Diſtin.XLIII.

Taliuꝫ cōuerſio ibi ēt euidēter oſtendit̉ vbi ait.Qui educit vinctos in fortitudine .ſ. e. ꝗ. h. ī ſ.Scd̓m iſtos pctm̄ illud dicit̉ irremiſſibile: nonꝗn aliqn̄ remittat̉: ſed qꝛ vix ⁊ raro ac difficulter remittit̉. nō .n. ſoluit̉ chriſtallus niſi vehemēti ſpūs impetu. Alij vero tradūt nō quālibet obſtinationē vel deſperationeꝫ appellari pctm̄ inſpiritū ſanctū: ſꝫ illam tm̄ quā comitat̉ īpenitētia: ꝗ etiā impenitētiā dn̄t peccatuꝫ in ſpiritumſanctū: qꝛ Aug. dicit. impenitētia ē pctm̄ in ſpiritū ſanctū: ſꝫ cū ſic eſt aliꝗs obſtinatus vt nonpeniteat diſcuti oꝫ: an aliud obſtinatio: aliud īpnīa ſit ī eo peccatū: an idē ſed diuerſis modiscōmiſſuꝫ. Scd̓m iſtos peccatū illud dicit̉ irremiſſibile eo ꝙ nunqͣꝫ dimittat̉. Vn̄ Aug. etiamdicit ꝙ hoc ſolū peccatū veniā mereri nō pōt ⁊Hiero. ſuꝑ Marcū ait: ꝙ taliter peccās nō poteſt digne penitere. ⁊ iō recte Ioannes dicit: vtnō ꝓ eo oret quis: qꝛ ꝗ̄ ſic peccat: oratiōibus eccleſie hic vel in futuro iuuari nō pōt: hn̄s cor īduratū tāqͣꝫ lapis. ſicut de dyabolo legit̉. ⁊ poſthanc vitaꝫ qui valde mali ſunt: meritis eccleſieiuuari non poſſunt.¶ Ꝙ aliter accipit̉ pctm̄ in ſpiritum ſanctum.St ēt alia huiꝰ pctī aſſignatio. hoc .n.pctm̄ Aug. diffiniēs ī libro de ſermōedn̄i ī mōte ait. Pctm̄ ad mortē ē cū pꝰagnitionē dei ꝑ gr̄aꝫ xp̄i: oppugnat aliꝗs fraternitatē: ⁊ aduerſus ipſaꝫ gr̄aꝫ: q̄ deo recōciliatus ē: īuidētie facibꝰ agitat̉: qd̓ fortaſſe ēin ſpm̄ ſcm̄ peccare: qd̓ pctm̄ dr̄ nō remitti. nōqꝛ nō ſit ignoſcēdū peccāti ſi peniteat: ſꝫ qꝛ tātalabes ē illiꝰ pctī vt dep̄candi hūilitatē ſubire nōpoſſit: etiā ſi pctm̄ ſuuꝫ mala ꝯſcīa agnoſcere ⁊enūciar̄ cogat̉. Vt iudas cū dixit peccaui: d̓ſperans faciliꝰ cucurrit ad laqueū: qͣꝫ hūilitate veniam petere. qd̓ ꝑꝑ magnitudinē pctī iā ex dānatiōe pctī tales hr̄e credēdū ē. Ecce q̄dā aſſignatio pctī ī ſpiritū ſanctuꝫ vel ad mortē hic poſitaē: qͣ illud peccatuꝫ eē tradit̉. Ecce oppugnatiofraternitatis poſt agnitionē: ⁊ īuidētia gre poſtrecōciliationē: ꝙ ſpēs q̄daꝫ obſtinatiōis ītelligipōt. Illā tn̄ diffinitionē Aug. ī li. retractationūmemorās aliꝗd adijciēdū ibi fore: nec aſſerēdoſe dixiſſe aperit ita dicēs. Qd̓ ꝗdeꝫ nō cōfirmaui: quoniā hoc putare me dixi: ſꝫ tn̄ addēdū fuit ſi ī hac ſcelerata mētis ꝑuerſitate finierīt hācvitā. quoniā de quocūqꝫ peſſimo ī hac vita ꝯſtituto: nec ē deſperādū: nec ꝓ illo īprudēter orat̉de quo nō deſperat̉. His ꝟbis īſinuat̉ peccatūp̄miſſa diffinitiōe deſcriptū: tūc ſolū debere dici ad mortē vel ſpiritū ſctūꝫ: cū nō hꝫ cōmittem

