Queſtio II.Diſtin. XXX.
1o 8
bet qͣꝫtitatis imaginabilis: cū eniꝫ qͣꝫtitates determinate ⁊omnia alia accidētia ẜm exigētiaꝫ forme māͣm recipianteo ꝙ ſubiecta maͣ cuꝫ forma eſt cauſa eoꝝ que inſunt: vt irpͥmo phy. dicit̉: opꝫ ꝙ maͣ pͥma ad nullā qͣꝫtitatem ſit in potentia niſi que competat forme naturali que in maͣ eſſe poteſt. maͣ vero pͥma nō eſt in potētia ad alias formas: niſi adillas que ſunt in rerū natura: vel ꝑ pͥncipia naͣlia educi poſſunt. Si enī eēt aliqua potētia paſſiua in materia cui nō reſponderet aliqua potentia actiua in reruꝫ natura illa potētia paſſiua eſſet ſuꝑflua: vt Cōmētator dicit. ⁊ ideo ma prima nō eſt receptibilis maioris qͣꝫtitatis qͣꝫ qͣꝫtitatis mūdi.ꝓpter qd̓ in 3º phyfi. dicitur. ꝙ nō eſt poſſibile magnitudineꝫ augeri in īfinitum loquēdo natural̓r. Tertio. qꝛ ſi materia eadē que pͥmo ſub paruis dimēſionibus erat ſub maioribus dimenſionibus fiat: nō pōt hoc accidere niſi per rarefactionē: vt dictū eſt ⁊ iſte modus nō cōpetit in augmentatione corporis humani: vt per ſe pꝫ. Quarto. qꝛ quādo loquimur de maͣ exiſtente in hac re iaꝫ dimittimus cōſiderationē materie abſolute: non enī poteſt accipi illud materiequod eſt in hac re: niſi ẜm ꝙ eſt diuiſum ab illa parte materie que eſt in re alia. diuiſio autē nō accidit materie: niſi ẜꝫꝙ conſideratur ſub dimenſionibus ſalteꝫ interminatis: qꝛremota qͣꝫtitate: vt in pͥmo phyſi. dicitur. ſubſtātia erit indiuiſibile. vnde cōſideratio materie huius rei eſt ꝯſiderationon materie abſolute: ſed materie ſub dimenſione exiſtentis. vn̄ nō opꝫ vt ꝙ conuenit materie inqͣꝫtum eſt abſoluta⁊ pͥma ꝙ conueniat materie exiſtenti in hac re: ꝓut accipitur vt in hac re exiſtēs: quia ex hoc ipſo receditur a cōſideratione materie pͥme. vnde materia que eſt in hac re exn̄snon eſt in poͣ ad totaꝫ qͣꝫtitatē mūdi: ſꝫ vſqꝫ ad determinatum quid qͣꝫtum per rare factionē poteſt cōſequi: ⁊ hoc nonexcedit raritateꝫ ignis: qꝛ nulla raritas pōt eē maior: vt Cōmentator in 4º phyſico. dicit. ⁊ ſic patet ꝙ hec poſitio tamin ſe falſitatem cōtinet qͣꝫ etiaꝫ in modis adinuentis ad eiexpoſitionē. ⁊ ideo alioꝝ poſitio eſt cōcedentiū quideꝫ cuꝫpͥmis ꝙ aliquid eſt in humano corpore. ⁊ ſimil̓r in alijs corporibus que nutriunt̉: per qd̓ ꝗdē ſemꝑ manet fixū toto tēpore vite ẜm determinatā ꝑte materie in quo pͥncipal̓r veritatē humane nature ꝯſiſtere dicunt. aliquid aūt eſt aliudquod ſuꝑfluit ⁊ refluit .i. aduenit ⁊ cōſumitur. hͦ aūt eſt qd̓ex cibo generatuꝫ eſt. Differūt tamē a pͥmis in hoc ꝙ dicūtſumptionē alimenti nō ſolū in fomentū caloris naͣlis neceſſaria eſſe: ſꝫ etiā in augmētū qͣꝫtitatis: non eniꝫ poſſet illudqd̓ pͥmo a gn̄antibus deciſuꝫ eſt: qd̓ ꝗdē ꝑmanēs eſſe dicūtin tantā qͣꝫtitatē extēdi qͣꝫta eſt: qͣꝫtitas humani corporis niſi adderet aliqua maͣ que ſimul cuꝫ maͣ preexiſtente qͣꝫtitatē totā reciperet ſine aliqua rarefactiōe. Et hͦ ꝗdē qd̓ eſt ꝑmanens dr̄ diffundi ꝑ totū. ⁊ ſil̓r illud qd̓ eſt adueniēs ⁊ recedēs ad modū ꝗ cōtingit in mixtiōe vini ⁊ aque. vinū enīnō excreſcit in maiorē qͣꝫtitatē: niſi ꝑ additionē aq̄. q̄ ꝗdemin vinū cōuertit̉: ita tn̄ ꝙ v̓tus vini ſemꝑ in illa parte materie manet magis: q̄ pͥus ſub forma vini inerat. ⁊ ẜm hoc ponūt iſti ꝙ illud qd̓ eſt ex alimēto generatū nō eſt oīno alienū a v̓itate humane nature: ſicut pͥmi dicebāt: ſꝫ eſt ſcd̓arioad ipſaꝫ ꝑtinēs: ẜm ꝙ eſt necͣium ad debite qͣꝫtitatis cōplemētu. vn̄ nō totū hͦ in reſurrectione deponet̉ qd̓ ex alimento cōuerſuꝫ eſt: ſꝫ reſeruabit̉ tm̄ qͣꝫtū expedit ad ꝑfectiōeꝫqͣꝫtitatis. ⁊ ho pōnis pͥmus auctor inuenit̉ Alexāder Cōmētator. vt Auerroys in libº de gnoͣne dicit. Sꝫ iſtud nō videtur veritatē hr̄e: cū .n. de natura caloris ſit vt humorē cōſumat: caloris dico ignei: oꝫ ꝙ calor ignis ꝗ eſt inſtr̄m aīe vegetabilis: vt ī 2º. de aīa dr̄. īdifferenter qͣꝫtū in ſe ē omne humidū cōſumat. vn̄ nō pōt efficax ratio īueniri: qͣre aliqd̓ humidū ſignatū ꝑmaneat in tota vita. Et preterea ẜꝫ hͦ ſumptio alimēti nō eſſet pͥmo ⁊ ꝑ ſe necͣia ad reſtaurationē de-
ſtperditi: ſꝫ ſolū ad augmētū. cōſtat tn̄ ꝙ opus augmēti p̄ſuꝑponit opus nutrimēti: ⁊ illud tm̄ nutrit̉ in quo deꝑditio facta eſt: qd̓ ꝑ nutrimētū reſtaurat̉. vn̄ ſi nō eſſet cōſumptio:niſi eiꝰ qd̓ ꝓpter augmētū pͥncipal̓r aſſumitur: nutrimētuꝫnō eēt niſi ꝑ augmētū. ¶ Et p̄terea cōcedi pōt: ꝙ illud qd̓in carnē ꝯuertit ꝑ v̓tutē formatiuā in pͥnº gnoͣnis ad maiorē ꝑfectiōeꝫ ſpēi ꝑducit̉: qͣꝫ illud qd̓ poſtmodū ꝑ actū nutritiue ꝯuertit̉: cū ſemꝑ īueniat̉ gno alicuius qd̓ ꝑ ſe generat̉eē ꝑfectior qͣꝫ illa qua aliꝗd accipit ſpēm alicuiꝰ ꝑ īmixtionē ad illud: qꝛ qd̓ īmiſcetur aliquo mō alterat naꝫ eius cuiadmiſcet̉: vt pꝫ in vino qd̓ in vite gn̄at̉: ⁊ qd̓ ex admixtiōeaque ad vinū accreſcit. Et ſic ēt videmus ꝙ ex humido nutrimētali adueniēte īmutat̉ corpꝰ nutritū: vt aſſequat̉ ī aliquo cōditiōes ciboꝝ ex ꝗbus nutrit̉. Oꝫ tn̄ ad hͦ ꝙ fiat nutritio vel augmētū ꝙ hͦ carnis qd̓ ex cibis gn̄atū eſt cū carne preexiſtēte miſceat̉. Qn̄cūqꝫ aūt fit mixtio aliquoꝝ differētiū: vel ẜm ꝯͣriam qualitatē: vel ẜm puritatē ⁊ īpuritatē eiuſdē. mixtiōe cōpleta nō retinet vnūqd̓qꝫ qualitatē ꝓpriā: al̓s admixtio eēt ex rebꝰ ſaluatis: ⁊ eēt cōpoſitio tm̄: ſꝫopꝫ vt totū ſil̓ vnā formā accipiat q̄ eſt mediū: vt pꝫ ī mixtione vini ⁊ aq̄: qꝛ poſt mixtionē non remanet ibi aliqͣ parsſignata habēs cōpletā v̓tutē