fideiuſſorum¶ Seneficium

lis ꝯueniri qͣꝫ fideiuſſor. ſꝫ ad hoc vt fideiuſſorē noue ꝯſtitutioī. de fideiuſſoribus. Et nota qn̄cunqꝫ duo tres quatuor vel pl̓es principaliter ⁊ inſolidum ſeobligant: locū hꝫ renunciatio p̄dicta q̄debet poni hoc modo Renūciamꝰ cōiter⁊ diuiſim nouis ꝯſtitutionibus ⁊ epl̓ediui adtiani beneſicō ⁊cͣ. Unuſquiſqꝫ eīꝑ altero intendit ſoluere cum vltra ꝑtēſibi ꝯtingentē ſe videtur obligare. Dubitatur an laycꝰ fideiuſſor clerici exiſtēspoſſit ꝯueniri corā iudice ſeculari ⁊ videtur ꝙ nō: eo ꝙ principalis non p̄t cōueniri coram eo: cū renunciare non poterit priuilegio ſuo vt ſupra dictum eſtde beneficio clericoꝝ. Spe. in ti. de. ꝯpeten. iudi. adit. in ꝟ. ſed pone qd̓ clericꝰtenet ꝙ ſic qꝛ ꝑſonales exceptōnes ꝯſtitutione tranſferuntur. reales vero ſic. ff.de excep. l. exceptiones facit. l. ſi cū procuratore. ff. de re iudi. Notandū. xi. q. ic. te quidem. dicitur ꝙ clericus fid̓iubere non debet pro layco: ſi tamen fideiuſſerit tenet. vt in. c. ſequēti. Clerici tamēpoſſunt fideiubere inter ſe quando cōueniuntur. C. de ep̄i. ⁊ cleri. ſ. omnes. §.in hac autem vrbe inclita. Item quādoneceſſitas inſtat: tunc ex pietate tenent̉ſubuenire alij. vt. lxxvij. diſt. non ſatisItem pro eccleſijs ſuis vt in auten. deſan. ep̄i. §. alium autem. col. ix. hec Iohannes. xi. q. i. te quidem. Nullus religioſus abſqꝫ preſati ſui licentia: ⁊ maioris partis capituli conſenſu debet fide iubere pro aliquo: nec pro aliquo mutuaꝫpecuniam recipiat vltra ſummā ꝯmuniprouidentia conſtitutam conuētus ſeucapituli. alias conuentus ⁊ capitulumnō tenetur reſpondere pro his: niſi manifeſte conſtiterit in vulitatem eiꝰ redūdaſſe. vt in. c. ꝙ quibuſdam de fideiuſ.¶ Ulterius ſciendum ꝙ in hijs caſibꝰPteſt fideiuſſor agere contra principe-

lem debitorem vt eum liberꝫ a fideiuſſore. Primo ſi diu ſtetit in obligatione.Secundo ſi debitor incipit vergere adinopiam. Tercio ſi fide uſſor condemnatus ſit. hij caſus ponūtur in capitu lovltimo d̓ fideiuſſo. Quarto ſi ab initioconuenit. ff. eo. n. l. fideiuſſor. ⁊ in. l. ſiꝓ ea. C. mād̓. vbi elicitur tanqͣꝫ pro regula ꝙ fid̓iuſſor vel mandatarius anteqͣꝫ ſoluat pro reo principali. non egetmandati contra eum niſi ſit condemnatus: vel reus bona dilapidet: vel cōuentum ſit ꝙ poſſit quandocunqꝫ. Fideiuſſor tamen iniuſte cōdemnans appellatione non vſus contra reum regreſſumnō habet: qd̓ eſt notatu dignum Fallithec regula in fideiuſſorem iudicij: quiaſtatim poſt ſtipulationem cōmiſſam agere poteſt vt in. l. ſi mandato. §. ſi in iudicio. j. Reſpōſo. ff. codem titulo Ratioeſt quia illa fide iuſſio paratam ſecū habet executiōem. Fallit in fideiuſſore cōtractus qui fideiuſſit animo nouādi. vtin dicta. l. ſi mādato. ij. Reſponſo. Ratio quia reum liberauit. ⁊ ſic ſoluenti eſtſimilis nam in tali nouatione obligatōprima debitoris tranſfūditur in fideiuſſorem. Item fallit ſi fideiuſſor non animo nouandi ſed interpellatus in iudicōquantitatem ſumme debitoris depoſuit in iudicio ⁊ eam conſignauit: ⁊ talisetiam fimilis eſt ſoluenti Item qui fideiuſſit pro aliquo vel etiā ſimpliciter promiſit ſoluere pro alio. Non ſolum ipſeſed etiā heredes eius conuenire poſſuntinſti. de fideiuſſo. §. fideiuſſor non tantum. ⁊. l. i. C. de conſti. pecu. ⁊. l. poteſt§. fideiuſſor. ff. de fideiuſſo. Item ſi debitor promiſit fideiuſſori ſe eum liberaturum infra terminuꝫ. quod ſi non fecerit ⁊ fideiuſſor pro eo ſoluerit: habeat p̄dia empta que creditori erant obligatapro ea pecunia quaꝫ ſoluit. Promiſſio

l ij