pnīaꝫ: nec de aliquo pctōre in hac vita deſperādū eē: ⁊ iō pro oī eſſe orādū. Un̄ illud Ioānis.Nō ꝓ eo dico vt ꝗs oret: ſic accipiēdū videt̉: vtpro aliquo peccāte ad mortē vel in ſpiritū ſctūꝫpoſtqͣꝫ finierit hāc vitā nō oremus. Dū autē inhac vita eſt nec pctūꝫ illius iudicare: nec de illodeſperare: ſꝫ ꝓ illo orare debemꝰ. Un̄ augu. deverbis dn̄i: ⁊ de impnīa que ē blaſphemia ī ſpiritū ſctūꝫ: ſic ait. Iſta impnīa vel cor īpenitensqͣꝫdiu ꝗſqꝫ ī carne hac viuit hō: nō pōt iudicari.de nullo .n. deſperāduꝫ ē qͣꝫdiu patiētia dei ip̄ꝫad pnīaꝫ adducit. Paganus ē hodie. iudeꝰ. infidelis ē hodie. hereticus eſt hodie. ſciſmaticuseſt hodie. Quid ſi cras amplectatur catholicaꝫpacē ⁊ ſeqͣtur catholicā veritatem? Quid ſi iſtiquos in quocūqꝫ gn̄e erroris notas ⁊ tanqͣꝫ deſperatiſſimos danas anteqͣꝫ finiāt iſtā vitā agūtpnīam: ⁊ īueniunt verā requiē ⁊ vitā ī futuro?Nolite ergo ante tēpus iudicare quēqͣꝫ. Ex hison̄ditur ꝓ ſingulis peccatoribus ī hac vita eſſeorandū: nec de aliquo eē diffidendū: qꝛ cōuertipōt dum in hac vita ē: qꝛ nō pōt ſciri de aliquovtrū peccauerit ad mortē vel in ſpūꝫ ſctūm: niſicū ab hac vita diſceſſerit: niſi forte alicui ꝑ ſpūꝫſctūꝫ mirabil̓r reuelatū fuerit. Ex p̄dictis aliqͣtenus capi pōt quo mō accipiat̉ pctūm ī ſpūꝫ ſanctū .ſ. īuidētia gr̄e fraternitatē īpenitēter oppugnans: q̄ vtiqꝫ obſtinatio eē vr̄: ⁊ oīs īpenitētisobſtinatio atqꝫ deſperatio. Notādū vero eſt ꝙnō oīs qui nō penitet īpenitēs dici pōt: qꝛ īpnīaꝓprie obſtinati ē: ⁊ vt ꝗdā volūt etiā d̓ſperati.¶ Alia aſſignatio pctī in ſpiritū ſanctū.E hoc quoqꝫ pctō in ſpiritū ſanctum.Ambroſius in libro de ſpiritu ſancto:Faſſignationē diffinitā diſſerens tradit:t dicēs. Cur dn̄s dixerit. qui blaſphemauerit in filiū hoīs re. ei: ꝗ aūt blaſphemat ī ſpūꝫſanctū nec hic nec ī futuro re. ei. diligēter aduerte. Nunꝗd alia eſt offenſio filij: alia ſpiritꝰ ſancti? Sicut vna dignitas: ſic vna iniuria. Sꝫ ſiꝗs corporis ſpecie deceptus humani: remiſſiꝰaliquid ſentit de chriſti carne qͣꝫ dignū eſt: habet culpam. Non eſt tamē excluſus a venia: ſiquis vero ſancti ſpiritus dignitatem ⁊ maieſtatem ⁊ poteſtatem abneget ſempiternam: ⁊ putet non in ſpiritu dei eijci demonia: ſed in belzebub: n̄ poteſt ibi exhortatio eē venie: vbi ſacrilegij plenitudo ē. Satis aperte hic explicat̉ qd̓ſit pctūꝫ ī ſpūꝫ ſanctū: qd̓ illi Aug. de ſcriptioniꝯgruere videt̉: qͣ illud pctūꝫ dr̄ eē īuidentia gratie oppugnans fraternitatem. Qui enim poſtcognitioneꝫ veritatis: ſpūs ſancti ꝟtutē negat