Diſtin.XXII.

76

HuTIIl.dediſti mihi dedit mihi ⁊ comedi. Nō dic̄ peccaui. Suꝑbia enī hꝫ ꝯfuſionis deformitatē: nō cōfeſſionis humilitateꝫ. Nec etiam mulier cōfitet̉peccatū: ſed refert in alterū dicēs. Serpens decepit me: ⁊ comedi: in impari ſexu: ſꝫ pari faſtu.Ecce hic dicit Aug. qꝛ parem faſtū habuit mulier cū viro. Pariter gͦ ſuꝑbierūt ⁊ pariter peccauerunt. Sꝫ hoc ita determinari poteſt vt dicamus parem vtriuſqꝫ fuiſſe faſtuꝫ in excuſatione pctī ⁊ in eſu ligni vetiti: ſꝫ diſparem ⁊ in muliere multo maiorē in eo ꝙ credidit ⁊ voluit eēſic̄ deus: quod nō vir. Verumtamē ⁊ de viro legit̉ ꝙ voluit eſſe ſic̄ deus. dicit eniꝫ Aug. ſuperillū locum pſalmi. Qd̓ non rapui tūc exoluebā.Rapuit eniꝫ adam ⁊ eua preſumēs vt dyabolde dīnitatē. Raꝑe voluerūt dīnitatē ⁊ perdiderunt felicitatē. Itē ſuꝑ illū locū pſalmi. Deꝰ ꝗsſimilis tibi. Qui ꝑ ſe vult eē vt deus ꝑuerſe vulteē ſimilis deo: vt dyabolus ꝗ noluit ſub eo eē ⁊hō ꝗ vt ſeruus noluit teneri precepto: ſed voluitvt nullo ſibi dominante eſſe quaſi deus. Itē ſuper illū locū epl̓e. Nō rapinā arbitratus eſt eē ſeequalē deo. Qꝛ nō vſurpauit qd̓ ſuū non eēt: vtdyabolus ⁊ primus homo.¶ Quorundā ſnīa ꝙ adā ambierit eſſe vt deus:ſed non credidit eſſe poſſibile.Deo quibuſdā videt̉ ꝙ etiaꝫ adaꝫ ambierit eē ſicut deus: nō tamen id credidit poſſe fieri: ⁊ iō falſum eē qd̓ dyaboIlus promittebat: cognouit: ⁊ lꝫ diuinitatis equalitatē cōcupiuerit: nō tamē adeo exarſit: nec tāta eſt affectus ambitiōe: ſic̄ mulier q̄ illud poſſe fieri putauit: ⁊ iō magis illud ambiendo ſuꝑbiuit. Uirū aūt aliqͣ forte ambitiōis ſubreptio mouit: ſꝫ nō ita vt illud putaret verū velpoſſibile fore. Alijs aūt videt̉ iō dictū eē ꝙ adaꝫillud voluerit: qꝛ mulier de eo ſumpta illud voluit ſic̄ īquiunt peccatū dr̄ per vnū hoīem ītraſſein mūdū .i. in humanā naͣm: cū tamē mulier ante virū peccauerit: qꝛ ꝑ ml̓ierē ītrauit de viro factā. Vel potius iō ꝑ hoīeꝫ dr̄ ītraſſe: qꝛ etiā peccāte muliere: ſi vir nō peccaſſet humanū genusminime peccatis corruptuꝫ periret. Minus ergo peccauit vir qͣꝫ mulier.¶ Obiectio ꝯͣ id quod dictum eſt virum minuspeccaſſe.Is āt opponi ſolet hͦ mō. Tribꝰ mōisvt ait Iſido. pctm̄ gerit̉ .ſ. ignorātia īfirmitate ⁊ īduſtria. Et grauius ē īfirmitate peccare qͣꝫ ignorātia. Grauiuſqꝫ īduſtria qͣꝫ īfirmitate. Eua aūt vr̄ ex ignorātiapeccaſſe: qꝛ ſeducta fuit. Adā ꝟo ex īduſtria: qꝛ

