¶ Litteradicl̓a .D.

ſionem in alio. vt qui concedit alteri infundo ſuo aquehauſtū etiā intelligiturꝯcedere ſeruitutē itineris ad aq̄hauſtuꝫl. itē. §. i. ff. de ſerui. ruſti. predioDiſtributiuū d̓r qd̓ diſtributōeꝫ ſignificat. ⁊ hͦ diuerſimode. ꝓut diuerſitasſubiecte materie vel aliud mediū ꝓbabile habꝫ diuerſificare. verbi grā. ſic dicendo. quilibet fert lapidē. ſenſus eſt ꝙvnuſquiſqꝫ ꝑ ſe ⁊ iniolidū fert lapideꝫIdeo ſi teſtator dicit. quilibet hereduꝫmeoꝝ dec ticio. x. tūc qͦt ſunt heredes totiens ticiꝰ habebit. x. l. fi. ſi pl̓ibꝰ. ⁊ ibinotabil̓ glo. ff. de le. ij Itē ibi ſi teſtatoroſtendēs duos vel tres cū digito dicatquilibet veſtrū heres mihi eſto. ſenſusꝙ quilibet ſit heces in ꝑte non inſolidūl. hoc arti. in fi. ff. de heredi. inſti. Nammateria ſubiecta nō patit̉ de pl̓ibꝰ quēlibet inſolidū hecedē eſſe. cū impoſſibileſit cuilibet eandē hereditatē inſolidū attribui Itē ibi qͥſqͥs mihi heres erit. detticio centū. ſiue vnus ſolus beres ſit. ſiue pl̓es: ticio debētur centum ſolū. l. aboībꝰ. in prin. ff. de le. j. ⁊. l. ſi quis in fundi vocabulo in fi. eo. ti. Et ſi in eodē caſu teſtator poſtea ꝓhibet vnum heredēdare ticio vel eximit eū a dando. adhuccentū debētur ticio ab alijs. l. ab oībꝰ inprin. p̄al. Itē ibi quicūqꝫ primo ingreſſus fuerit caſtrū habebit centū. duo ſil̓ingrediuntur quilibet admittet̉. qꝛ hecdiſtributiua verificat̉ in vno ſolo ⁊ etiāin pluribꝰ vel oībꝰ ꝯcurrentibꝰ. qꝛ pͥmꝰeſt qui aliū ante ſe non hꝫ. ⁊ actus p̄miverbi diſtribuibur cuilibꝫ inſolidū. id̓oetiā actus ſecūdi verbi. ergo quilibet qͥprimo ingreditur habebit centū. l. quifiliū. §. j. ff. de le. j. Sed ſi dicatur. quicunqꝫ ingreſſus fuerit primo habebitillum equū vel hunc fundū. tunc pluribus ſimul ingredientibus nullus debꝫhabere ex ꝓprio ſignificato verbi. quia

vnum tantū requirit Iteꝫ ibi quicūqꝫceperit vexillum bohemorum habeat cētum. duo ſimul capiunt. hij duo ſimulcentum tantum habebunt Ratio bar.quia actus primi verbi ſcilicet capiēdivexillum. non competit inſolidum. id̓onec actus ſecundi verbi ſcilicet habēdicētum. Et eſt ſimile ſicut duo ſimul portant trabem ⁊ nullus eorum per ſe. l. itavulneratus. §. j. ff. ad. l. aquil.Diſcuſſio Require infra inſpector.Diſertus vel diſertor eſt idem quod facundus Et inde dicitur deſertatio. ⁊ ēciuilis ſapientia vt. C. de or. cog. l. qualis inde venit ſupertatiuus diſertiſſimꝰvt. C. de aduo. diuerſo. iudi. l. petitionem in iudicioDiſiungere vel diſtinguere eſt conferre data vel accepta vt in. l. cognoſcere§. j. ff. de ver. ſig.Diſpēdium dicitur damnum vel detrimentum Aliter dicitur longum ⁊ inutile compendium vere breue ⁊ vtile deaccu. qualiter ⁊ quando. ij. ad fi. ⁊. c. diſpendia. de reſcrip. li. vj. in glo. ij. ⁊ cle.diſpendioſam ⁊ de iudi. fa. re. quod obgr̄am ⁊cͣ. de re. iur. li. vi. inde diſpendioid eſt dānoſus cle. prealle. de iudi. vbiconcor. in glo. Quandoqꝫ diſpendiuꝫidem dicitur ꝙ tedioſum abſqꝫ tamenvtilitate. vt in iure prealle. diſpendia ⁊qualiterDiſpenſare eſt idem quod diſponere.vnde diſpenſatores dicuntur eo ꝙ domum alicuius vel res diſponunt. ⁊ itaaccipitur in. l. diſpenſatores. ff. de ſolu. ⁊ dicitur diſpenſare quaſi diuerſapenſare. videlicet rigorē iuris relaxareper eum qui hoc facere poteſt Et ſi aliter ſit non eſt diſpenſare ſed diſſipareDiſpenſatio eſt iuris communis prouida re laxatio vti litate ſeu neceſſitate pēſata ſcd̓m Guilhelmū in ſpe. citulo de