Qō II.Diſtir XLIIII.
1.prelationis nō ſuiſſet qui libertatē ſubditis tollit: ſꝫ pͥmꝰmodus eē poſſet qui nullū p̄iudiciū libertati affert: dumſubditi ad bonū p̄poſiti nō ordināt̉: ſꝫ ecōuerſo regimenp̄poſiti ad bonū ſubditoꝝ: vn̄ nō incōgrue ſe eoꝝ ſeruosappellāt. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ auctoritas illa loꝗt̉ qͣꝫtū ad ſecudū modū p̄latiōis: ⁊ ſil̓r ad tertium. ¶ Ad 4ᵐ dd̓m: ꝙqͣꝫtū ad illū vſum p̄latio nō fuiſſet: ſꝫ qͣꝫtū ad alios vt dcꝫē. ¶ Ad 5ᵐ dd̓m ꝙ ſupra. ii. diſtī. dcm̄ ē qūo intelligēduꝫſit oēm p̄lationē in futuro euacuari: ſi tn̄ ſimpl̓r intelligeret̉ ī futuro tolli: nō opꝫ ꝙ ī ſtatu īnocētie p̄latio nō fuiſſꝫqꝛ ſtatꝰ ille adhuc erat ſtatꝰ vie ⁊ in via ē neceſſaria p̄latio ꝑ quā vnus ab alio dirigatur: quod non adeo neceſſariuꝫ conceditur in termino vie.QōII.Einde queritꝰ iatos. Et circa hecde obediētia ad p̄tria q̄rūt̉. Prīo: vtꝝ obediētia ſit virtꝰ: ⁊ ſi ēvirtꝰ vtꝝ ſit v̓tꝰ ſpālis. 2º vtꝝ xp̄iani ptātibꝰU ſecl̓aribꝰ ⁊ p̄cipue tyrānis obedire teneāt̉. 3ºꝓfitētes obediētiā ī oībꝰ p̄latis ſuis teneāt̉ obedire¶ Utrum obedientia ſit virtus.O primū pō ſit v̓tꝰ oīs .n. v̓iꝰ ē mediūſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ obedientiavitioꝝ: vt ph̓s dicit in 2º ethi. ſꝫ obediētia nōIē ho: qꝛ ꝑ abundātiā nō corrūpit̉ ſꝫ ꝑficitur ſialiꝗs obediat ī illis in ꝗbꝰ nō tenet̉. gͦ obedientia nō ē v̓tꝰ. ¶ Pͣ. obediētia reſpicit p̄ceptuꝫ: ſꝫ p̄ceptū ſeextēdit ad oēs actꝰ v̓tutū: qꝛ oēs ſūt in p̄cepto legis. gͦ obedientia nō ē virtꝰ determinata: ſꝫ ꝯn̄s oēm virtutē: qd̓ ētpōt videri ex diffōne Ambro. ſupra. 35. di. īducta. Dicit .n.ꝙ pctm̄ ē trāgreſſio legis dei ⁊ celeſtiū inobedientia mādatoꝝ. ¶ Pͣ. ſi ē virtꝰ determīata aut ē vna de cardinalibꝰ: aut vna de adiunctis: ſꝫ nulla de cardinalibꝰ ē: qꝛ illeſunt tm̄ qͣtuor īter qͣs nō numerat̉ obediētia: ſil̓r īter adiunctas nō inuenit̉. vt pꝫ: ſi ꝯſiderēt̉ virtutes adiūcte qͣsph̓s 4º ethi. enūerat. gͦ obediētia nō ē virtꝰ determīata¶ Si dicat̉ ꝙ reducit̉ ad iuſticiā. ¶ Cōtra. nulla v̓tꝰ ꝑficit̉ ꝑ diminutiōem rōnis ob̓ti ꝓprij: vt pꝫ ī magnanimitate q̄ magnū reſpicit: ⁊ qͣꝫto maiꝰ fuerit qd̓ oꝑandū ē magis ad magnanimitatē ꝑtīet: ſꝫ iuſticia debitū reſpicit qͣſiob̓m: qꝛ iuſticie actꝰ ē reddere alteri qd̓ ſnuū ē: cum igiturobediētia ꝑficiat̉ ꝑ hͦ ꝙ debitū minuit̉: qd̓ qͣꝫto aliquisminꝰ ꝯſiderat: vt Ber. dicit: ꝑfectior ē obediētia: videturꝙ obīa ad iuſtitiā nō reducat̉. ¶ Pͣ. iuſticia legalis dr̄ ẜꝫquā p̄ceptis hō adeqͣt̉: ſꝫ obīa p̄cepta