rōnabili ipſā dimittēdo ſimplici mōnudo verbo pōt fieri ipſa abſolutio.vt ſi dicat ſolū. Abſoluo te ab excōicatione: vel rebenedico te: vel qd̓cunqꝫ aliud tale intendens ꝑ illud abſolue: ex de re iurꝭ. onis res. di. 50. pōderet. Et hoc ẜm Rai. Guil. Io. ⁊ fereoēs doc. lꝫ Hoſti. dicat contrariū: vnde ⁊ beatus Tho. in tractatu de forma abſolutioniſ: dicit ꝙ abſolutō abexcōicatione non ē ſacramētalis ſedmagis ꝯn̄s iudiciariam iuriſdictiōꝫEt ideo ipſa verba hn̄t efficaciam abintentione dicentis. vn̄ non refert ꝗbuſcunqꝫ v̓bis vtatur ad expͥmēdumſuā intentione. Siml̓r ⁊ Ricar̄. in 4º.dicit ꝙ ſufficiūt verba quecūqꝫ ſignificantia remotione excōis. Idem inſb̓a dicunt Anto. de butri. ⁊ Pet. deꝑuſio. Et addunt ꝙ cū excōicatio feratur ꝓ peccato mortali: ideo talis īdiget abſolutione ſacerdotali ⁊ ſacramentali rōne peccati. quilꝫ .n. teneturꝯfiteri de omni mortali ſꝫ ante hancabſolutione ſacerdotalē ſacramentalē admittit̉ ad ꝑticipatione fideliumſꝫ non euchariſtie: niſi ꝯfeſſus de illopeccato mortali Itē nota ꝙ ſi de fc̄oꝗs abſoluit alique ab excōicatiōe dequa non pōt: cū poſtea aduertit debꝫſi pōt certificare eū de errore ſuo .ſ. d̓clarando quō eum non potuit abſoluere ⁊ ꝯſulere ꝙ impetrat abſolutionē: ⁊ interim haberę ſe ad illū: ac ſi n̄abſoluiſſet. Guil Iteꝫ nota ꝙ ſi ep̄scōmittit alicui abſolutionē ab omniexcōicatione: non ꝓpter hoc poteritabſolue̓ illū excōicatū ab eo cuiꝰ abſolutione non cōmiſiſſet in ſpeciali:forte qꝛ erat excōicatꝰ ꝓpter dānumillatum ep̄o: vel aliquid hꝰi: extra dere. iu. in gn̓ali li. 6. IItē noͣ ꝙ abſolō.non debet fieri ſub cōditione: puta fiſatiſfecit. nā taliter abſolutꝰ non eſſetſimpliciter abſolutꝰ: exͣ de re. iu. actꝰli. 6. Magiſter ordinis predicatoruꝫ⁊ ꝓuinciales ⁊ conuentuales ⁊ eoruꝫvicarij in ꝓuincijs conuentibus ⁊ locis ſibi cōmiſſis predictis fratribꝰ cōſtitutis ibidē: necnon ⁊ alijs fratribeiuſdem ordinis: interdum ad eos d̓clinantibus vndecunqꝫ abſolutioneindigentibus: ſiue priuſqͣꝫ intrauerimordinem ſiue poſt in caſibus exceſſerint quibus ſententiam excōicatiōisincurrerint abſolutōis bn̄ficium valeant impartiri: niſi adeo eſſet enormis exceſſus: ꝙ merito eſſet apoſtolica ſedes conſulenda. Alex. ⁊ Greg. ⁊Bonifa. in priuilegio. Uirtute conſpicuos: quod dicitur mare magnuꝫPredicti prelati poſſunt a ſuis cōfeſſoribus illas abſolutiones ab excōicatione ⁊ diſpenſatione ſuper irregularitatibus recipere quas ipſi poſſūtſuis ſubditis impartiri. Bonifa. in p̄dicto priuilegio Uirtute. Item magiſter ordinis ⁊ prouincialis priores⁊ ꝯuentuales ⁊ eoꝝ vicarij eos ꝗ ordinē nr̄m ingredi volunt abſoluerepoſſunt ẜm formam canonicā a ſentētia excōicationis interdicti ⁊ ſuſpenſionis a iure vel a iudice gnͣaliter ꝓmulgatis: ⁊ ſic eos recipere in fratreſSi etiam poſt ſuſceptum habituꝫ recoluerint ſe fuiſſe talibus ſententijs īnodatos poſſunt eis abſolutionis beneficiuꝫ impartiri: niſi adeo enormiseſſet exceſſus eorum ⁊cͣ. BonifaciusUirtute.¶ De minori excōicatione. Titu. 2ꝰ.¶ Capi. 82.