Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis
Einzelbild herunterladen
 

Dominiea. xij.Sermo. Cxxx.

magno. Cunqꝫ totum mūdum cummag̓ ſuperbia circuiret venit in quādam inſulam; in qua ncole illiꝰ nonvtebant̓ veſte; ſed tantū pellibꝰ mortuoꝝ aīalium; nec habebāt domosſed in cauernis terre habitabāt. Cuius cauſam cum queſiuiſſet reſpōderūt. Scimꝰ ꝙ morituri ſumus ⁊ neſcimus vtꝝ hodie vel cras. Quare ēgocorpꝰ quod cibꝰ eſt vermium multūornare deberemꝰ ⁊ cur magna edificia faceremꝰ cum ī hoc mūdo diu manere nō poſſumꝰ. Quod cū audiſſetrex dixit. Verum dicitis. vos prudētes ⁊ ꝓuidentes hoīes eſtis. petite ame quicqͥd vultis ⁊ dabo vobis Quidixerūt. Da nobis hoc vt nō oporteat nos mori. Qui rn̄dit. Qūo dabovob̓ hoc: cū ſum met moriturꝰ At illidixerūt. Miramur ſtulticiā tuā ſciste morituꝝ ꝙ cū tāta ſuꝑbia viius ⁊carnē tuā talit̓ veſtis v̓mibꝰ tradedā Om̄ca .xij. Sermo. Cxxx.Iduciam habemꝰ ꝑ xp̄m addeū. ij. Corin. iij. In verbisiſtis on̄t nobis apl̓s ī quo fiduciā ⁊ ſpem nrām hr̄e debemꝰ. ſcꝫin deū prem oīpotentē. Dicit ergo fiduciā ⁊ ſpem hēmꝰ .i. hr̄e debemꝰ addeū prēꝫ ꝑ xp̄m q̄ aduocatꝰ noſter ēapd̓ prēm ſuū: qꝛ ipſe int̓pellat ꝓ nobis. i. Io. ij. Aduocatū hēmꝰ apd̓ patrē xp̄m Ih̓m iuſtū. Ser. Secuꝝ acceſſū hēs ad deū o hp̄. mrēm hēs an̄ filiū: filiū an̄ prēmMat̓ on̄t filio pectꝰet vbera. filiꝰ on̄t prī latꝰ ⁊ vulnea̓.nō p̄t ibi eē aliqua repulſa vbi totamoris ꝯcurrūt īſignia Iō fiduciā noſtrā debemꝰ pone̓ in dn̄o ⁊ nō in aliqͣalia creatura. Quidā ſunt qͥ ponūt fiduciā ſuam ⁊ ſpem ī bonis tꝑalibꝰ.Pro. xi. Qui ꝯfidūt in diuitijs corruent. iuſti aūt qͣſi virens foliū germīabūt. Iob .viij. Sicut tela araneaꝝ fiducia eiꝰ: ſic q̄ ꝯfidūt in diuitijs ſuis

Gre. Erras ſi putas iſta tꝑalia duratura q̄ ꝑ tot manꝰ tranſierūt. Quidcōtigit illi diuīti q̄ fiduciā ſuā poſuitin bonis ſuis ⁊ diuitijs. Lu .xij. dixitIl̓s diſcipul̓ ſuis. Cauēte ab oī auaricia: qꝛ nō in abūdantia cuiuſꝙͣ vitaeiꝰ ex his q̄ poſſidet qͣſi dicet: Rullusp̄t vitā ſuā ꝓlōgare ex his q̄ poſſidꝫſcꝫ boīs tꝑalibꝰ Et dixit ſimilitudinēhoīs cuiuſdā diuitis: cuiꝰ ager vbe̓sfructꝰ attulit; ⁊ cogitabat ītra ſe dicēs. Quid faciā: qꝛ nō heo vbi cōgregem fructꝰ meos: ⁊ dixit. hoc faciā.Deſtruā horrea mea ⁊ maiora faciāvt cōgregē oīa q̄ nata ſunt mihi. ſcilicet bona mea: ⁊ dicaꝫ aīe mee Aīamea habes ml̓ta bō poſita in annosplurimos. reqͥeſce. bibe. ⁊ comede.et ait illi deus. Stulte egiſti. hac nocte repetent a te diaboli aīam tuā. q̄cōgregaſti cuiꝰ erūt. Et ſic ille q̄ ſpēſuā poſuit in diuitijs ſuis; nocte illarebꝰ ⁊ aīa eſt priuatꝰ. vnde dicuntdānati. Sap. v. Quid nob̓ ꝓfuit ſuꝑbia? qͥd diuītiaꝝ iactātiar qͥd contulitnobis mūdus. Oīa tranſierūt velutvmbra ⁊ nihil ſeqͥtur hoīem ex oībꝰbonis ſuis niſi vilis pānus in quo vixinuoluit̉. Ideo monet nos xp̄s. Lu.xvi. Facite vob̓ aīcos de māmona iniquitatis. In cuiꝰ figura d̓r Ge. xli.ꝙ ioſeph ſciēs īmine cariſmatū tꝑa.tꝑe felicitatis ꝯgregauit multa bonaſcꝫ annonā in horrea ſua: ꝑ quā poſtmodum totā terram egypti ſuſtētauit Per ioſeph intelligit̉ hō ſapiensqui tempore felicitatis. id eſt ꝙͣdiuvixerit in hac vita replet horreū .i.manus pauperū: qꝛ quicqͥd illic reponit tēpore famis inueniet. vn̄ beatꝰLaurentiꝰ dixit. Nam facultates qͣsreq̄ris ī celeſtes theſauros manꝰ paupeꝝ deportauerūt. Quidā vero confidūt plus amicis ſuis ