Qō II.Diſtin. XXX.
Diſtin. XXX.eſt remoueri: ⁊ qd̓ ſubtiliꝰ eſt aſſumi: ⁊ ſil̓r ēt q̄cūqꝫ ꝑtes magis dn̄ent̉. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ ẜm tertiā opinionē nō ē diuerſa caro ẜm maͣm diſtincta q̄ dr̄ caro ẜm maͣm ⁊ caro ẜꝫſpēm: ſꝫ eadē ẜm numerū caro dr̄ ẜm ſpēm inqͣꝫtū ꝑticipatformā ⁊ ꝓprietates ꝯſequētes ſpēm. ẜm maͣm dr̄ inqͣꝫtū exmaͣ cōſiſtit. Et ꝙ hic ſit ītellectus Ariſto. pꝫ ex v̓bis ꝯmen.exponētis hoc mō. ⁊ iterū ex v̓bis ph̓i in lr̄a poſitis. dicit .n.ꝙ hoc modo eſt diſtinguere: qd̓ eſt ẜm ſpēm ⁊ ẜm maͣm incarne ⁊ oſſe: ſicut ⁊ in vnoquoqꝫ alio: qd̓ hꝫ formam in maͣ.Cōſtat aūt ꝙ talis diſtinctio nō pōt fieri in lapide ⁊ aqͣ: vtdicat̉ pars ẜm ſpēm q̄ ex pͥmis gnaͣntibus tracta eſt: ⁊ parsẜꝫ maͣm que ex nutrimēto aduenit: ⁊ ita pꝫ ꝙ nec in carne⁊ oſſe hͦ ītelligendū eſt: ſꝫ modo p̄dicto: vnde obiectio ꝓcedit ex malo ītellectu v̓boꝝ ph̓i. ¶ Ad tertiū dd̓m: ꝙ ẜꝫ medicos humidū qd̓ ex pͥmis gnaͣntibus trahit̉ nō oꝫ: vt dicatur radicale: qꝛ ſemꝑ remanet diſtinctū ẜꝫ maͣm ⁊ ꝓprietatē ab humido ex alimēto aggenerato: ſꝫ qꝛ calor naͣlis in illo humido pͥus extitit: ⁊ illud qd̓ ꝑmiſcet nō ꝑticipat ſpēmniſi ex v̓tute illius humidi cui ꝑmiſcet̉. vn̄ eſt qͣſi radix totius illius qd̓ poſtmodū ex alimēto ꝯuertitur: nō aūt ita ꝙvtrūqꝫ humidū poſt finē digōnis vltime diſtinctum remaneat: ſꝫ totū ꝑmixtū accipit vnā ꝓprietatē: ⁊ vtraqꝫ maͣ .ſ. q̄pͥus ſuberat pͥmo humido ⁊ ſcd̓o adueniēti equal̓r ſe hꝫ adhͦ ꝙ tranſeat ⁊ ad hͦ ꝙ v̓tutē ſpēi participet: nec dr̄ cōſumihumidū radicale ꝓpter diſceſſuꝫ talis maͣe: ſꝫ ꝓpter hoc ꝙnō permanet ꝓprietas: quā totuꝫ mixtū habebat ex v̓tutepͥmi humidi. tūc eniꝫ nō pōt fieri reſtauratio: qꝛ virtus ſpēnō manet: ſicut ēt ſi tota manus amputet̉ nō reſtaurat̉ pernutrimētū: qꝛ nō manet v̓tus ſpēi determīata huic organo⁊ ꝓpter hāc ēt cām dn̄r q̄dā mēbra ex humido radicali cōpoſita: nō ꝙ nihil nutrimēti in ſub̓am illoꝝ mēbroꝝ tranſeat: cū qd̓libꝫ mēbrū corꝑis ꝓportionabil̓r augeat̉: ſꝫ quiain illis mēbris pͥncipal̓r v̓tus ſpēi cōſiſtit q̄ ē ex humido radicali nec pōt aliqͣ abſciſſio ab eis fieri ꝗn auferat̉ v̓tꝰ ſpēiqͣꝫtum ad aliquā partē determinatā: ⁊ ꝓpter hͦ ēt talia mēbra deciſa nō ſanant̉. ¶ Ad 4ᵐ dd̓m: ꝙ cū illd̓ qd̓ aduenitex alimēto aggnaͣtū ſit ꝑmixtū ei qd̓ pͥus erat: ⁊ ſil̓r vnumeffectū ex ambobꝰ ſit ſemꝑ fit deꝑditio in vtroqꝫ ꝓportionabil̓r. vn̄ oꝫ ꝙ ⁊ de vtroqꝫ remaneat ꝓportional̓r: ⁊ ideonunqͣꝫ ꝯtingit ꝙ totū illud qd̓ pͥus erat aſcēdat: ita ꝙ nihilpͥoris maͣe remaneat: ſꝫ ſemꝑ manet aliꝗd: ⁊ illud qd̓ aduenit eſt vnū cū eo qd̓ preerat effectū: ⁊ iō eſt maͣ vna ⁊ īdiuiduū vnū ꝑ totā vitā: ſicut pꝫ etiā ī igne ꝗ nutrit̉ lignis. ſemper eniꝫ manet vnꝰ numero ignis: qͣꝫuis aliꝗbus lignis appoſitis alia cōſumantur: qꝛ illud qd̓ aduenit ſemꝑ efficiturvnū cū eo qd̓ preerat: ⁊ magis eſſet ſil̓e ſi fieret cōmixtio ẜꝫtotū: ſic̄ eſt in nutrimēto. Secus aūt eēt ſi ex maͣ adueniente generet̉ ignis vel caro ſeorſuꝫ: tūc eniꝫ ꝓpter oīmodā diuerſitatē maͣe eēt ēt diuerſitas ẜm numeꝝ. ¶ Ad 5ᵐ dd̓mꝙ illud qd̓ ex nutrimēto aggenerat̉: non ita ꝑfecte ꝯſequitnaͣm ſpēi: ſic̄ illud qd̓ pͥmo ꝑ v̓tuteꝫ formatiuā in carnē velos cōuerſuꝫ eſt: tuꝫ qꝛ pͥma gnaͣtio erat carnis ẜm ſe. Scd̓aaūt eſt carnis in alio: qͣſi ꝑ cōmixtionē: tum etiā qꝛ qͣꝫto virtus aīe magis diffundit̉ ⁊ ſpargit̉ debilior redditur: vt pꝫ īcorde qd̓ qͣꝫto maius eſt tanto minus caliduꝫ eſt. vn̄ aīaliahabētia magnū cor ſunt timida naͣliter: vt ph̓s in lib. 13. deaīalibus dicit. ⁊ ideo aliquo modo eſt extraneū. ⁊ ꝓpter hͦpermixtuꝫ ei qd̓ pͥus erat eſt cauſa debilitatis v̓tutis: ſicutaqͣ admixta vino: vt ponit exemplū ph̓s in pͥmo de gnoͣne.⁊ ideo ad vltimū opꝫ ꝙ ſeqͣt̉ diminutio ⁊ corruptio. ¶ Adſextū dd̓m ꝙ modus ille .ſ. per multiplicationē maͣe nō eſtpoſſibilis ad minus nature: que qm̄ non ẜm ſe totam agit.ſꝫ ẜm formā tm̄: ideo multiplicat tm̄ formaꝫ ⁊ non maͣm. ⁊ꝓpter hoc vt opus nature ſeruaretur oportuit moduꝫ illūin augmento eſſe qui v̓tuti nature cōpetat. ¶ Ad ſeptimū
dd̓m ꝙ omnia que ſunt eiuſdeꝫ ſpeciei operatione naturarali vno modo ſuā ꝑfectionē ꝯſequunt̉: ſi tamē vnus naturaliter id cōſequat̉ ⁊ alius ꝑ miraculū nō erit ideꝫ modus:ſicut in cęco nato qui per miraculū illuminat̉: qui alio modo habet vſuꝫ ab eo qui vidēs naſcit̉: ita etiā illi qui puerimoriunt̉ ꝑ miraculū ad debitā qͣꝫtitatē ꝑuenient: nec tamēopꝫ ꝙ illud miraculū fiat ꝑ multiplicationeꝫ maͣe: ſed peradditionē exterioris materie: qui autem vſqꝫ ad perfectaꝫetatem viuunt naturali operatione ad perfectaꝫ quantitatem perueniunt. vnde non oportet ꝙ ſit vtrobiqꝫ ideꝫ modus: ⁊ ſi eſſet ideꝫ non ſequeretur ꝙ hoc eſſet per multiplicationem materie.¶ Utrum ſemen decidatur ex eo quod generatur ex alimē(to.II.ſic ꝓceditur. Uidet̉ ꝙA¶ D ſecundu) ſemen nō ſit ex eo deciſum qd̓ ex alimēto aggeneratū eſt. Aug. enī dic̄LA ꝙ ẜm corpulētā ſub̓am omnes fuimus in adā⁊ ēt ẜm ſeminalē rōnē p̄ter xp̄m qui in eo tm̄ ẜm corpulentā ſub̓am fuit: ſꝫ corpulenta ſubſtātia noſtra nō venit a parentibus niſi mediāte ſemine. gͦ opꝫ ꝙ ſemē qd̓ ex ꝓximoparente traducit̉: nō ſit ex eo deciſum qd̓ ex alimēto cōuerſum eſt: ſꝫ ex eo qd̓ ipſe a ſuo parente acceperat: vt ſic corpulenta ſubſtātia noſtri corporis a pͥmo parete deciſa īueniatur. ¶ Pͣ. ẜm Damaſcenū. generatio ē opus nature ex ſubſtātia generantis ꝓducēs id qd̓ generat̉: ſed illud qd̓ eſt ſuperfluū alimēti nō eſt de ſubſtātia generātis. gͦ ſi ex hoc tātū generatio fieret in hoībus nō eſſet v̓a generatio. ¶ Pͣex ſubtractione alicuius ſuperflui nō ſequitur alicuius debilitatio ſꝫ magis alleuiatio. ex ſeminis aūt emiſſione debilitatur generās. gͦ ſemen nō eſt ex ſuꝑfluo alimēti: ſed exipſo humido radicali deciſuꝫ. ¶ Pͣ. filius ꝓ tāto aſſimilaipr̄i magis qͣꝫ alij homini: qꝛ generat̉ ex ſemine qd̓ ab eo traducitur. Sꝫ natus qn̄qꝫ nō ſolū patri: ſꝫ ēt auo aſſimilat̉ vl̓ꝓauo ēt vſqꝫ ad multas gnoͣnes: vt ph̓s in. i5. de aīalibꝰ dicit. gͦ oꝫ ꝙ ſemen exeat nō ſolū a patre: ſꝫ etiā ab auo ⁊ proauo: ſꝫ humidū nutrimētale nunqͣꝫ fuit: niſi in patre. gͦ noneſt ex humido ſemē deciſuꝫ: ſꝫ magis ex illo radicali qd̓ pater ab auo traxit: ⁊ auus a proauo. ¶ Pͣ. id qd̓ eſt de ſubſtātia alicuius magis eſt ꝓximū ſibi qͣꝫ hoc qd̓ eſt ab eius ſubſtantia alienū: ſꝫ id qd̓ eſt ex alimēto cōuerſuꝫ nō fuit radical̓r de ſubſtātia ipſius generātis: fuit aūt de ſubſtantia radicali alicuius aīalis: cuiꝰ carnes cōmeſte ſunt: vt bouis etporci. gͦ maior erit cognatio ⁊ ſil̓itudo ad bouē ⁊ porcuꝫ qͣꝫad pr̄eꝫ ſuū: hͦ aūt īcōueniēs ē: gͦ ſemē nō eſt ex hūido nutrimētali deciſuꝫ. ¶ Pͣ. ſit ita ꝙ aliꝗs tm̄ ex carnibꝰ humāisveſcat̉: ⁊ vt q̄ſtio ſit grauior ponat̉ ēt ꝙ ex ipſis embrijs ētgeneret aliquē: ꝗ ēt ſimili mō nutriat̉: inde ſic arguo. humidū radicale vniuſcuiuſqꝫ hoīs eſt illd̓ qd̓ ex parētibus traxit. ſi gͦ ſemē ex quo cōceptus eſt iſte natus ex humido nutrimētali ſit humidū radicale eius: opꝫ ꝙ ſit de ſub̓a alioꝝquoꝝ carnes comeſte ſunt. Si gͦ ẜm Aug. reſurget caro comeſta ab aliquo in eo ī qͦ pͦ fuit: tunc totū humidū radicale reſurget in illis: quoꝝ carnes a patre eius comeſte ſunt.Et ſil̓r humiduꝫ nutrimentale: quoꝝ carnes ipſe comedit.gͦ nihil iſtius reſurgeret: ⁊ ſic non oīum eſſet reſurrectio: qd̓eſt cōtra fidē nr̄am. gͦ īpoſſibile eſt ꝙ ſemē ex humido nutrimētali ſit deciſuꝫ: ⁊ ita nō videt̉ eſſe ſuperſluuꝫ alimēti.Sed cōtrariuꝫʰliuᵈ on̄dit ph̓s in. i5º. de aīalibꝰ:duabus rōnibus: ⁊ tribus ſignis.¶ Prima ratio eſt per diuiſionem ſic: quicquid eſt in corpore animalis vel eſt naturaliter vel occaſionaliter: ſiue ꝑaccidens in eo: ſed ſemē nō eſt occaſionaliter: ſicut ſunt putredines ⁊ ſanies vulnerum: qꝛ illud quod eſt per accidēsnon conſequitur totā ſpēm: ſicut ſemen in oībus īuenitur.