Niſtin. III.Queſtio II.
18
Diſtin.creatꝰ ē malus. hͦ āt hereticū ē ⁊ impol̓e: nullus enī effectus ꝯſeꝗt̉ ab agēte niſi ẜm cōditiōem agētis. dcm̄ ē aūtſupra ꝙ cā creatiōis reꝝ ē: qꝛ deꝰ bonitatē ſuā rebꝰ cōicare voluit: vn̄ īpol̓e ē ꝙ ab ipſo fiat aliꝗd niſi ẜm ꝙ ſuebonitatis ꝑticeps ē: ⁊ ho ē bonū ⁊ nō malū. Iō alij dixerūt: ꝙ angelus in pͥnº ſue creatiōis malus fuit: nō tn̄ malitiā a deo hūit: ſed actu ꝓpͥe volūtatis. ¶ Hec aūt poſitio vana ⁊ errōea ē ⁊ falſa. vana: qꝛ n̄ hꝫ fundam̄tū firmūꝑ qd̓ ꝓbet̉: cū malicia angeli ex volūtate eiꝰ depēdeat: etiō cū volūtas ſe: hēat ad vtrūlibet rōne inueniri nō pōt.Erronea ē: qꝛ prīe opinioni nimis vicīa ē ⁊ a magiſtris dānata. Falſa ē: qꝛ īpol̓e ē angelū in pͥmo inſtāti ſue creationis peccaſſe. cuiꝰ īpoſſibilitatꝭ hic a quibuſdā cā afſignat̉:ꝗa duaꝝ oꝑationū ſe ꝯſequentiū nō pōt eē vnꝰ terminꝰoꝑatio āt āgeli ꝯſeꝗtur creatiōem: vn̄ nō pōt eē ꝙ idē ſitinſtās: ī qͦ pͥmo ē ens qd̓ ē terminꝰ creatiōis: ⁊ ī quo pͥmo ēmalus: qd̓ ē terminꝰ oꝑationis. ¶ Sed hec rō non vr̄ cogens: ꝗa cū oꝑatio volūtatis āgeli nō ſit ꝯtinua: nō oꝑꝫ ꝙvltimū eiꝰ differat a pͥncipio: pnᵐ āt pōt eē ſil̓ cū termīocreatiōis. vn̄ ⁊ terminꝰ oꝑationis pōt eſſe ſil̓ cū terminocreatiōis: nec pōt dici ꝙ oporteat actum volūtatis ſequiapp̄hēſionē intell̓s: niſi ordine naͣe: ꝗa de eodē pōt ſil̓ eſſecognitio ⁊ volūtas: nec iteꝝ pōt dici ꝙ opꝫ collatiōeꝫ p̄cedere de appetēdo: ꝗa ītell̓s angeli nō ē inꝗſitiuꝰ vl̓ collatius. ¶ Et iō al̓r dd̓m ꝙ cū volūtas nō ſit niſi boni: nōp̄t eſſe aliquid volitū niſi app̄hēdatur vt bonū ad appetēdū: qd̓ ſi vere ē bonū: nō ē pctm̄ in appetitu. gͦ oꝫ ꝙ ſi ē peccatū ꝙ ſit veriſil̓r bonū: ⁊ nō vere bonū: ſꝫ ẜm aug. ī lib.ꝯtra achademicos: nō pōt aliꝗs iudicare v̓iſil̓e niſi verūſit cognitū. gͦ opꝫ vt intell̓s veri boni p̄cedat ītellcm̄ veriſil̓is boni ⁊ ita appetitꝰ eſtimati boni quo malus fit angelus nō pōt ſeꝗ primū actū ītell̓s ẜm ꝙ ꝯſiderat verumbonū: ſꝫ ẜm ꝙ ꝯſiderat veriſil̓e bonū. vn̄ cū īpol̓e ſit ītellectui creato ſil̓ plura ītelligere nō potuit prīo īſtanti creatiōis appetitꝰ angeli eſſe malus.gͦ dd̓m. ꝙ in vaſis ꝯtumelie nō fac̄Ad primum peꝰ malitiā: ſꝫ nām: ſed ordinat malitiā ad penā: ⁊ iſte ordo deſignat̉ cū dr̄ ī cōtumeliā. p̄t .n.deſignari ordo vl̓ pene ad culpā: ⁊ hic ordo ē a deo: vl̓ culpe a naturaꝫ: ⁊ hec coniunctio non eſt a deo: vnde in prepoſitio tenetur cōſecutiue: non cātiue. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m. ꝙhͦ ītelligit̉ de malo pene: ⁊ nō de malo culpe: ⁊ hoc infrapleniꝰ aget̉. ¶ Ad tertiū dd̓m: ꝙ ēt ſuppoſito ꝙ hō ſil̓ cūāgelo creatꝰ ſit: nō oꝫ ꝙ angelo exn̄te malo creatus ſit hōqꝛ nō ē pͥncipalis finis creationis hoīs reꝑatio ruine angelice: ſed q̄dā vtilitas ꝯſequēs. vt ſupra dcm̄ ē. Et hancvtilitatē deꝰ p̄uidebat: in cꝰ p̄ſcīa euētꝰ oīum reꝝ erant.¶ Ad 4ᵐ dd̓m ꝙ ī īſtāti ſue creatiōis aliquē actuꝫ volūtatis hr̄e potuit: nō tn̄ pͥmꝰ potuit eē malꝰ: ſic̄ nec prīa cognitio falſa. ¶ Ad ꝗntū dd̓m. ꝙ ẜm qͦſdā in eodeꝫ īſtantiāgelus fuit prīo bonꝰ ⁊ pꝰ malꝰ: ⁊ illud īſtās qͣꝫuis ſit vnūre: tn̄ differt rōne ẜm ꝙ finis p̄teriti ⁊ pͥnᵐ futuri. Sꝫ diuerſa rō ꝯparatiōis nō tollit ꝯiūctiōem eoꝝ q̄ ſūt in vnoinſtāti. vn̄ ſeq̄ret̉ ꝙ īnocētia ⁊ malicia eiꝰ ꝯiūgerēt̉: qd̓ ēīpol̓e. Iō alij dicūt ꝙ in toto tꝑe p̄cedēti fuit bonꝰ: ſed iniſtiꝰ tꝑis vltīo inſtāti ē malꝰ: ⁊ ſicut nō ē aſſignare īmediatū inſtās an̄ alid̓ īſtās: ita nec vltimū inſtās ī quo fuit bonꝰ: ſꝫ iſta rō bona ē ꝓut inducit̉ a ph̓o in. s. phy. Tūc qn̄nūc: ꝯtinuat tp̄s ꝗetis ⁊ motꝰ ꝗ ſꝑ ſe tꝫ cum paſſiōe q̄ ineſtſub̓to mobili tꝑe ꝗetis: ſiue p̄cedat ꝗes ſiue ſeqͣt̉. Sed ſiponeret̉ inſtās īter duas ꝗetes vl̓ īter duas ꝑtes motusꝯtinui nō magis ſe tꝫ cū vno qͣꝫ cū alio. Nō āt dicimꝰ hicꝙ angelus ꝑ aliquē motū ꝯtinuū feūs ſit malus: ⁊ iō primū īſtās malicie ſue nō ē mediū īter quietē ⁊ motū: ſedinter duas ꝗetes. vn̄ rō iſta nō ē ad ꝓpoſitū. Iō al̓r dd̓m
LlCꝙ ē aſſignare vltimū inſtās ī qͦ angelus fuit bonꝰ: ⁊ pͥmūin qͦ fuit malus. nec īter h̓ inſtātia fuit tp̄s mediū: qꝛ tp̄sformal̓r ē numerꝰ: nec ſeꝗtur ip̄m ꝯtinuitas niſi ex partemotꝰ. vn̄ cū viciſſitudo affectionū ī āgelo ꝑ qͣs ē bonus ⁊malus nō ſit ꝯtinua nec ordīata ad aliquē motū ꝯtinuuꝫnumerꝰ eaꝝ dicet̉ tp̄s: qꝛ ẜm priꝰ ⁊ poſteriꝰ ſe hn̄t: ſed nōerit ꝯtinuū. vn̄ īter eiꝰ īſtātia nō nec̄ario accipiet̉ tp̄s mediū: ſic̄ nec īter duas vnitates numerꝰ. QōII.IAdc circa hͦ qͣtuor q̄rūt̉. primo vtruꝫquerit̉ de cognitiōe āgeloruꝫ: etangelus cognoſcat ꝑ ſpēs: ſcd̓o vtꝝ in ſuꝑioriIbꝰ ſint ſpēs magis vl̓es. tertio vtrū per ſpēsIiſtas ſingulariū cognitiōem hr̄e poſſint. qͣrtovtrum poſſint ſimul plura intelligere.¶ Utꝝ angelus cognoſcat res per ſuam eēntiam.ꝓceditur ſic. vr̄ ꝙ āgelus ꝑ¶O primū eēatiam ſuā res cogͦſcat: etI nō ꝑ ſpēs aliqͣs: qꝛ ẜm ph̓m in 3º de aīa: aīa ēſpēs ſpēꝝ: ſꝫ angelus ſimplicior ē aīa ⁊ nobilior. gͦ eēntia angeli ē ſil̓itudo vl̓ ſpēs reꝝ: ſedres p̄t ī ſil̓itudine ſui cogͦſci. gͦ vr̄ ꝙ āgelus intuēdo eēntiā ſuā res cogͦſcat: ⁊ nō ꝑ ſpēs aliqͣs. ¶ Pͣ. oīs ſpēs vel ēcā rei vl̓ a re accepta: ſꝫ ſpes reꝝ ī