Druckschrift 
Scriptum super secundo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Seite
108v
Einzelbild herunterladen
 

Qō II.Diſtin. XXX.

Diſtin. XXX.eſt remoueri: ⁊ qd̓ ſubtiliꝰ eſt aſſumi: ⁊ ſil̓r ēt q̄cūqꝫ ꝑtes magis dn̄ent̉. Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ ẜm tertiā opinionē nō ē diuerſa caro ẜm maͣm diſtincta q̄ dr̄ caro ẜm maͣm ⁊ caro ẜꝫſpēm: ſꝫ eadē ẜm numerū caro dr̄ ẜm ſpēm inqͣꝫtū ꝑticipatformā ⁊ ꝓprietates ꝯſequētes ſpēm. ẜm maͣm dr̄ inqͣꝫtū exmaͣ cōſiſtit. Et ꝙ hic ſit ītellectus Ariſto. pꝫ ex v̓bis ꝯmen.exponētis hoc mō. ⁊ iterū ex v̓bis ph̓i in lr̄a poſitis. dicit .n.ꝙ hoc modo eſt diſtinguere: qd̓ eſt ẜm ſpēm ⁊ ẜm maͣm incarne ⁊ oſſe: ſicut ⁊ in vnoquoqꝫ alio: qd̓ hꝫ formam in maͣ.Cōſtat aūt ꝙ talis diſtinctio nō pōt fieri in lapide ⁊ aqͣ: vtdicat̉ pars ẜm ſpēm q̄ ex pͥmis gnaͣntibus tracta eſt: ⁊ parsẜꝫ maͣm que ex nutrimēto aduenit: ⁊ ita pꝫ ꝙ nec in carne⁊ oſſe hͦ ītelligendū eſt: ſꝫ modo p̄dicto: vnde obiectio ꝓcedit ex malo ītellectu v̓boꝝ ph̓i. Ad tertiū dd̓m: ꝙ ẜꝫ medicos humidū qd̓ ex pͥmis gnaͣntibus trahit̉ nō oꝫ: vt dicatur radicale: qꝛ ſemꝑ remanet diſtinctū ẜꝫ maͣm ⁊ ꝓprietatē ab humido ex alimēto aggenerato: ſꝫ qꝛ calor naͣlis in illo humido pͥus extitit: ⁊ illud qd̓ ꝑmiſcet nō ꝑticipat ſpēmniſi ex v̓tute illius humidi cui ꝑmiſcet̉. vn̄ eſt qͣſi radix totius illius qd̓ poſtmodū ex alimēto ꝯuertitur: nō aūt ita ꝙvtrūqꝫ humidū poſt finē digōnis vltime diſtinctum remaneat: ſꝫ totū ꝑmixtū accipit vnā ꝓprietatē: ⁊ vtraqꝫ maͣ .ſ. q̄pͥus ſuberat pͥmo humido ⁊ ſcd̓o adueniēti equal̓r ſe hꝫ adhͦ ꝙ tranſeat ⁊ ad hͦ ꝙ v̓tutē ſpēi participet: nec dr̄ cōſumihumidū radicale ꝓpter diſceſſuꝫ talis maͣe: ſꝫ ꝓpter hoc ꝙnō permanet ꝓprietas: quā totuꝫ mixtū habebat ex v̓tutepͥmi humidi. tūc eniꝫ nō pōt fieri reſtauratio: qꝛ virtus ſpēnō manet: ſicut ēt ſi tota manus amputet̉ nō reſtaurat̉ pernutrimētū: qꝛ nō manet v̓tus ſpēi determīata huic organo⁊ ꝓpter hāc ēt cām dn̄r q̄dā mēbra ex humido radicali cōpoſita: nō ꝙ nihil nutrimēti in ſub̓am illoꝝ mēbroꝝ tranſeat: cū qd̓libꝫ mēbrū corꝑis ꝓportionabil̓r augeat̉: ſꝫ quiain illis mēbris pͥncipal̓r v̓tus ſpēi cōſiſtit q̄ ē ex humido radicali nec pōt aliqͣ abſciſſio ab eis fieri ꝗn auferat̉ v̓tꝰ ſpēiqͣꝫtum ad aliquā partē determinatā: ⁊ ꝓpter hͦ ēt talia mēbra deciſa nō ſanant̉. Ad 4ᵐ dd̓m: ꝙ cū illd̓ qd̓ aduenitex alimēto aggnaͣtū ſit ꝑmixtū ei qd̓ pͥus erat: ⁊ ſil̓r vnumeffectū ex ambobꝰ ſit ſemꝑ fit deꝑditio in vtroqꝫ ꝓportionabil̓r. vn̄ oꝫ ꝙ ⁊ de vtroqꝫ remaneat ꝓportional̓r: ⁊ ideonunqͣꝫ ꝯtingit ꝙ totū illud qd̓ pͥus erat aſcēdat: ita