Uſus feudoꝝ

dn̄o ſeculari quo caſu etiā clericus iurare tenet̉ laico fidelitatē vt ī. c. nimis exͣde iureiurꝭ. et. c. ſolite de ma. et obe. Itēquoddā eſt feudū nobile et eſt illud qd̓dat̉ ab imꝑatore regi. et qd̓ dat̉ etiā marchioni et comiti et ſil̓eꝫ hn̄tibꝰ dignitatem Minus nobile eſt feudū quod dat̉his qui recipiūt a marchione comite etſilibus Mediocriter ſiue aliqͣlit̓ nobiledicit̉ qd̓ dat̉ ab his qui habent feudū amarchione vel comite Ignobile feudūdr̄ qd̓ dat̉ a minoribus valuaſſoribus ⁊alijs inferioribus. tūc enim accipientesnullas agūt nobilitates vt. jͣ. e. circa pͥn.et in. c. i. jͣ. qͥs dicat̉ dux marchio comes.Itē plura ſunt geuera feudoꝝ de quibꝰjͣ. in ꝓceſſu patebit. ¶ Deinde ſciēdū ēcirca rubricam ꝙ feudum dare poſſuntin ſpūalibus Archiep̄s ep̄s Abbas abbatiſſa et prepoſitus ſi id habeat antiqͣconſuetudo eccleſie alias non valet abeis facta cōceſſio vt. jͣ. e. in prin. De quovide docto. et gl. in. c. ij. extra de feu. Denouo autem non poteſt prelatus alicuiinfeudare reꝫ eccleſie ſine licentia papecum prelatus hoc iuret. d. c. ij. et probat̉in. c. vt ſuꝑ. de re. eccle. nō alie. Illo tn̄iuramento non obſtāte poteſt prelatusres feudatarias in feudū dare quia nonvidetur noua alienatio aut in feudatioItem ſeculares poſſunt concedere feudum. de quibus in tex. vt marchiones ⁊comites qui poſſunt dare in feudum denouo etiam ſi id nō obtineat conſuetudo. Ideꝫ intellige de rege et duce quiaquod licꝫ minori et maiori. l. barbariusff. de offi. preto. et. l. cum hereditatis inprinci. C. de peti. heredi. Idem de valuaſſoribus qui recipiunt feuda a comite et marchione. Et licꝫ olim ſolum dignitatem habentes poterant feuda dare quia abſurdum videbatur ꝙ ruſticihaberent vaſallos ſibi ſubiectos cumper feudi dationem iuriſdictio adquira

ruſticos fieri poteſt infeudatio dummodo habeant adminiſtrationem bonoruꝫſuorum vt in. c. i. §. noui. jͣ. per quos fiatinueſti. et ſic patet ꝙ quilibꝫ poteſt dare feudum ſeu facere inueſtituram. hocverum ſi eſt vetus. ſi vero eſt nouum qͥlibꝫ qui bonorum habet adminiſtrationem legitimam. d. §. noui. Aduerte tamen ꝙ tm̄ res immobiles et ſolo coherentes poſſunt in feudum dari aut queinter immobilia computantur vt. jͣ. defeu. cogni. c. ij. ¶ Quia dictū eſt de perſonis que feuduꝫ dare pn̄t de adquiſitione et feudorum retentione Sciendumꝙ qͣꝫuis iure antiquiſſimo feudum durabat ſolum ad voluntatem domini poſtea ſtatutum fuit vt duraret ad annuꝫſed hodie vaſallus eo viuo feudo nonpriuatur eo vero mortuo ad filios equaliter deuoluitur quibus deficientibusnepotes admittuntur et poſt ip̄os frater in feudo paterno ſuccedit fratri. nōautem in nouo niſi hoc ſpecialiter ſit actuꝫ. jͣ. e. §. Et quia videmus. Circa hoctamen aduertendum ꝙ licꝫ feudū trāſeat ad omnes heredes vt hic. Fallit tamen in his qui viuunt iure francorumquia in his tranſit ad primogenituꝫ tm̄vt in regno Sicilie et francie. De quovide in proemio huiꝰ libri per nico. deneapo. Item fallit in heredibus venientibus ex teſtamento qui ab inteſtatonon fuiſſent venturi. De quo breuiterdic ꝙ in feudis non habet locum ſucceſſio ex teſtamento quia nihil poteſt vaſal̓lus ordinare de feudo in vltima voluntate vt. jͣ. de ſucceſſ. feu. i. ℟. quia diſpoſitio teſtamentaria nomine alienationiscontinetur argu. l. vnius libertus. ff. liquid in fran. pa. et. l. ſtatu. liberi. §. i. ff. deſtatu libe. et. l. ſi quis prioris. §. i. in fine.C. de ſecun. nupti. hoc verum niſi aliudfuerit conuentum per. l. in conuentionibus. ff. de ver. ſigni. quinimo nec pro a-