Druckschrift 
Scriptum super secundo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Seite
142v
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. XLI.

Sciēdū tn̄ ꝙ qual̓rcūqꝫ affirmatiue exponat̉: nō ītelligit̉: niſi de oꝑibꝰ deliberate volūtatis: qꝛ illa tm̄ oꝑa ꝓpͥenr̄a dici pn̄t: vt dictū eſt. Ad octauū dd̓m. ꝙ v̓bū ē īmediatꝰ effectꝰ rōnis. ⁊ iō minꝰ pōt v̓bū p̄ter delib̓ationē eſſeqͣꝫ factū. Et ꝓpter hoc v̓bū ocioſum magis eſt peccatū veniale qͣꝫ factū ocioſum. Sciēdū tn̄ ꝙ ẜm Gre. ocioſuꝫ ēqd̓ caret ītētione pie volūtatis: aut rōne iuſte neceſſitatis.vn̄ nō oē v̓bū iocoſuꝫ eſt ocioſuꝫ ſi ad recreationē referat̉.qꝛ ēt in iocis ꝯtingit eſſe v̓tutē eutrapeliā: de qua ph̓s ī 4ethicoꝝ determinat. Expoſitio textus.Ffectus ītelligit̉oꝫ exponi de affectu elituus nomē oꝑi tuo ⁊c̄.) Si vl̓rgente: ⁊ nō ſolū ītēdēte. vt dictū ē. Ubi ſi deꝰ nōIerat bonū opꝰ nō erat .i. meritoriū: de hoc tn̄ inſeq̄n. di. q̄ret̉. (Qui dn̄t oēs actꝰ eē īdr̄ntes ⁊c̄.Illi ꝯſiderabāt actꝰ ẜm rōnē generis tm̄: qꝛ inqͣꝫtū actꝰ eſtīdifferēs: eſt gn̄al̓r ſumptꝰ ad bonitatē vel maliciā moralēqͣꝫuis hēat bonitatē naͣlē. Si tn̄ ītelligebāt de actu ꝑticuleriter accepto ſic ſimpl̓r falſa erat iſta opīo: ſꝫ hͦ nō vn̄r ītelexiſſe. qꝛ actionē ꝑticul̓r acceptā dicebāt eē ꝯiūctā cuidāfini ex quo bonitatē vel maliciā hꝫ: ſic̄ furari vel aliꝗd h(Alijs aūt videt̉ ⁊c̄.) Iſti accipiebāt actꝰ ẜm ꝙ ad aliquāſpēꝫ determinant̉: nō tn̄ ẜm ꝙ ſunt īdiuiduati: ⁊ qꝛ aliquiactꝰ ex ſpē ſua hn̄t bonitatē ⁊ aliqui maliciā ⁊ aliꝗ neutꝝ:vt leuare feſtucam. ideo diſtinguebant actus ꝑ tria gn̄a: ⁊qꝛ illud qd̓ īeſt alicui ex ſpē ſua nunqͣꝫ recedit ab eo. iō dicebant ꝙ actꝰ qui nō ſunt īdifferētes: ſi ſunt boni qͣcūqꝫ intētione fiāt boni remanēt: ⁊ ſil̓r de malis ītelligētes de bonitate ex gn̄e vel ex ſpecie actꝰ: nō ꝙ actꝰ qui erat bonus exgenere vel circūſtātia: ſi fieret mala ītentione eſſet bonusſimpl̓r: ſꝫ qꝛ bonꝰ remāebat ex gn̄e ( Sꝫ Aug. euidētiſſimedocet ⁊c̄.) Hic ponit̉ 3ª opīo: ⁊ hec accipit actū bonū vl̓ malum ſimpl̓r: ⁊ qꝛ ītētio mala ſufficit ad hͦ ꝙ actꝰ ſit malus.ſimpl̓r: nō tn̄ ītētio bōa ſufficit: ad hͦ ꝙ actꝰ ſit bonꝰ ſimpl̓r.iō ex ītētione ẜm hāc opīonē iudicant̉ actꝰ mali: nō aūt boni: ſic pꝫ ꝙ quelꝫ haꝝ triū opīonū ẜꝫ aliꝗd v̓a ē. (Qui crucifigēdo xp̄m ⁊c̄.) hͦ intelligit̉ de mīoribꝰ deceptis fraudemaioꝝ qui euꝫ ex malicia ꝑſequebant̉ cognoſcētes eum adeo vēiſſe ꝑ ſigna que faciebat. (Que tn̄ ꝗdā ꝯtēnūt ⁊c̄.)hͦ dicūt illi de pͥma opīone vel ēt de ſcd̓a: ⁊ accipiūt cām: etnō finē vltimū: ſed finē ꝓximū qui malus eſt: ſunt .n. malofini ꝯiuncta vt bene fieri nō poſſint. An omnis intentio ⁊ actio eorum qui fide carent ſit mala. Diſt. XLI.Umqꝫ intētio vt ſupra dictum eſtbonum opus faciat: ⁊ fides intentionem dirigat: non īmerito queripōt: vtrum oīs ītētio: omneqꝫ opAilloꝝ malū ſit qui fidē non habent.Si enim fides intētioneꝫ dirigit: ⁊ intētio bonūopus facit: vbi nō eſt fides: nec ītētio bona: necopus bonum eſſe videt̉. Qd̓ a quibuſdam nonirrōnabiliter aſtruit̉: qui dicūt oēs actiōes ⁊ voluntates hoīs ſine fide malas eſſe: que fide habita bona exiſtūt. Vnde apl̓s ait. Omne qd̓ noneſt ex fide: peccatū eſt. Qd̓ Aug. exponens ait.Omnis infidelium vita peccatum eſt: ⁊ nihilbonum eſt ſine ſummo bono. vbi deeſt agnitioveritatis eterne: falſa virtus eſt: etiā in optimismoribus. ⁊ Iacobus in epl̓a canonica ait. Qu.