reſpicit. gͦ obīa ē idēqd̓ iuſticia legalis: ſꝫ iuſticia legal̓: vt dicit ph̓s ꝗnto ethi.eſt oīs v̓tus. ergo obediētia nō ē aliqua virtꝰ determīataſꝫ gn̄alis. ¶ Pͣ. Gre. dicit: ꝙ obīa nō tam ē virtꝰ qͣꝫ materoīum v̓tutū: ſꝫ eē matrē virtutū ꝯuēit charitati. gͦ obīa vī̄eē idē qd̓ charitas: ⁊ ita nō vr̄ diſtīcta ab alijs v̓tutibus.Hugo de ſctō victore dicit. Obedientia eſtCOntra virtꝰ que oīa amplectit̉ iniuncta neceſſarioīplēda: niſi obſtiterit imperātis auctoritas: ⁊ ita ē ſpālisv̓tꝰ cū aſſignet̉ ſibi actꝰ ſpālis ⁊ v̓tus ſpālis. ¶ Pͣ. qd̓ aſſignat̉ maximū in aliqͦ gn̄e ē aliꝗd determinatū in genereillo: ſꝫ Gre. dicit ꝙ obediētia ē maxīa v̓tutū. gͦ obediētia(eſt quedam virtus determinata.Reſpōdeo pom ꝙ obīa ē virtꝰ ⁊ ē ſpālis virtꝰ. Cuꝫenī hītꝰ poͣe ⁊ actꝰ diſtinguāt̉ ꝑ ob̓ta: opꝫ ꝙ v̓tus que hētſpāle ob̓m ſit ſpālis v̓tꝰ: Dicit̉ āt ſpāle ob̓m a ſpāli ratiōeqͣꝫuis illa ſpālis rō circa multas res vel oēs pōi poſſit: cōtingit enī eandē rē ad diuerſas poͣas ꝑtinere: ſicut colorēad viſum imaginationem: ⁊ intell̓m: ſed ſub diuerſa rōnevn̄ ꝯtingit vt vna virtus ſpālis ſe extēdat ad actus oīumvirtutū ẜm qͣꝫdā ſpālem rōneꝫ: ſicut dicit ph̓s de magnanimitate ꝙ oꝑat̉ magnū in actibꝰ oīum virtutū. vn̄ ⁊ ce
155terarum virtutū ornatꝰ ꝗdam eſt: ⁊ tales virtutes dicūt̉quodāmō gn̄ales: qꝛ hn̄t maͣm gn̄alē qͣꝫuis ob̓m ſpecialehēant ꝑꝑ ſpālē rōnem ob̓ti que in multis materijs inuenit̉: ⁊ per hūc modū dico ꝙ obediētia ē ſpālis virtꝰ: quiaattēdit ſpālē rōnem .ſ. p̄ceptū cū debito ꝯſentiēdi: ⁊ quiareddere alteri qd̓ ſuuꝫ ē et ſibi debet̉ ē iuſticie: iō obediētia ꝑs quedā iuſticie ē: ⁊ ſpāliter dīne: qꝛ hͦ ſuū quod ſuꝑioribꝰ reddit̉ .ſ. īpletio mādatoꝝ ē q̄dā ꝑs hō cōis qd̓ debitum dr̄: vel qd̓ ſuū ē: ⁊ qd̓ ēt exigi poſſet coram iudice. naꝫcirca ho ē ꝓpe ſpālis iuſticia. Sed tamen ſciendū ꝙ iuſticia ſpālis dupl̓r ſumit̉. Sumit̉ enī proprie ⁊ cōiter. ꝓpriiſſime ſumpta ſpālis iuſticia. vt dicit ph̓s in quinto ethi. ētm̄ inter eos qui habent equalitatem qͣꝫdā ad hoc ꝙ ſtētcoram principe: coram quo vnus ab altero poſſit repetere quod ſuum ē: ẜm quē modum nec dn̄i ad ſeruum: necpatris ad filium iuſticia dicitur eē: qꝛ ea que ſunt ẜui ſūtdn̄i: ⁊ ea que ſunt filij ſunt pr̄is. Cōiter autē iuſticia ſpecialis attenditur etiam in hoc ꝙ dn̄s reddit ſeruo qd̓ ſuuꝫeſt: vel econuerſo: ⁊ ſic de alijs: qꝛ ẜm hūc modum predcāequalitas non reꝗͥrit: ⁊ hoc modo accipiendo iuſticiā ſpecialē obedientia ad iuſticiam ꝑtinet: quia per obediētiāin ferior ſuperiori reddit qd̓ debet.gͦ dd̓m: ꝙ obedientia ſicut ⁊ alie virAd primum tutes pōt eē medium duorū vicioꝝSciēduꝫ tn̄ ꝙ non in oībus virtutibus pōt accipi ſuperabundātia ẜm quālibet circunſtantiam alijs circunſtantijs rite ordinatis: vt pꝫ in hac virtute: q̄ dr̄ veritas: cuiusmedium attēdit̉ ẜm hoc ꝙ hō talē ſe eē oſtendit qͣlis eſt.