44Cnō fuit ſeductꝰ: vt apl̓s ait. Ad qd̓ dicimꝰ: qꝛ lꝫEua in hͦ ꝑ ignorātiā deliquerit: ꝙ putauit veꝝeē qd̓ dyabolus ſuadebat: nō tn̄ in hͦ ꝗn noueritillud dei eē mādatū: ⁊ pctm̄ eſſe ⁊ ꝯtra agere: ⁊iō excuſari a pctō ꝑ ignorātiā nō potuit. Eſt enīignorātia q̄ excuſat peccātē: ⁊ eſt ignorātia quenō excuſat: ⁊ eſt ignorātia vincibilis: ⁊ eſt ignorantia inuincibilis. Excuſatio oīs tollit̉ vbi mādatum non ignoratur.¶ De triplici ignorantia que excuſat ⁊ q̄ non.Stat ignorātia triplex: eoꝝ .ſ. ꝗ ſcirenolūt cū poſſint. q̄ nō excuſat: qꝛ ⁊ ip̄aNpctm̄ ē: ⁊ eoꝝ ꝗ volūt: ſꝫ non pn̄t. q̄ excuſat ⁊ eſt pena pctī ⁊ nō pctm̄: ⁊ eorū ꝗ qͣſi ſimpl̓r neſciūt: nō renuētes vl̓ꝓponētes ſcire. que neminē plene excuſat: ſꝫ ſicfortaſſe vt minꝰ puniat̉. Un̄ Aug. ad valentinūEis aufert̉ excuſatio ꝗ mādata d̓i nouerūt. quāſolēt hr̄e hoīes de ignorātia: ⁊ licꝫ grauiꝰ ſit peccare ſciēter qͣꝫ neſciēter. nō iō tn̄ ꝯfugiēdū eſt adignorātie tenebras vt in eis quiſqͣꝫ excuſationeꝫreꝗrat. Aliud ē enī neſciſſe. aliud ſcire noluiſſe.qꝛ in eis ꝗ ītelligere noluerūt ipſa ignorātia peccatū ē. In eis ꝟo ꝗ nō potuerūt pena pctī. Ignorātia ꝟo q̄ nō ē eoꝝ ꝗ ſcire volūt: ſꝫ eoꝝ qui tāqͣꝫſimpliciter neſciunt nulluꝫ ſic excuſat vt eternoigne nō ardeat: ſꝫ fortaſſe vt minus ardeat. Nōigit̉ mulier excuſatiōeꝫ habuit de ignorantia cū⁊ mandatum nouerit: ⁊ peccatū eſſe ſecus agere non ignorauit.¶ Unde ꝓceſſerit cōſenſus illius peccati cuꝫ naͣhominis eſſet incorrupta.Olet ēt q̄ri: cuꝫ ſine vitio eēt naͣ hoīs:vn̄ ꝯſenſus mali ꝓceſſerit? Ad qd̓ rn̄deri pōt: qꝛ ex lib. arb. ꝓprie volūtatisfuit: ⁊ in ipſo .n. ⁊ in alio cā extitit: vtfieret deterior. In alio qꝛ ī dyabolo:ꝗ ſuaſit: in ipſo qꝛ volūtatē liberi arb. cōſenſit: ⁊cū lib. arb. ſit bonuꝫ. ex re vtiqꝫ bona: malus illeꝯſenſus ꝓuenit: ⁊ ita ex bono malum manauit.De hoc aūt in ſequēti pleniꝰ tractabimus: cū origo mali: ⁊ in qͣ re caleſcat: īueſtigabit̉.¶ An voluntas preceſſerit illud peccatū.I ꝟo q̄rit̉ vtrū volūtas illd̓ pctm̄ p̄ceſſerit? Dicimus qꝛ pctm̄ illud: ⁊ in voIluntate ⁊ in actu ꝯſiſtit: ⁊ volūtas actūTriLp̄ceſſit. Sꝫ ipſaꝫ volūtatē alia hoīs volūtas mala nō preit atqꝫ ex dyaboli ꝑſuaſione ⁊hominis arbitrio illa voluntas mala prodijt: qͣiuſticiam deſeruit: ⁊ iniquitatē inchoauit ⁊ ip̄avoluntas iniquitas fuit.¶ Diuiſio textus.

k 4