vini: ⁊ habēs aliꝗd eā debil̓r:ſꝫ totū eſt habēs eā mediocriter. vn̄ nec eſt poſſibile vt cōpleto actu nutritiue ⁊ augmētatiue remaneat aliꝗd ſignatū ꝯplete ꝑticipās naͣm ſpēi: ⁊ aliꝗd īcōplete: ſꝫ totū vniformiter. Aſſumit ēt in aſſertionē ſue opīonis diſtinctionē ph̓ide carne ẜm ſpēm ⁊ ẜꝫ maͣm: ⁊ medicoꝝ de humido nutrimētali ⁊ radicali. Sꝫ ꝙ neutra eaꝝ ꝓ eis faciat in rn̄ſionead argumēta patebit. ¶ Tertia pō ē quā ponit Auerr. inpͥmo de gnoͣne dicēs: ꝙ nihil maͣe pōt accipi in corꝑe ſignatū qd̓ ſit fixū ⁊ ꝑmanēs: ſed totū ꝗcꝗd ē in corꝑe pōt dupl̓rꝯſiderari vl̓ ex ꝑte maͣe: ⁊ ſic nō ē ꝑmanēs. vel ex parte forme ⁊ ſpēi: ⁊ ſic eſt ꝑmanēs. Cōparat enī Ariſt. in pͦ de gnoͣnetrāſmutationē cibi in carnē aduſtioni lignoꝝ. Uidemꝰ enīꝙ ſi ignis accendat̉ ⁊ ꝯtinue ligna addant̉ ẜm ꝙ alia cōfumunt̉ ꝙ forma ignis ſemꝑ manebit in lignis: ſed tn̄ maͣ qͣlibet ꝯſumit̉ alia maͣ ſibi ſuccedēte in qͣ ſpēs ignis ſaluabit̉:⁊ ẜꝫ hͦ ēt illud qd̓ ꝑtinet ad ſpēm ⁊ formā carnis ſemꝑ manebit: qͣꝫuis illud qd̓ recipit hāc formā ꝯtinue ꝯſumat ⁊ reſtauret. Hec autē poſitio differt a duabꝰ pͥmis in hͦ ꝙ nonponit aliꝗd maͣe poſſe ſignari qd̓ ſemꝑ maneat: ſed quelibꝫpars ſignata ex hͦ ꝙ eſt materie in ip̄a hꝫ ꝙ fluat ⁊ refluat:ita tn̄ ꝙ illud qd̓ eſt forme ſemꝑ maneat. pͥme v̓o opīonesponebāt aliꝗd materie ſignatuꝫ ſemꝑ eē permanēs: in quopͥmo ⁊ pͥncipal̓r veritas humane nature ꝯſiſtebat: ⁊ etiā inhoc differt: qꝛ pͥma opinio ponebat alimētū nullo mō in veritatē nature cōuerti. Scd̓a aūt ponebat cōuerti ꝗdē in idqd̓ ē ſcd̓o de v̓itate humane nature: ſꝫ nō pͥmo. Hec aūt tertia ponit cōuerti in illud qd̓ ſimpl̓r ⁊ pͥmo eſt de v̓itate humane nature: qͣꝫuis .n. illd̓ qd̓ pͥmo in carnē conuerſuꝫ ē: ꝑfectiꝰ ſit ſpēm carnis aſſecutu qͣꝫ illud qd̓ ex cibis aggn̄at̉: tn̄adueniēte cibo in fine digōnis fit admixtio: vt totū vniformiter v̓itatē ſpēi ſuſcipiat ſine aliqͣ diſtinctiōe: ⁊ ẜm hͦ ēt pꝫꝙ oꝫ ī reſurrectiōe tm̄ de eo qd̓ ex alimēto aggn̄atū ē reſurgere qͣꝫtū ꝑtinet ad ꝯplemētū debite qͣꝫtitatis: et huic pōniiter oēs magis cōſentio ſine p̄iudicio aliarū.Ad primu) qd̓ ꝑos aſſumit̉ nihil remaneat: qd̓ ī vegͦ dd̓ꝫ: ꝙ ex illa aucͣte nō pōt hr̄i ꝙ d̓ eoritatē carnis trāſeat: qꝛ h̓ dictio oīs nō d̓ſignat totū ītegrate: ſꝫ totū ī qͣꝫtitate. vn̄ n̄ oꝫ ꝙ toᵐ ꝑ ſeceſſū emittat̉: ſꝫ qd̓ d̓qͦlꝫ aliꝗd ſecedat: ⁊ hͦ ē necͣiū: qꝛ oꝫ puri ab īpuro ſeꝑatōeꝫfieri. nll̓s āt cibꝰ aſſumit̉ ī qͦ nō oporteat aliꝗd īpuritatꝭ eēex hͦ ꝙ ī pͥnº ē diſſil̓is. vn̄ ſi ad ſil̓itudinē reduci d̓beat oꝫ ꝙtollāt̉ ille ꝑtes ẜꝫ qͣs diſſil̓itudo erat. v̓. g. Si in cibo dn̄ent̉partes terreſtres magis qͣꝫ ī eo qd̓ nutrit̉: oꝫ id qd̓ terreſtre
o 4