Do. InuocauitSer. Ll.

bibendum Iſtis propinat ſanguinē ſuūquem de latere ſuo fudit Illis dedit terram promiſſionis: iſtis dat regnum celorū Chriſtus deus pater nr̄ ē rōne hereditarie promiſſionis. ſicut enim pr̄ datfilijs ſuis hereditatem ſuā: ſic deus dat⁊ promittit hereditatē ſuā .ſ. regnū celorum Lu. xij Nolite timere puſillus grexqm̄ cōplacuit patri vr̄o vobis dare regnum. puſilli ſunt humiles om̄s qͦrum ēhereditas regnū celoꝝ. Mat. v. Deatipauꝑes ſpū .i. humiles qm̄ vr̄m eſt regnum celorum Iſtud figuratū eſt ī filijsyſay qͥ minimuſ fuerat ſcꝫ dauid vnctusfuit in regē fic̄ dr̄. i ℟. xvi Nō enim magnis per elationē: ſed paruis ꝑ humilitatem dabitur regnū celoꝝ Ad qͦd ⁊cͣ.¶ Dn̄ica InuocauitSermo. l.Cce nūc tempus acceptabile: ecce nuncdies ſalutis. ij. Choꝝ. vi. dicitur etiā Eccͣi. xxxix. Om̄ia em̄ tꝑe ſuoq̄rentur. Nam quelibet res in tꝑe qͦ magis valet eligēda eſt ⁊ q̄renda. Iō apl̓svolēs nos exhortare ad pn̄iam ꝓpōit nobis oportunitatem tꝑis ad pn̄iam agendam vt ſic nos alliciat ad penitendū diEcce nunc tꝑs ⁊cͣ. ⁊ poſt hāc vitam nōerit tꝑs penitendi Nota tria ſunt q̄ nosdebēt ad pn̄iam ꝓuocare Tꝑis oportunitas: nr̄a neceſſitas: ⁊ pn̄ie vtilitasDe prīo dr̄ in ꝟbo ꝓpoſito Ecce nūc tēpus acceptabile .i. ꝯueniēs eſt tēpus p̄ſentis vite ad pn̄iam. ⁊ poſt hāc vitā nōerit tempus penitendi. ꝓpterea iurauitāgelus ꝑ viuentē deū ꝙ poſt hoc tēpusnon erit āplius tꝑs pn̄iam agēdi Apoc̄.x. Dern̄. Nequaqͣꝫ veniam inuenient qͥnunc tempus aptum ꝑdunt. Criſoſto.Omni rei magis oportet parcere qͣꝫ tꝑiAurū ſi ꝑdideris recuperare potes. ſi ve-

ro tempus perdideris nūqͣꝫ reſumes. Age ergo miſer peccator nunc penitentiaꝫquia neſcis ſi cras viues Apocalipſis ij.ca. Age penitentiam ſi quo minus veniam nbi cito. Dern̄. Penitenti veniamſpōpondit: viuēdi craſtinum non ſpopōdit. Exemplum de anima que planxit tēpus perditum Require ſupra in ſermōePreparate in fine. Secundo d̓bet nosad penitentiam prouocare noſtra maxīaneceſſitas? quia omnes peccauimus ⁊ egemus penitentia ſi volumus ſalui fieri.Luce xiij. Niſi penitentiā egerius om̄sſimul peribitis Apoc̄. ij. Memēto vnd̓excideris ⁊ agē pn̄iam: alioquin ꝑibis.Nā ſi homo ōnīa bona feciſſet q̄ hō facer̄p̄t ⁊ ſi in vno pctō abſqꝫ pn̄ia mortuꝰ fuerit fine dubio dānabit̉ Exemplū Eratpariſius quidā ciuis hn̄s filiū tenens ſibi mgr̄m qui eum informaret. Cunqꝫ infirmaretur puer: vocatur ſacerdos: cōfitetur: ⁊ morit̉ Magiſter pueri rogauitdeum vt ſibi de ſtatu pueri reuelaret Etcum eſſet in oratione apparuit puex lacrimabiliter dicēs ſe eternaliter damnatūScupefactus ille quefiuit cauſaꝫ ſue dānationis cum tamen eſſet confeſſus Reſpondit puer. Poſt confeſſionem veītcogitatio talis in mentem meaꝫ ꝙ doluiꝙ bona patris mei deberem relinquere:⁊ delicias ſeculi: ⁊ in tali cogitatōe mortuus ⁊ damnatus ſum. Tercio dꝫ nosad pn̄iam prouocare multiplex eius vtilitas. Prima eſt ꝙ per penitentiam delentur peccata Ezechielis xviij. Si impius egerit penitentiā ab omnibꝰ iniquitatibus ſuis vita viuet ⁊ non morietur:ōniuꝫ inniquitatū quas operatus eſt nōrecordabor. Actuum tercio ca. Penitemini et ꝯuertimini vt deleantur peccatavr̄a Exēplū Exat quidā demoīacus quiomnia hominum peccata de quibus interrogabatur reuelabat. Cunqꝫ interrogatus fuiſſet de quodaꝫ milite reſpōdit