puta qꝛ neſcis ſtuprū ſiue ſtatꝰ verberis atꝫ necꝭ. Cōcor. Tho. ⁊ Al. addēdo: ⁊ dicit Ric. in. 4. ꝙ n̄ differt vtrūp̄dc̄a qͣttuor fiant in ꝑſona nr̄a ſiue liberoꝝ ſiue vxoris: ꝙ talis coactio cōſēſus per tale mētū mr̄imonium īpedit qͣꝫtuꝫ ad iudiciū dei: ⁊ qͣꝫtuꝫ ad iudicium eccl̓e: et ſi eſſꝫ ꝯſenſus interior in mr̄imonio. qͣꝫuis .n. ꝯſenſus interior ſufficienter cogi non poſſit: tn̄ ꝑp̄dictum mētū tā vehemens inducit̉ꝙ multum in ipſo diminuitur d̓ rōevoluntarij: ⁊ iō nec d̓us nec eccl̓a voluerunt hoīem ꝑ talē ꝯſēſum eē ligatum: ⁊ rō eſt duplex. Una eſt: qꝛ mr̄imoniū ſignificat ꝯiunctione Chriſti⁊ eccl̓e q̄ fit per libeꝝ amore. Alia ē:qꝛ talia mr̄imoniā malos exiꝰ hr̄entqꝛ qd̓ quis non diligit facile contenit20. q. 3. preſens Poteſt etiam dici ẜmaliquos ꝙ eccleſia aliquo modo īſtituit: vt perſona mō predicto coactaſit illegitima durante predicta coaction ad ꝯͣhendum cuꝫ illa ad quā ducendā cogitur Sꝫ vtrū mr̄imoniumꝯͣctum per ꝯſenſū metu coactum ratificet̉ ꝑ ꝯſēſum ſequēte tacitū. rn̄detRic. in 4º. ꝙ mr̄imoniū ꝯͣctum ꝑ cōfenſum coactū mētu cadente in ꝯſtāte viꝝ: aut ē coactū ꝑ coactione ꝯſenſus viri vel mulieris vel vtriuſqꝫ ſimul Si primo mō iſte qui liber eſt ligatus eſt alter non: ſi poſtea tacite cōfentiat ⁊ libere ꝑſona ligata in ꝯſēſupͥſtino ꝑſiſtente: veꝝ efficitur mr̄imonium: ⁊ tunc vterqꝫ ligatꝰ ē: qꝛ qͣꝫuistacitꝰ ꝯſēſus per ſe non ſufficet: tn̄ ſufficit cū exp̄ſſione exteriori qͣ p̄ceſſit.Si āt ꝑſona ligata reſiliuit a ꝯſenſuan̄ ſequente ꝯſenſū alteriꝰ. tunc diſtīgue: qꝛ aūt ꝯtraxit mr̄imoniuꝫ aliud:19 5⁊ tunc dico ꝙ illud ſcd̓m mr̄imoniūtenet: qͣꝫuis peccauerit ꝯtrahendo ſiꝯgruo tꝑe ipſe non expectauit liberūꝯſenſuꝫ alterius tacituꝫ: aut expreſſūaut non ꝯͣxit aliud mr̄imoniū: ⁊ tuncẜm iudicium eccleſie p̄ſumetur in eodem ꝯſenſu remane: qꝛ que ī aliqueꝫſemel ꝯſenſit ampliꝰ non poterit diſctire: ⁊ aliꝰ non negauerit ſuū pͥmū cōſenſum pn̄te: exͣ d̓ deſpō. impu. de ill̓.Scd̓m tn̄ iudicium dei non eſt veruꝫmr̄imoniū: qꝛ tale non pōt eē ſine cōſenſu mutui ꝯſenſus interioris. Si ātvtraqꝫ fuit coacta: tunc ad hoc ꝙ ſitveꝝ mr̄imōiū: reꝗͥrit̉ nihilominꝰ nouus ꝯſenſus ex vtraqꝫ ꝑte: ſꝫ nō nouaexterior exp̄ſſio. ¶ Ad pͥmū in oppoſitū: vbi ſic ſe aliqͣ duo reꝗrunt ꝓ cāalicꝰ effectꝰ non cauſāt effectum niſimul ꝯiuncta. Cuꝫ āt ad cauſādū mr̄imonium reqͥrat̉ ꝯſēſus de pn̄ti īterior ⁊ eiꝰ expreſſio exterior non efficiētmr̄imonium diuiſiꝫ: gͦ ſequens tacitꝰꝯſenſus cum exp̄ſſione exteriori q̄ p̄ceſſit non efficiunt mr̄imoniuꝫ Et nōꝙ ſi mulier pꝰ ꝯſenſuꝫ coactuꝫ carnaliter cognoſcatur ſi hūit oportunitatem reclamādi p̄ſumitur tacite ꝯſentire in mr̄imonio: ꝙ ſi coacta fuit ꝑvim abſolutā vel metu ſufficiente nōeſt mrimonium. Sꝫ ſi non fuit ſufficiens metꝰ: tunc in iudicio exteriori p̄ſumitur ꝓ matrimonio: ſi tn̄ v̓e nonꝯſenſit nō fuit mr̄imonziū: etiaꝫ ſi habuit opportunitatē reclamādi: Pe.⁊ Ric. ¶ Tertia coactio ē ꝯditionata ꝑ mētum inſufficiente qui .ſ. nō cadit in conſtanteꝫ viꝝ: ⁊ ille non excludit mr̄imonium. ff. e. l. neqꝫ timorem.¶ Nota etiam ꝙ parētes non poſſūtcogere liberos ad contrahenduꝫ necn 2