73

fit ab hoſte: aliquando a carne. Nam ⁊ dyabolus inuiſibiliter mala ſuggerit: ⁊ ex carnis corruptiōe ſuborit̉ motus illicitus ⁊ titillatio praua.Ideoqꝫ tentatio que eſt ex carne nō fit ſine peccato. Que aūt eſt ab hoſte niſi ei cōſentiatur nōhabet peccatū ſꝫ eſt materia exercende virtutis.Tentatio aūt carnis interior difficilius vinciturqꝛ interius oppugnās: de noſtro contra nos roboratur. Homo igitur qui ſola exteriori tētatione pulſatus cecidit: tāto grauiꝰ plectēdus erat:quato leuiori impulſu fuerat proſtratus. Et tamen quia aliquā licet modicā cadēdi occaſionēhabuerit: iccirco per dei gr̄am iuuari potuit adveniā: vt qui per aliū ceciderat: ꝑ aliuꝫ erigeret̉.Qui gͦ incitatorē habuit ad malū: nō iniuſte reparatorē habuit ad bonū. Dyabolus vero quiſine alicuius tentatiōe peccauit: ꝑ aliuꝫ vt ſurgeret iuuari nō debuit: nec ꝑ ſe potuit: ⁊ iō irremediabile peccatū eius extitit. Peccatū vero hoīsſicut per aliuꝫ habuit initium ita per aliuꝫ nō incongrue habuit remedium.¶ Quare homo nō angelus ſit redemptus.Reterea angelica naͣ qm̄ non tota perierat: ſꝫ ex parte perſtiterat: nō ē redempta: humana vero tota perierat: ⁊ iō neUpenitus perderetur: ex parte eſt redempta: vt inde ruine ſuppleret̉ angelica. Vn̄ Aug.in ench̓. Placuit vniuerſitatis creatori ⁊ moderatori: vt qm̄ nō tota multitudo angeloꝝ deumdeſerendo perierat: ea que perierat in perpetuaperditione remaneret. Que aūt cū deo illa deferente ꝑſtiterat: de ſua certiſſime cognita ſemperfelicitate gauderet. At ꝟo creatura rōnalis quein hominibus erat: qm̄ peccatis atqꝫ ſupplicijstota ꝑierat: ex ꝑte reparari poterat. vn̄ angeliceſocietati ſuppleret̉ qd̓ ruina illa minuerat. hͦ enīꝓmiſſuꝫ ē ſcis ꝙ erunt eqͣles angelis dei.¶ Qd̓ nō ſoli viro p̄ceptum fuit datum.Llud etiā notādū eſt ꝙ nō ſoli viro preceptū videt̉ eē datū: cū ipſa ml̓ier teſte¶AItur ſibi etiā eē mandatū dicēs. Precepit nobis deus ⁊c̄. Supra tamē legit̉.Ante factā mulierē: deuꝫ dixiſſe viro. De lignoſcie boni ⁊ mali ne comedas: nō dixit ne comedatis. Forte qꝛ facturus erat mulierē: ſic precepit vt per virū ad mulierē perueniret mandatū:qꝛ mulier que ſubiecta viro fuit: nō niſi mediante viro diuinū debuit accipere p̄ceptuꝫ. Un̄ aitapl̓s. Si quid voluerint diſcere mulieres domiviros ſuos īterrogent. Si queritur quomodoloqui potuerunt vel loquētem ītelligere: qui nōdidicerāt īter loquentes creſcendo vel magiſte

rio. dicimus qꝛ deus eos tales fecerat̉: qui poſſent loqui ⁊ diſcere ab alijs ſi eſſent.¶ Diuiſio textus.determinauit magiſter īſtiOſtquam tutioneꝫ humane nāe. Hicdetermīat lapſuꝫ eiꝰ ꝑ pctm̄. Et diuidit̉ ī duaspartes. In pͥma determinat hūane naͣe lapſuꝫin pͥmis parētibus qͣꝫtuꝫ ad actuale pctm̄ ip̄orū. In ſcd̓a determinat lapſuꝫ humane naͣe inpoſteris di. 30. ibi (In ſuperioribꝰ īſinuatuꝫ eſt ⁊c̄.) Primain duas. In pͥma determinat pͥncipiū pctī in pͥmis parentibus. In ſcd̓a aūt pͥncipiū quo cōtra pctm̄ iuuabat̉. circa mediū. 