ītellcū āgel̓i nō pn̄t eēcāte a rebꝰ: cū āgelus careat potētijs ⁊ organis: ꝗbus fitabſtractio a ſenſibilibꝰ: nec iteꝝ ſūt cāe reꝝ: cū angeli nōſint cātores. gͦ vr̄ ꝙ angeli ꝑ ſpes nō cognoſcāt. ¶ Pͣ. ẜmDiony. ī 5º. c. de diui. no. Nobiliora in entibꝰ ſūt inferioꝝexēplaria: ſꝫ ī exēplari res optīe cogͦſcit̉: cū gͦ angeli interres creatas ſint nobiliſſimi qͣſi deo ꝓpingores ẜm augu.Ur̄ ꝙ naͣ ſua inſpecta alias res cogͦſcāt. ¶ Pͣ. intellectuꝫ⁊ ītell̓s nō differūt: niſi qn̄ vtrūqꝫ eoꝝ ē ī poͣ: vt in prīo li.dcm̄ ē. gͦ oīs intell̓s ꝗ ē ſꝑ in actu n̄ differt in eo ītelligēs⁊ intellcm̄: ſꝫ ītell̓s ſub̓e ſeꝑate vr̄ ſemꝑ ī actu eē: cū ſuumītelligere nō ſeqͣt̉ trāſmutatiōem aliquā: gͦ vr̄ ꝙ in eo nōdifferat ſpecies intellecta: ⁊ ſubſtantia intellectꝰ: ⁊ ita nōper ſpecies cognoſcit.ē qd̓ diony. dicit. 4. ca. de diui. no. ꝙSed contra qngeli illumināt̉ ꝑſcibiles reꝝ rōeshe āt nō ſūt niſi ſpēs reꝝ ītellecte: gͦ ꝑ ſpēs reꝝ cognitionē hn̄t. ¶ Pͣ. ī lib. de cāis dr̄: ꝙ oīs ītelligētia ē plena formis: ſꝫ iſta q̄ ſūt ī intelligētia: ſūt ī ea ꝑ modū ītelligibilē.vt ī eodē lib. dr̄: q̄ āt ſic ſūt in ea: ſūt in ea ad cogͦſcenduꝫ.Reſpode̓ Opicendum: ꝙ intellectus angelicus eſt(gͦ vr̄ ꝙ res ꝑ formas cognoſcant.medius īter intellectum dīnum ⁊ humanum ⁊ virtute ⁊mō cogͦſcēdi. In ītellcū enī dīno ſil̓itudo rei ītellecte eſtip̄a dīna eēntia: q̄ ē reꝝ cā exēplaris ⁊ efficiēs. In ītellcūv̓o hūano ſil̓itudo rei ītellecte ē aliud a ſub̓a ītellectus:⁊ ē ſic̄ forma eiꝰ. vn̄ ex ītellcū ⁊ ſil̓itudīe rei efficit̉ vnumꝯpletū: qd̓ ē ītell̓s ī actu ītelligēs: ⁊ hꝰ ſil̓itudo ē accepta are: ſꝫ ī ītellcū angelico ſil̓itudo rei intellecte ē aliud a ſb̓aītelligētis: nō tn̄ ē acꝗſita a re: cū nō ſint ex rebꝰ diuiſibilibꝰ cognitiōem ꝯgregātes: vt diony. diē ī. 7. ca. de di. no.Nec tn̄ ē ea rei ẜm fidē: ſꝫ ē īfinita a deo ad cogͦſcēdū. Etrō hꝰ ſumi p̄t ex v̓bis ꝯmē. ī. ii. meta. Ip̄e .n. dic̄ ꝙ ẜꝫ ordinē ſimplicitatꝭ naͣꝝ ſeꝑataꝝ ē ordo diſtātie ſpēi ītellecteab ītellcū. vn̄ ī prīa eēntia cui nō admiſcet̉ pō aliqͣ ē oīnoidē ītelligēs ⁊ intellcm̄: ī alijs āt ẜm ꝙ plus admiſcet̉ depoͣ ē maior diſtātia īter ſpēm ītellectā ⁊ ītellem̄: cꝰ rō eſtqꝛ nihil oꝑat̉ niſi ẜm ꝙ ē in actu: vn̄ illud cꝰ eēntia ē purus actꝰ: ītelligit ſine receptiōe alicuiꝰ ꝑficiētis: qd̓ ſit exͣeēntiā eiꝰ: illud vero ī quo ē poͣ: nō poterit intelligere niſi ꝑficiatur ī actu ꝑ aliꝗd receptum ab extrinſeco: ⁊ hoceſt lumen intellectiua naͣle: qd̓ a deo in ſub̓as ītellectīasemittitur: ⁊ qꝛ vnūquodqꝫ recipit̉ ī aliqͦ ꝑ moduꝫ recipi-
6 Z