Diſtin. XXXVI.

lo facio bonum: ſꝫ quod odi malum hoc ago: ⁊illud. Caro cōcupiſcit aduerſus ſpūm ⁊ ſpiritusaduer. car. hec eniꝫ inuicē ſibi aduerſant̉: vt nōea que vultis faciatis. Sed hec oīa ex illa mortis damnatione ſunt. Naꝫ ſi nō eſt iſta pena hominis: ſꝫ natura: nulla iſta peccata ſunt. Si enīnō recedit̉ ab eo modo quo naͣliter factus ē homo: cum hoc facit: ea vtiqꝫ facit que dꝫ. Si aūthomo qꝛ ita ē non ē de ſe bonus: nec habꝫ in ptāte vt ſit bonus: ſiue non vidēdo qualis eſſe debeat: ſiue videndo ⁊ non valendo eſſe qualeꝫ ſeeſſe debere videt penam iſtam eē quis dubitet:Omnis autem pena ſi peccati pena ē: iuſta ē: ⁊ſupplicium nominatur. Si autem iniuſta ē pena: quoniam penam eſſe nemo ambigit iniuſtealiquo dominante homini impoſita ē. Porroquia de omnipotētia dei ⁊ iuſticia dubitare dementis ē: iuſta ē hec pena: ⁊ pro peccato aliquoimpeditur. Non eniꝫ quiſqͣꝫ iniuſte dominans:aut ſurripere hominem potuit velut ignorantideo aut extorquere inuito tanqͣꝫ inualidiori: vthominem iniuſta pena cruciaret: relinquitur ergo vt hec pena iuſta de damnatiōe hominis veniat. His atqꝫ alijs pluribus teſtimonijs docet̉quedā eē pct̄a ⁊ penas peccati eſſential̓r.¶ De quibuſdam que ſine dubio peccata ſunt ⁊pene: vt ira ⁊ inuidia.Reterea nullatenus ambigendū ē quedaꝫ peccata abſqꝫ vllo ſcrupulo penaseſſe: vt īuidia que ē dolor alieni boni: ⁊ra que etiam non inquantū pene ſunt:peccata ſunt. Ita etiam de cupiditate ⁊ timore⁊ alijs huiuſmodi ſentiēdū ē. Un̄ Aug. in librolxxxiij. queſtionū ait. Omnis perturbatio. paſſio. Omnis cupiditas perturbatio. Oīs igiturcupiditas paſſio. Omnis ꝟo paſſio cuꝫ ē in nobis: ipſa paſſione patimur. Omnis igit̉ cupiditas cū in nobis ē: ipſa cupiditate patimur: ⁊ inquantum cupiditas eſt patimur ea. Omnis aūtpaſſio inqͣꝫtum ipſa patimur: non ē pctm̄: ita ⁊de timore. Non enim cōſequens ē vt ſi patimurtimorem: ideo non ſit peccatum: qꝛ multa ſuntpctā ꝗbus patimur: ſꝫ nō inqͣꝫtuꝫ patimur eis.¶ Ꝙ verbis Auguſt. premiſſis quedam ſententia Hieronv. obuiare videtur.Llud aūt diligenter ē annotanduꝫ qd̓ſupra poſitis verbis Auguſ. dicentisda ⁊ mala: videt̉ obuiare qd̓ Hiero.quedaꝫ neceſſitate facta eſſe improbāait in explanatione fidei: quod licet ſupra ſit poſitum: tamen vt perfectius ſciatur iterare nō piget. Execramus īquit eoꝝ blaſphemiam qui di

cunt impoſſibile aliquid homini adeo eſſe preceptuꝫ: ⁊ mandata dei non a ſingulis ſꝫ ab omnibus in cōmune poſſe ſeruari. Et paulo poſt. Ettam illos errare dicimus qui cum manicheo dicunt hoīem peccatum vitare non poſſe: qͣꝫ illosqui cum iouiniano aſſerunt hoīem nō poſſe peccare. Ecce Hiero. dicit. errorē eſſe ſi quis dicathoīem peccatum vitare non poſſe. Qui autemdicit quedam neceſſitate fieri: quedam dicit nōpoſſe vitari. Cū gͦ id Aug. dicat videt̉ aut erroris eē qd̓ tradit: aut nō eē veꝝ qd̓ Hiero. ait.¶ Determinatio contrarietateꝫ ſubmouens demedio ſanctorum.D quod dici pōt: qꝛ Aug. ẜm ſtatumhuius miſerie ad quaꝫ pertinet ignorantia ⁊ difficultas: vt idem ait in li¶ Abro de libero arbi. que ex iuſta dānatione deſcenderunt: illud tradidit. vbi ⁊ venialia peccata includit. Hiero. ꝟo de mortalibꝰ tm̄loꝗtur peccatis: que vnuſquiſqꝫ gr̄a illumīatusvitare valet. Vel de hoīe ẜm ſtatum libe. ar. ante peccatum illud ait Hieronymus.¶ Epilogum facit ad alia tranſiturus.Atis diligēter eorū poſuimus ſnīam ꝗdicūt omnes actus naturas bonas eē:A⁊ īquantum ſunt bonos eſſe: ī quo trac̓tatu quedam īterſeruimus que nō exeorum tantuꝫ perſona accipiēda ſunt: qꝛ ab oībus catholice ſapiētibus abſqꝫ heſitatione tenētur: atqꝫ auctoritatū teſtimonijs ⁊ rōnibus eorundem traditioneꝫ muniuimus: ꝗ dicunt oēsactus eſſentia ſui .i. inquantum ſunt eſſe bonos:quoſdam vero inqͣꝫtum inordinate fiunt: peccata eſſe. Addunt quoqꝫ quoſdam nō tm̄ eſſentia:ſed ēt genere bonos eē: vt reficere eſurientem:qui actꝰ eſt de genere operū miſericordie: quoſdam ꝟo actus abſolute ac ꝑfecte bonos dicūt:quos nō ſolum eēntia vel genus: ſed etiam cauſa ⁊ finis cōmēdat: vt ſunt illi ꝗ ex bona voluntate ꝓueniūt: ⁊ bonū finem metiuntur.¶ Diuiſio textus.Ertractata pctōꝝ inqͣꝫtuꝫ ſunt actusilla opīone q̄ ponit actusNbonos eē a deo occaſiōe vltime ob̓onis ꝯͣ hancopīonē īducte q̄ ſumebat̉ ex dr̄ia culpe ⁊ pene:h̓ inꝗrit vtꝝ poſſit eē idē culpa ⁊ pena. Et diuidit̉ ī ꝑtes. 3. In pͥª determīat qōnē. In 2ª remouet qͣꝫdā dubitatōeꝫ īcidēte ex his q̄ ī determīatiōe qōnisdcā ſūt ibi. Illd̓ āt diligēter ē ānotādū ⁊c̄.) In 3ª ponit dictoꝝ replicatiōeꝫ ibi. ¶ Satis diligēter eoꝝ poſuimꝰ ſentētias ⁊c̄.) Prīa diuidit̉ ī duas. In pª on̄dit ꝗdā pctā ēt pēaspctōꝝ eē. In 2ª inꝗrit quomō hͦ poſſit eē ibi. (Et iō meritoq̄ritur ⁊c̄.) Et diuidit̉ h̓ ꝑs in ꝑtes duas. In pͥma ꝑte oſtendit modū quo peccata dn̄r eē pene non ꝑ ſe ſed rōne annexi. In ſecunda oſtendit ꝙ etiam ip̄a peccata pene eſſe poſ-