SermoXVI

eo ꝙ nimia familiaritas aliquādo ꝯtēptum parit.Et multi dulciſſime deū guſtātes: ac diuīo illuminati lumīe lapſi ſunt. de qͣ apoſtolꝰ Hebre. vj. Gnſtauerūt donuꝫ celeſte ⁊ participes facti ſunt ſpūſſancti: guſtauerūt nihilominꝰ bonum dei verbuꝫ.virtuteſqꝫ ſeculi vēturi ⁊ ꝓlapſi ſunt ⁊cͣ. Ut legiturī vitaſpatrū ꝙ quidā frat̓ in heremo ꝑuenit ad tantam ꝑfectionē ꝙ angeli loq̄bātur ei: ⁊ portabāt eiſingulis diebus vnū album panem: ponētes ſuꝑeius mēſam quo veſceret̉. Factum ē diabolo inſtigante vt aſcenderēt cogitatōes libidinoſe in cordeeius quibus a pͥncipio non reſtitit: ſꝫ in eis delectatus venit hora ꝙ ad mēſam vadēs īuenit panē pollutum. Iterū alijs diebus cogitatōibus malis occupatꝰ ꝑuenit ad cōſenſum ⁊ non aduertit. Horanona volēs prandē īuenit panē quaſi a porcis corroſum ⁊ valde maculatū. Tunc ī ſe reuerſus meditatus eſt. Tamē nullum brutum ē in cella tua. Sꝫheu brutales cogitatōes: delectatōes ⁊ ꝯſenſus fuerunt cauſe illius ⁊ incepit flere. attamē inqͣꝫtū fleuit ⁊ penituit iſta gr̄a prior in dulcedine panis nūqͣꝫ redijt. Id̓o Greg. xxix. moral̓. Sepe quē tēptatio nō ſuꝑauit ſecuritas ſtrauit. ¶ Octauo nō p̄ſumas ex meritoꝝ multiplicitate. Bern̄. Nō ſunt talia merita ꝓpt̓ q̄ dat̉ vita et̓na niſi ex dei gr̄a: ſalteꝫde cōdigno. Nam ſicut nō ſunt cōdigne paſſioneshuiꝰ tēporis ad futurā gloriā. ſic nec ſunt cōdigneoꝑatōes. H ¶ Sꝫ di. quid faciemꝰ: ociabimur:Reſpōdet Bern̄. nō. ſꝫ merita hr̄e cures ⁊ in miſericordia dei nō deſꝑes. qꝛ hoc ē totum meritū hoīsſi ſpem in deo ponis: bona tua deo tribue: mala tibi. quāto tibi vilior: tāto corā deo maior. Id̓o Caſſiodo. ſuꝑ p̄s. lxxij. Nil ſecuriꝰ qͣꝫ ꝙ totū illi cōmittimus qͥ oīa ꝓfutura nouit p̄ſtare ſuis cultoribus.Idcirco dies apparitiōis gr̄e dei ē cognitio ꝓprievilitatis qͣꝫ ꝓni ſumus ad lapſuꝫ: ⁊ de nullo bonoputemus nos ſecuri: ⁊ humiliemꝰ aīas noſtras coram deo. qꝛ deus ſuꝑbis reſiſtit: humilibꝰ autemdat grām ⁊ non p̄ſumptuoſis. I ¶ Quarto thomas interp̄tat̉ dubius: hoc ē didimus. ⁊ ſic dubietas etiā non dꝫ adeſſe in aduētu gr̄e Iaco .j. Si qͥsindiget poſtulet a deo ī fide nil heſitans. Dicit em̄Bern̄. tractās illud Ioſue j. Omnē locuꝫ quē calcauerit pes veſter: veſter erit: exponit dices. Quātum pedē fiducie in dn̄m poſueris: tantuꝫ obtinebis ⁊ poſſidebis. qꝛ fides magna meret̉ magna. Ergo thomas .i. dubietas non dꝫ adeē apparitōi gratie dei.¶ Sermo xvj. ¶ Ad idē.Ominus meus et deus meus. Scribit̉ Ioh̓. xx. ⁊ legit̉ ad honorē ſctī thome ī feſto hodierno. Didemus ꝙ alit̓ reſpiciūt ī ſpeculū homīes magni ⁊ ſenes ītelligētes ⁊ al̓r pueri. qꝛ magni ita ſe ſpeculāt̉ꝙ ſufficit eis vide̓ ꝓpriā formā in ſpecl̓o. Sꝫ puerivolūt ip̄m ſpeculū frāge̓ ⁊ aliqn̄ tāgē. ⁊ dū frāgit̉ īduas ꝑtes vidētur due imagīes. duꝫ autē ītegrū ēſpeculū: videt̉ tm̄ ſpēs vniꝰ imaginis. Spūal̓r. perſpecl̓m ītelligit̉ xp̄s. nā ſicut ī ſpeculo ſunt duo. vtdelicꝫ plūbū ⁊ vitrū. ſic in xp̄o hūanitas ⁊ diuītasnā plūbū cauſat reflectionē. ⁊ ſic hūanitas viſionē