ꝙ nihilpͥoris maͣe remaneat: ſꝫ ſemꝑ manet aliꝗd: ⁊ illud qd̓ aduenit eſt vnū cū eo qd̓ preerat effectū: ⁊ iō eſt maͣ vna ⁊ īdiuiduū vnū ꝑ totā vitā: ſicut pꝫ etiā ī igne ꝗ nutrit̉ lignis. ſemper eniꝫ manet vnꝰ numero ignis: qͣꝫuis aliꝗbus lignis appoſitis alia cōſumantur: qꝛ illud qd̓ aduenit ſemꝑ efficiturvnū cū eo qd̓ preerat: ⁊ magis eſſet ſil̓e ſi fieret cōmixtio ẜꝫtotū: ſic̄ eſt in nutrimēto. Secus aūt eēt ſi ex maͣ adueniente generet̉ ignis vel caro ſeorſuꝫ: tūc eniꝫ ꝓpter oīmodā diuerſitatē maͣe eēt ēt diuerſitas ẜm numeꝝ. Ad 5ᵐ dd̓mꝙ illud qd̓ ex nutrimēto aggenerat̉: non ita ꝑfecte ꝯſequitnaͣm ſpēi: ſic̄ illud qd̓ pͥmo ꝑ v̓tuteꝫ formatiuā in carnē velos cōuerſuꝫ eſt: tuꝫ qꝛ pͥma gnaͣtio erat carnis ẜm ſe. Scd̓aaūt eſt carnis in alio: qͣſi ꝑ cōmixtionē: tum etiā qꝛ qͣꝫto virtus aīe magis diffundit̉ ⁊ ſpargit̉ debilior redditur: vt pꝫ īcorde qd̓ qͣꝫto maius eſt tanto minus caliduꝫ eſt. vn̄ aīaliahabētia magnū cor ſunt timida naͣliter: vt ph̓s in lib. 13. deaīalibus dicit. ⁊ ideo aliquo modo eſt extraneū. ⁊ ꝓpter hͦpermixtuꝫ ei qd̓ pͥus erat eſt cauſa debilitatis v̓tutis: ſicutaqͣ admixta vino: vt ponit exemplū ph̓s in pͥmo de gnoͣne.⁊ ideo ad vltimū opꝫ ꝙ ſeqͣt̉ diminutio ⁊ corruptio. Adſextū dd̓m ꝙ modus ille .ſ. per multiplicationē maͣe nō eſtpoſſibilis ad minus nature: que qm̄ non ẜm ſe totam agit.ſꝫ ẜm formā tm̄: ideo multiplicat tm̄ formaꝫ ⁊ non maͣm. ⁊ꝓpter hoc vt opus nature ſeruaretur oportuit moduꝫ illūin augmento eſſe qui v̓tuti nature cōpetat. Ad ſeptimū

dd̓m ꝙ omnia que ſunt eiuſdeꝫ ſpeciei operatione naturarali vno modo ſuā ꝑfectionē ꝯſequunt̉: ſi tamē vnus naturaliter id cōſequat̉ ⁊ alius ꝑ miraculū nō erit ideꝫ modus:ſicut in cęco nato qui per miraculū illuminat̉: qui alio modo habet vſuꝫ ab eo qui vidēs naſcit̉: ita etiā illi qui puerimoriunt̉ ꝑ miraculū ad debitā qͣꝫtitatē ꝑuenient: nec tamēopꝫ ꝙ illud miraculū fiat ꝑ multiplicationeꝫ maͣe: ſed peradditionē exterioris materie: qui autem vſqꝫ ad perfectaꝫetatem viuunt naturali operatione ad perfectaꝫ quantitatem perueniunt. vnde non oportet ꝙ ſit vtrobiqꝫ ideꝫ modus: ⁊ ſi eſſet ideꝫ non ſequeretur ꝙ hoc eſſet per multiplicationem materie. Utrum ſemen decidatur ex eo quod generatur ex alimē(to.II.