offenderit in vno .ſ. in charitate factꝰ ē omniuꝫreus. Qui ergo fidē ⁊ charitatem nō hꝫ omniseius actio peccatum eſt: qꝛ ad charitatem nō refertur. Qd̓ enim ad charitatē non refert̉ vt ſupra meminit Aug. non fit quemadmodum fieri opꝫ. Ideoqꝫ malum eſt: non igitur mandatacuſtodit: qui charitate caret: qꝛ ſine charitatenullum mandatoꝝ cuſtodit̉. Vnde Aug. ſuperepiſtolā ad galatas ait. Cuſtoditionē legis dic̄apol̓s: nō occidere: nō mechari: ⁊ alia huiuſmodi ad bonos mores pertinētia: que ſine charitate: fide ⁊ ſpe impleri non poſſunt: nullum ergoimplet mandatum: nullūqꝫ opus bonum facitqui fidem ⁊ charitatē nō hꝫ. Impoſſibile enimeſt. vt ait apl̓us ſine fide aliꝗd placere deo: queergo ſine fide fiūt: bona nō ſunt: quia omne bonum deo placet. Que p̄miſſe obijciunt̉ ſnīe ex ꝟ̓bis Augu.¶Is aūt obijcit̉ quod ſupra dicit Augu.jͣ .ſ. ꝙ in ſeruili timore: ⁊ ſi bonum fiat:nō tamen bene: nemo enim inuitus beIne facit: etiā ſi bonum eſt qd̓ facit. Hicenim bonum dicit fieri: ſed non bene ab illo quicharitatē nō hꝫ. Qui enim ſeruiliter timet: charitate vacuus eſt: de quo tn̄ hic dicit: qꝛ bonuꝫfacit: ſꝫ nō bene. Quia etiā ſuꝑ illū locū pſalmi.Turtur īuenit ſibi nidum vbi po. p. ſ. dicit ꝙ iudei ⁊ heretici ⁊ pagani oꝑa ſua bona faciūt: ꝗveſtiūt nudos: paſcūt pauꝑes ⁊ huiuſmodi. ſednō in nido eccleſie .i. in fide: ⁊ ideo ꝯculcanturpulli eoꝝ. Quibus illi rn̄dent dicētes oꝑa bonaappellari huiuſmodi que ſine charitate fiūt: nōqꝛ bōa ſint qn̄ ſic fiūt. qd̓ ſupra euidēter docuit.Aug. ſꝫ qꝛ bōa eēt: ſi al̓r fierēt: que ēt ſui genere ſunt bona: ſed ex affectu fiūt mala. Alioꝝ ſnīa de premiſſa qōne qua querebat̉: fioīs eoꝝ actio mala eſt qui fidē nō habent.Lij ꝟo qui triphariā diſtinctionē faciunt actuum: oꝑa cūcta que ad nature ſubſidium fiunt: ſemper bona eſſeaſtruūt. Sed qd̓ Aug. dicit mala eſſeſi malas habeāt cauſas: nō idem accipiēdum ēquaſi ipſa mala ſint: ſed quia peccāt: ⁊ mali ſūtqui ea malo fine agūt. Item ⁊ illud aliud .ſ. bonum opus intentio facit: ⁊ intētionem fides dirigit: determināt dicētes. ibi bonum vocatumqd̓ remunerabile eſt ad vitam: nō ꝙ illud ſoluꝫſit bonum opus: immo ⁊ alia plura: lꝫ non earatione qua illud: ſint bona: bonum enim multipliciter accipit̉ .ſ. pro vtili: pro remunerabili:pro ſigno boni: pro ſpecie boni: ꝓ licito: ⁊ alijsforte modis. Solaqꝫ illa ītentio remunerabilis