Garuch. iij. In terris viſus ē ⁊ cū hoībꝰ ꝯuerſatꝰ ēPlumbū em̄ cū ī fornace ponit̉ cū argēto. plūbuꝯſumit̉ argētū v̓o manet. Sic hūanitas ī crucꝭ fornace poſita fuit ⁊ obūjt diuinitate ꝑmanente illeſa.Hoc ſpeculū xp̄s habuit puruꝫ vitrū .i. deitatē. dequo Salomon Sap̄. vij. Cādor ē lucis et̓ne ⁊ ſpeculū ſine macula. Hoc ſpeculū ſufficiebat apoſtolis vidē: ⁊ vidētes gauiſi ſunt. Sꝫ btō thomē tanqͣꝫpuero nō ſufficiebat vide̓: niſi palparet. Sꝫ ſic̄ ſpeculo ītegro manēte reſultat vna ſpēs. ſic xp̄o integro manēte ī vita apparuit imago hūanitatꝭ. ſꝫ fracto ꝑ mortē ī paſſiōe apparuerūt due imagīes .ſ. diuinitatis: a hūanitatis. de quo ſaluator Iohā. viij.Cum exaltaueritis filium homīs tunc cognoſcetꝭqꝛ ego ſum .ſ. deus ⁊ homo. Sic cognouit thomasquādo ſpeculū erat fractum duas imagines .i. duas naturas in xp̄o .ſ. diuītatis ⁊ hūanitatis: dicēs.Dominꝰ meus ⁊ deus meus. ¶ In ſumma euāgelij duo innuūtur. Primo dubitatio thome ꝑmiſſiua: ibi. thomas non erat cum eis. Secūdo apparitio xp̄i reitratiua: ibi. poſt dies octo iteruꝫ erāt diſcipuli cōgregati. De pͥmo dic̄. In illo tēpore .ſ. indie paſche thomas non erat cum eis quādo venitIeſus. quia ſingularit̓ abijt in locuꝫ ſpālē. ¶ IINota ſingularitas ē duplex .ſ. bona: ⁊ mala. Bona qn̄ aliquis ſeꝑatur ab his qͥ male viuūt: hoc eſtlaudādum ⁊ docet̉ in canōe. xlv. diſt. Recedite immundū nolite tange̓. quia qͥ tetigerit picē inqͥnabitur ab ea. Eccl̓i. xiij. Sic qui cōuerſatur malis ⁊ īmūdis homībus. de quo p̄s. xvij. Cum ſancto ſanctus eris: ⁊ cum ꝑuerſo ꝑuerteris. Id̓o Prouerb̓.jͣ. Si te lactauerint peccatores: ne acquieſcas eis.Doeta. De ꝯſorte malo fit mens tua ſepius egra.Hoc cōſiderantes dei ſancti vt Antoniꝰ ⁊ alij reliquerūt ꝯuerſationē mūdi ⁊ intrauerūt heremuꝫ ⁊edificauerūt mōaſteria. ſicut adhuc nō decet clauſtrales intrare munduꝫ. vt habet̉ in canone. xvj. q.j. Si cupis eē monachus quid facis in vrbibꝰ. Sꝫeis ē conſulēdum ſicut angelꝰ ꝯſuluit Loth Gen̄.xviij. dicēs. Surge ne ꝑeas in ciuitate ſceleris huius .ſ. mundi. Nam totus mūdus in maligno poſitus ē. j. Iohā. v. Idcirco ſignāter malorum ꝯſortia ſunt declināda: iuxta illud Nume. xvj. Recedite a tabernaculis impioꝝ. nolite tange̓ q̄ ad eos ꝑfinēt: ne īuoluamī pctīs eoꝝ. Et illa ſingularitas ēbona. Iſido. in ſyno. Nelius ē hr̄e maloruꝫ odiūqͣꝫ conſortiū. Talis fuit Pſal̓. dicēs psͣ. xxv. Odiuieccl̓iam malignātium: ⁊ cum impijs non ſedebo.Alia ē ſingularitas mala: cum homo nō ꝯẜuat cōſuetudinē bonoꝝ cum quibus habitat. Dn̄ in canone. xlj. diſt. Quiſqͥs excedit metus ꝯſuetudinisbonoruꝫ int̓ quos viuit: ſuꝑſtitioſus ē vl̓ hypocrita. quia dic̄ Auguſti. ⁊ habet̉ in can̄. xj. diſt. In hishis rebꝰ d̓ qͥbꝰ nil certi ſtatuit diuīa ſcriptura: mosppl̓i dei ⁊ ꝯſuetudo ꝓ lege ē ẜuāda. Et ſicut p̄uaricatores legū diuīaꝝ: ita ꝯtēptores cōſuetudinū eccleſiaꝝ ſunt coercēdi. Simil̓r ſingularitas ītellige̓tie ſcripture mala ē: vt habetur in cano. xxiiij. q. iijin fi. vbi dicitur. Quicūqꝫ ſcripturam ſacram alit̓intelligit qͣꝫ ſpirituſſanctus flagitat: licꝫ ab eccliſianon recedat: tamē hereticꝰ appellari poteſt. Ideohortatur nos apl̓us ad Hebre. xiij. Doctrinis va