Druckschrift 
Scriptum super secundo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Seite
155v
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. XLIIII.Qō II.

dico igr̄ ꝙ ꝑfectio obediētie ex diminutiōe debiti: non ēqͣꝫtū ad ꝓpͥam rōnē obediētie: ſꝫ qͣꝫtū ad ꝓpͥam rōnē charitatis q̄ imꝑat actū eiꝰ: ſic̄ ⁊ actꝰ aliaꝝ v̓tutū. Ad ꝗntūdd̓m ꝙ obediētia nō ē idē qd̓ iuſticia legalis. Iuſticia enīlegalis reſpicit p̄ceptū legis ⁊ actꝰ v̓tutū ꝗ lege ordinant̉ẜm ꝙ ſūt ad alteꝝ: ſic̄ ph̓s in ꝗnto ethi. dic̄. .i. ẜm ꝙ ad bonū ciuitatis q̄ legibꝰ regit̉: actꝰ virtutū lege p̄ceptaꝝ ordinant̉: ſꝫ obediētia reſpicit p̄ceptū ſolūmō ẜm ꝙ hꝫ rōneꝫdebiti ex ordine ſui ad ſuꝑiorē: vn̄ nō oꝫ ꝙ ſit gn̄alis v̓tꝰ. Ad 6ᵐ dd̓m: ꝙ vna v̓tus pōt ex alia dupl̓r oriri. vel ꝑmodū cāe finalis: ⁊ hͦ mō virtꝰ ex alia dr̄ oriri qn̄ actꝰ eiꝰad finē alteriꝰ virtutis ordīat̉: ⁊ ꝑ hūc modū charitas cꝰob̓m ē finis vltimꝰ oīum v̓tutuꝫ mr̄ dr̄: alio mō ẜm ꝙ exactibꝰ vnius virtutis vl̓ cātur alia virtꝰ: vl̓ ꝯſeruat̉: ⁊ obedientia hͦ mō virtutū mr̄ dr̄. qꝛ ad hͦ p̄cepta ſuꝑiorum ordināt̉: vt ad virtutes inducāt p̄cipiēdo ip̄os actꝰ virtutūꝗ v̓tutes polliticas cānt ꝯſuetudineꝫ īducētes: ſed ad vittutes īfuſas diſponūt: nec dico actū v̓tutis tm̄ ꝙ ē a v̓tuteſed eū ēt ꝗ ē ad virtutē: vl̓ ſicut diſponēs: vl̓ ſicut cāns: ſicut aliquis in pctō mortali exn̄s actum obedientie hērepōt: qͣꝫuis obedientia ⁊ alijs virtutibꝰ careat. Utrum xp̄iani teneantur obedire poteſtatibus ſecularibus ⁊ maxime tyrānis.IIſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ xp̄iani nonD ſecūdu teneat̉ ſecularibꝰ ptātibusobedire ⁊ p̄cipue tyrānis. Mat. 17. dr̄. Ergo liIberi ſunt filij. ſi enī in qͦlibet regno filij illiꝰ regis ꝗ regno illi p̄fert̉ liberi ſunt: tunc filij regiscui oīa regna ſubdunt̉ in quolibet regno liberi eē debentſed xp̄iani effecti ſunt filij dei. Ro. 8. Ipſe enī ſpūs teſtimoniū reddit ⁊c̄. gͦ vbiqꝫ ſunt liberi: ⁊ ita ſecularibꝰ ptātibꝰ obedire nō tenēt̉. Pͣ. ſeruitꝰ ꝓ pctō inducta eſt: vtſupra dcm̄ ē: ſꝫ ꝑ baptiſmū hoīes a pctō mundāt̉. gͦ a ẜuitute liberāt̉. ⁊ ſic idē qd̓ pͥus. Pͣ. maius vinculū abſoluit a minori: ſicut lex noua ab obſeruātia legis veteris: ſꝫin baptiſmo hō obligat̉ deo: q̄ obligatio ē maiꝰ vinculuꝫqͣꝫ id quo hō obligat̉ hoī ꝑ ſeruitute. gͦ ꝑ baptiſmū a ſeruitute abſoluitur. Pͣ. ꝗlibet pōt licite reſumere: cum facultas adeſt: qd̓ ſibi iniuſte ablatū eſt: ſꝫ multi ſecularespͥncipes tyrānice terrarū dominia inuaſerunt. ergo cumfacultas rebellandi illis