33. di. ibi. (Et quidē ẜm aīam rōnalis fuit hō.) Primain tres. In pͥma determinat tentationē hoſtis qui fuit pͥncipiū pctī exterius. In ſcd̓a īquirit qd̓ fuit pͥncipiū ītrinſecuꝫ22. di. ibi. (Hic videt̉ diligēter inueſtigādū.) Iteꝫ inquiritde ꝑmiſſione dīna que fuit cā ſine qua nō. 23. diſt. ibi. (Pͣ.queri ſolet ⁊c̄.) Prima in duas. In pͥma determinat modū⁊ ordinē tētatiōis. In 2ª ex mō tetatiōis cōcludit grauitatēculpe ibi. (Porro ſciēdū eſt duas eē ſpēs tētatiōis.) ¶ Circa pͥmū tria facit. Primo on̄dit motiuū ad tentādū. Scd̓otentatiōis ordinē ibi. (Un̄ ⁊ mulierē tentauit.) Tertio tētationis formā ibi. (Tentatio aūt eſt.) ¶ Cira ſcd̓ꝫ duo facit. Primo on̄dit qͣre per mulierē virū tentare voluit. Secundo qͣre muliere ꝑ ſerpētē ibi. Sꝫ qꝛ illi ꝑ violētiā ⁊c̄.)¶ Circa qd̓ duo facit. Primo aſſignat dicti rōnē. Scd̓o remouet duas dubitatiōes: vnā ibi. (Iōqꝫ ſerpens dictꝰ ⁊c̄.)Alterā ibi. Hic queri ſolet quare ml̓ier.) ¶ Circa tertiuꝫtria facit. Primo oſtēdit aſtutiaꝫ tentātis īueſtigādo cōditionē tētati. Scd̓o perſuaſionē ſui ꝓpoſiti ibi. (Qꝛ ad perſuaſionē ſuā ⁊c̄.) Porro ſciēdum eſt ⁊c̄.) Hic ex ipſa tentatiōe oſtēdit modū culpe. Et circa hͦ tria facit. Primo diſtinguit tētatiōis modos: ⁊ quis eorū ſit grauior: qꝛ ille quieſt a carne. Scd̓o oſtēdit ꝙ pͥncipiū Ade grauitate quādaꝫhꝫ: qꝛ tm̄ exteriori tentatiōe pulſatus cecidit: ⁊ tamē remiſſibile eſt: qꝛ per aliuꝫ tentatus fuit ibi. (Homo gͦ qui ſoloexteriori.) Tertio remouet quaſdā dubitatiōes ibi. Illd̓ēt notādū ⁊c̄.) ¶ Circa ſcd̓m duo facit. Primo ponit rōnēquā pͥncipal̓r ītēdit qͣre peccatū hoīs ſit remiſſibile: ex predictis deductā. Scd̓o adiungit quādā aliā ibi. (Pͣ. angelica natura ⁊c̄.) ¶ Circa tertiū duo facit ẜm duas qōnes qͣsmouet q̄ ꝑ ſe in lr̄a patēt. Scd̓a īcipit ibi. EEt q̄rit̉ quomodo loqui potuit.)¶ QueſtioIc ē duplex in cōmuni. Secūda deqō. Prima de tentatiōeAtentatiōe pͥmoꝝ parētū. ¶ Circa pͥmū querūtur tria. Primo cuius ſit tentare. Scd̓o vtruꝫoīs tētatio paſſiue accepta cū peccato ſit. Tertio vtrū tētatio ſit appetenda.I.¶ Utrum deus tentet aliquē.ſic ꝓcedit̉. UideturIrca primum ꝙ dei nō ſit tētare.Tētatio .n. eſt ad ſumēdū exꝑimētū alicuiꝰ qd̓neſcit̉: ſꝫ deꝰ nihil ignorat. gͦ tetare ſibi nō cōpetit. Itē videt̉ ꝙ nec demoni. Intētio .n. demonis eſt ad fallēdū: ſꝫ tētatoris inqͣꝫtū hō nō eſt fallere: ſꝫ experiri. gͦ demonis ꝓpͥe offm̄ nō ē tētare. Item videt̉ ꝙ neccarni cōicat. Caro .n. cognitiōis ꝑticeps eē nō pōt: ſꝫ ⁊ ei qd̓nō cognoſcit nō ꝯuenit exꝑiri vel tētare. gͦ nullus ꝓprie adpeccādū a carne tentat̉. Itē vr̄ ꝙ nec a mūdo. Nullus enītētat eū quē abiectū reputat: qꝛ tētatio de dubijs fit: ſꝫ mūdus ſctōs qͣſi abiectos reputat. gͦ mundus non tentat eos.¶ Pͣ. pͥma Theſſ. 3. dr̄. Ne forte tentauerit vos is ꝗ tentat.ſ. ſolus dyabolus cuius offm̄ ē tentare. gͦ videt̉ ꝙ nec mū-