ſic ꝓceditur. Uidet̉ ꝙA¶ D ſecundu) ſemen nō ſit ex eo deciſum qd̓ ex alimēto aggeneratū eſt. Aug. enī dic̄LA ꝙ ẜm corpulētā ſub̓am omnes fuimus in adā⁊ ēt ẜm ſeminalē rōnē p̄ter xp̄m qui in eo tm̄ ẜm corpulentā ſub̓am fuit: ſꝫ corpulenta ſubſtātia noſtra nō venit a parentibus niſi mediāte ſemine. gͦ opꝫ ꝙ ſemē qd̓ ex ꝓximoparente traducit̉: nō ſit ex eo deciſum qd̓ ex alimēto cōuerſum eſt: ſꝫ ex eo qd̓ ipſe a ſuo parente acceperat: vt ſic corpulenta ſubſtātia noſtri corporis a pͥmo parete deciſa īueniatur. Pͣ. ẜm Damaſcenū. generatio ē opus nature ex ſubſtātia generantis ꝓducēs id qd̓ generat̉: ſed illud qd̓ eſt ſuperfluū alimēti nō eſt de ſubſtātia generātis. gͦ ſi ex hoc tātū generatio fieret in hoībus nō eſſet v̓a generatio. Pͣex ſubtractione alicuius ſuperflui nō ſequitur alicuius debilitatio ſꝫ magis alleuiatio. ex ſeminis aūt emiſſione debilitatur generās. gͦ ſemen nō eſt ex ſuꝑfluo alimēti: ſed exipſo humido radicali deciſuꝫ. Pͣ. filius ꝓ tāto aſſimilaipr̄i magis qͣꝫ alij homini: qꝛ generat̉ ex ſemine qd̓ ab eo traducitur. Sꝫ natus qn̄qꝫ nō ſolū patri: ſꝫ ēt auo aſſimilat̉ vl̓ꝓauo ēt vſqꝫ ad multas gnoͣnes: vt ph̓s in. i5. de aīalibꝰ dicit. gͦ oꝫ ꝙ ſemen exeat nō ſolū a patre: ſꝫ etiā ab auo ⁊ proauo: ſꝫ humidū nutrimētale nunqͣꝫ fuit: niſi in patre. gͦ noneſt ex humido ſemē deciſuꝫ: ſꝫ magis ex illo radicali qd̓ pater ab auo traxit: ⁊ auus a proauo. Pͣ. id qd̓ eſt de ſubſtātia alicuius magis eſt ꝓximū ſibi qͣꝫ hoc qd̓ eſt ab eius ſubſtantia alienū: ſꝫ id qd̓ eſt ex alimēto cōuerſuꝫ nō fuit radical̓r de ſubſtātia ipſius generātis: fuit aūt de ſubſtantia radicali alicuius aīalis: cuiꝰ carnes cōmeſte ſunt: vt bouis etporci. gͦ maior erit cognatio ⁊ ſil̓itudo ad bouē ⁊ porcuꝫ qͣꝫad pr̄eꝫ ſuū: hͦ aūt īcōueniēs ē: gͦ ſemē nō eſt ex hūido nutrimētali deciſuꝫ. Pͣ. ſit ita ꝙ aliꝗs tm̄ ex carnibꝰ humāisveſcat̉: ⁊ vt q̄ſtio ſit grauior ponat̉ ēt ꝙ ex ipſis embrijs ētgeneret aliquē: ꝗ ēt ſimili mō nutriat̉: inde ſic arguo. humidū radicale vniuſcuiuſqꝫ hoīs eſt illd̓ qd̓ ex parētibus traxit. ſi gͦ ſemē ex quo cōceptus eſt iſte natus ex humido nutrimētali ſit humidū radicale eius: opꝫ ꝙ ſit de ſub̓a alioꝝquoꝝ carnes comeſte ſunt. Si gͦ ẜm Aug. reſurget caro comeſta ab aliquo in eo ī qͦ pͦ fuit: tunc totū humidū radicale reſurget in illis: quoꝝ carnes a patre eius comeſte ſunt.Et ſil̓r humiduꝫ nutrimentale: quoꝝ carnes ipſe comedit.gͦ nihil iſtius reſurgeret: ⁊ ſic non oīum eſſet reſurrectio: qd̓eſt cōtra fidē nr̄am. gͦ īpoſſibile eſt ꝙ ſemē ex humido nutrimētali ſit deciſuꝫ: ⁊ ita nō videt̉ eſſe ſuperſluuꝫ alimēti.Sed cōtrariuꝫʰliuᵈ on̄dit ph̓s in. i5º. de aīalibꝰ:duabus rōnibus: ⁊ tribus ſignis. Prima ratio eſt per diuiſionem ſic: quicquid eſt in corpore animalis vel eſt naturaliter vel occaſionaliter: ſiue ꝑaccidens in eo: ſed ſemē nō eſt occaſionaliter: ſicut ſunt putredines ⁊ ſanies vulnerum: qꝛ illud quod eſt per accidēsnon conſequitur totā ſpēm: ſicut ſemen in oībus īuenitur.