concedit̉ nō tenēt̉ illis obedir̄. Pͣ. nullꝰ tenetur ei obedire quē licite: īmo laudabil̓rpōt īterficere: ſꝫ Tullius in libro de officijs ſaluat eos: ꝙIulium ceſarem interfecerunt: qͣꝫuis amicum ⁊ familiarem: qui quaſi tyrannus iura imperij vſurpauerat. gͦ tali(bus nullus tenetur obedire.CONIT Apͥme. Petri. ii. Serui ſb̓diti eſtote domini.vr̄is ⁊c̄. Pͣ. Ro. 13. Qui ptāti reſiſtit dei ordinatiōi ⁊c̄.ſed nō ē licitū dei ordinationi reſiſtere. gͦ nec ſecl̓ari ptātiReſponde̓o pom ꝙ ſic̄ dem̄ ē obediētia reſpicit(reſiſtere licet.in p̄cepto qd̓ ẜuat debitū obſeruandi. hͦ āt d̓bitū creaturex ordinatiōe p̄latiōis q̄ virtutē coactiuā hꝫ: nō tm̄ tꝑaliter: ſꝫ etiā ſpūal̓r ꝑꝑ ꝯſcīam: vt apl̓s dicit Ro. 13. ſcd̓m ꝙordo p̄lationis a deo deſcēdit. vt apl̓s ibidem innuit. Etiō ẜm hͦ ꝙ a deo eſt obedire talibꝰ xp̄ianꝰ tenet̉: nō āt ẜmꝙ a deo p̄latio nō ē. dcm̄ ē aūt ꝙ p̄latio pōt a deo non eēdupl̓r: vl̓ qͣꝫtū ad modū acꝗrendi p̄lationem: vel qͣꝫtumad vſū p̄latiōis: qͣꝫtū ad pͥᵐ ꝯtingit dupl̓r: aut ꝑꝑ defectūperſone: qꝛ īdignus ē: aut ꝓpter defecum ī ip̄o modo acquirēdi: quia .ſ. per violentiā vl̓ per ſymoniā vel aliqͦ illicito mō acꝗrit. ex pͥmo defectu nō impeditur quin ius p̄lationis ei acꝗratur. ⁊ qm̄ p̄latio ẜm ſuam formam ſemꝑa deo ē ꝙ debitū obediētie creat: iō talibꝰ prelatis qͣꝫuisindignis obedire tenentur ſubditi. ſed ſecundus defcūs

impedit ius prelationis: qui enim per violentiam dominium ſubripit non efficitur vere prelatus vl̓ dn̄s. ⁊ iō cūfacultas adeſt pōt aliꝗs tale dn̄ium repellere: niſi fortepoſtmodū dn̄s verꝰ effectus ſit vel per ꝯſenſum ſubditorum: vel per auctoritateꝫ ſuperioris. Abuſus autem p̄lationis pōt eē dupl̓r: vel ex eo ꝙ ē p̄ceptum a prelato contrarium eiꝰ ad quod p̄latio ordinata ē: vt ſi p̄cipiat actuꝫpctī ꝯͣrium virtuti: ad quam inducēdā et conſeruandamp̄latio ordinatur: ⁊ tūc aliquis p̄lato non ſolum non tenetur obedire: ſꝫ ēt tenet̉ nō obedire: ſicut ⁊ ſancti martyres mortē paſſi ſt̉ ne īpijs iuſſis tyrānoꝝ obedirēt: vl̓ qꝛcogūt ad hͦ ꝙ ordo p̄latiōis n̄ ſe extēdit: vt ſi dn̄s exigattributa q̄ ſeruꝰ n̄ tenet̉ dare vl̓ aliꝗd ho: ⁊ tūc ſb̓ditꝰ n̄ teAd primuꝫ god̓m: ꝙ illa p̄latio q̄ ad vtilitatē ſub(net̉ obedire nec ēt tenet̉ nō obedir̄.ditoꝝ ordinat̉: libertatē ſubditoꝝ nō tollit. ⁊ iō ē incōueniens ꝙ tali p̄lationi ſubiaceāt ꝗ ꝑ ſpm̄ .ſ. filij dei effectiſunt. Uel dd̓m. ꝙ xp̄s loquit̉ de ſe ⁊ ſuis diſcipulis: ꝗ necſeruilis conditionis erant: nec res temporales habebāt:quibus ſuis dominis obligarentur ad tributa ſoluenda.