Si em̄ Marie nihil prodeſſet matrē eē niſi virtus adeēt: quis vtiqꝫ alius ꝑcognationē ſaluabit̉? Una em̄ ſola nobilitas ē .i.dei facere voluntatē. Hec ille. ¶ Et ſciēdum ꝙ nōſolum dixit hic ſaluator ſe hr̄e ſpūalē affectum addiſcipulos: ſꝫ ad oēs alios: ad Heb̓. ij. Non cōfunditur nos vocare frēs. De quibꝰ nūc ſubdit̉. Quicūqꝫ enim fecerit voluntatē patris mei qui in celieſt: ip̄e meus frat̓ ⁊ ſoror ⁊ mat̉ eſt. Frat̉ em̄ ⁊ ſorxp̄i efficit̉ homo credēdo Iohā. j. Dedit eis poteſtatē filios dei fieri: his qui credūt in nomīe eius.Nat̓ v̓o p̄dicando. quia gignit fructum in cordibus auditoꝝ. ¶ Nota v̓buꝫ dei cōciꝑe ⁊ parere eſtres feliciſſima. Un̄ Auguſti. loquēs de virginitate dicit. Beatior fuit v̓go Maria ꝓfitēdo chriſtuꝫ

na ꝓpinqͥtas ꝓfuiſſet: niſi illa felicius corde qͣꝫ carne geſtaſſet. SSꝫ di. quare dominꝰ non fecit mētonem de patre: dicēdo. ip̄e meus frat̓ ſoror ⁊ pat̓ ēRn̄det̉ ſcd̓m Hiero. ad hoc ꝙ homo generat aliūſpūal̓r: oportꝫ ꝙ homo a deo accipiet. non em̄ homo hoc a ſe habꝫ vt alium poſſet ſpiritualiter generari. ideo non meretur pater dici generari. Naꝫpater concurrit ad generationem actiue: qualiterhomo ad ſpūalē generationē cōcurrere nō poteſt:ſꝫ ſolum more matris paſſiue ⁊ receptiue. ¶ Sꝫ di.quare chriſtus nō dr̄ filius noſter? Reſpōdetur ꝙhec formatio nō dat eſſe chriſto: ſꝫ potiꝰ nobis. aliud eſt formare chriſtū: aliud chriſtū formari in nobis. ſicut aliud ē figurare ſigilluꝫ: aliud figurarigillum in cera. Chriſtus non figurat̉ ꝑ nos: ſꝫ figratur in nobis. ¶ Nota voluntatē dei debemꝰ implere pͥmo ꝓpt̓ ẜuitutis cōditionē. Auguſti. in ſoliloquio. Noli eē propriꝰ in tue voluntatis poteſtate. non ē ſerui vt viuat ſibi: ſꝫ domīo. Et ſic loqtapoſtolus ad Galat̉. ij. Diuo autē iam nō egoviuit in me chriſtus. Et ſic ſcribit̉ ad Rom̄. vj. Qd̓em̄ viuit: viuit deo. Secūdo propter fortē bn̄ficiorum obligationē. Bn̄ Bern̄. in li. de diligēdo deūRatio dictat. iuſticia naturalis vrget: totū ſe tradere illi a quo ſe totū hꝫ. Et ſubdit poſtea. Si totumme debeo ꝓ me facto: quid addā iam ꝓ me redempto ⁊ refecto? In pͥmo oꝑe .ſ. creatōis me mihi dedit. In ſecūdo .ſ. redēptiōis ſe mihi reddidit. Tertio propter voti ꝓmiſſionē. Promiſimꝰ em̄ ei ī baptiſmo renūciare diabolo. p̄s. lxxv. Douete ⁊ reddite dn̄o deo vr̄o. Eccl̓i. v. Melius ē nō vouere qͣꝫpoſt votū ꝓmiſſa nō reddere. Quarto ꝓpt̓ nr̄e voluntatis impletionē. quia qͥ voluntatē dei implet:deus facit voluntatē ſuā Ioh̓. ix. Si quis dei cultor eſt ⁊ voluntatē eius facit: hūc audit.¶ De eodem. ¶ SermoIri niniuite cōſurgētin iudicio cum generatione hac: et condemnabunt eam. quia penitentiam egerunt in p̄dicatione Ione Nath̓. xij. Iſta verba terribilia ſunt his qui hoc tempore penitētiam agere nolunt. Ideo Hieronymꝰ. Omnis peccator inpenitētia duplicem gemitum habere debꝫ. Nimirum quia bonū quod oportuit non fecit: ⁊ maluꝫquod non oportuit fecit. Cum ad bona opera noreſurgimus: neceſſe eſt vt noſmetip̄os duplicit̓ defleamus. ¶ Ad hoc autem vt penitētiam agamusnos multa incitare debent. Attendamꝰ igitur vtilitates penitētie que ad p̄ſens ſunt quattuor: ſcd̓mquattuor que peccatū in anima derelinquūt. Peccatum enim aufert grām. debilitat naturam. elongat gloriā: ⁊ obligat ad penam. Sꝫ ecōtra penitētia recuperat gratiam. reparat et confortat naturam. reddit gloriam: et relaxat penam. ¶ Primopenitentia recuperat gratiam: ⁊ quādoqꝫ maioreꝫqͣꝫ perdita ſit ꝑ culpā. ſicut legit̉ Iob. xlij. Dn̄s cōuerſus eū ad pnīaꝫ Iob cū oraret ille ꝓ amicis ſuis ⁊ addidit deus omnia quetūqꝫ fuerant Iob duplicata. In ſignuꝫ huius dicitur Iohel̓. ij. Reddāvobis ānos duplices qͦs comedit locuſta .i. pecca-

Cc Y