ſuperabundātia autem eius non attenditur ſecundumſuꝑabūdantiā hꝰ circunſtantie qͣꝫ alijs circunſtātijs riteordinatis. vt .ſ. hō poſſit nimis hāc v̓itatē ſeruare: ſꝫ ſuꝑabūdantia eiꝰ ē ex hͦ ꝙ aliꝗs de ſe maiora on̄dit qͣꝫ ſint:qd̓ ē ẜm hāc circūſtātiā q̄ ē ꝗd: ſil̓r ēt dico ꝙ ſuꝑabundātia obediētie accipit̉ ẜm hͦ ꝙ obedit in illis in ꝗbꝰ dꝫ nōobedire: non āt ẜm hͦ ꝙ obediat plus qͣꝫ dꝫ alijs circūſtātijs ordinate ſuppoſitis. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m: ꝙ obedientia ⁊ ſiad oēs actus virtutū ſe extendat: non tn̄ cōſiderat̉ ī illishoc qd̓ eſt ꝓprium vnicuiqꝫ virtuti: non enim elicit actūfortitudinis inqͣꝫtum eſt medium inter timorē ⁊ audaciāſed conſiderat in oībus actibus virtutum vnam rōnemſpālem .ſ. debitum fieri ꝓpter p̄ceptuꝫ ſuperioris. ¶ Adtertium dd̓m: ꝙ obedientia ad iuſticiā reducitur ſpāleꝫ.Sꝫ ſciendum ꝙ vna virtus reducitur ad aliam dupl̓r. vl̓ſicut pars eius vel ſicut adiuncta ei: ſicut pars reduciturvirtus ad virtutem quādo reducta hꝫ ꝓ ob̓to partē ob̓tiillius virtutis ad quā reducitur. verbi gratia. ob̓m temperantie eſt delectabile ẜm tactum: cuius pars quedameſt delectabile venereum: ⁊ alia eſt delectabile qd̓ eſt ī cibis. ⁊ ideo caſtitas reducitur ad temꝑantiam ſicut parseius: ſil̓r ⁊ ſobrietas cuius obiectuꝫ eſt delectabile ī cibis⁊ ꝑ hunc modum obediētia reducitur ad iuſticiā ſpāleꝫvt pꝫ ex dictis: ſed ſicut adiuncta reducitur quādo v̓tusad quā reducit̉ hꝫ ꝓ obiecto id quod eſt potiſſimuꝫ ī aliqua maͣ: ⁊ illa que reducitur que adiuncta dicitur hēt ꝓobiecto id quod eſt minus principale: ꝑ quem modū māſuetudo ad fortitudinem reducit̉: qꝛ ob̓m fortitudinis ēin maximis moleſtijs: que ſūt circa mortē: ſic̄ ſūt bellice:ſꝫ manſuetudo habꝫ ꝓ ob̓to reliquas moleſtias que ſuntiram excitantes: in qua medium tenet manſuetudo. et ꝑhunc moduꝫ modeſtia que medium ſeruat in delectationibus aliorum ſenſuum: ⁊ eutropelia que medium ſeruat ī delectationibus ludoruꝫ reducūtur ad temꝑantiā.¶ Ad qͣrtum dd̓m ꝙ perfectio alicuius virtutis poteſtattēdi dupl̓r: vel qͣꝫtum ad id quod ē ꝓpriū ſibi: vl̓ qͣꝫtuꝫad id qd̓ eſt propriū ſuperioris virtutis q̄ imꝑat actu eiꝰ.3
v 3