⁊ ideo non ſequitur ꝙ omnis xp̄ianus ho libertatis fitparticeps: ſed ſolū illi qui ſequuntur apoſtolicam vitamnihil in hoc mundo poſſidentes et a conditione ſeruili īmunes. Ad ſecundum dicendum: ꝙ baptiſmus nondelet ſtatim omnes penalitates ex peccato primi parentis conſequētes: ſicut neceſſitatem moriendi ⁊ cecitateꝫvel aliquid ho: ſed regenerat in ſpem viuam illius vite īqua omnia iſta tollentur. ⁊ ſic non opꝫ vt aliquis ſtatimbaptizatus a ſeruili conditione liberetur qͣꝫuis illa ſit pena peccati. Ad tertiuꝫ dicēdum: ꝙ maius vinculū nōabſoluit a minori: niſi qn̄ nō compatit̉ ſe cū illo: ſic̄ vm.bra ⁊ veritas ſimul eē nō: poſſunt ꝓpter qd̓ veniente veritate euangelij vmbra veteris legis ceſſauit: ſed vinculum quo in baptiſmo quis ligatur compatitur vinculumſeruitutis. ⁊ iō non abſoluit ab illo. Ad quartum dicēduꝫ: ꝙ qui per violētiam prelationeꝫ accipiunt: non ſuntveri prelati: vnde nec eis obedire tenentur ſubditi. niſi ſicut dcm̄ ē. Ad 5ᵐ dd̓m ꝙ Tulliꝰ loquit̉ in caſu illoqn̄ aliꝗs dn̄ium ſibi ꝑ violētiā ſubripit: nolētibꝰ ſubditisvl̓ ēt ad ꝯſenſū coartis: ⁊ qn̄ non ē recurſus ad ſuꝑioreꝫ ꝑque iudicium de inuaſore poſſit fieri: tunc enim qui ad liberationē pr̄ie tyrānum occidit laudat̉ ⁊ p̄miū accipit. Utruꝫ religioſi ꝓfeſſi teneantur obedere prelatis ſuisin omnibus.III.O tertium entiā ꝓfeſſi ſimpl̓r teneſic ꝓceditur: vr̄ ꝙ obediFantur obedire p̄latis ſuis. Col̓. 3. Filij obediIte parentibꝰ ꝑ oīa: ſꝫ magis tenet obedire ꝗspr̄i ſpūali qͣꝫ carnali. gͦ ſpirituales filij p̄cipueobedientiā ꝓfeſſi pr̄ibꝰ ſpūalibꝰ in oībꝰ obedire tenētur. Pͣ. btūs Bn̄dictꝰ dic̄ in regula ꝙ ſi p̄latꝰ ēt īpol̓e precipiat tentādū impol̓e tn̄ ē: ſed multo magis tenet̉ quis adobediēdū ī poſſibilibꝰ qͣꝫ ī īpoſſibilibꝰ. gͦ ī oībꝰ poſſibilibꝰſimpl̓r obediētiā ꝓfeſſus obedire tenet prelato. Pͣ. religio q̄libet pͥncipal̓r tria vota ſub̓alia hꝫ .ſ. caſtitatꝭ: pauꝑtatis: ⁊ obediētie: ſꝫ caſtitatē tenet̉ oībꝰ modis ſeruare:⁊ ſil̓r pauꝑtatē: vt nihil ꝓpriū hēat. gͦ ⁊ obediētiā ſic tenetur ẜuare: vt ī oībꝰ ſimpl̓r obediat. Pͣ. inferiori nō reliquit̉ iudiciū de ſuꝑiori: ſꝫ ſi ſubditꝰ hēret diſcernere in qͦobediret ⁊ in quo nō: relinq̄ret̉ ſibi iudiciū de p̄cepto ſuperioris. gͦ ſubditꝰ tenet̉ in oībꝰ ſimpl̓r obedire. Pͣ. ꝗlibet xp̄ianꝰ tenetur p̄latis ſpūalibꝰ obedire. ſi gͦ ꝓfitētesobediētiā nō tenerēt̉ ſimpl̓r in oībꝰ obedire: in nullo differrēt ꝓfitētes obediētiā a n̄ ꝓfitētibꝰ: ⁊ ſic tal̓ ꝓfeſſio ſuꝑuacua eēt. gͦ cū nō ſit ſuꝑuacua tenēt̉ in oībꝰ obedire.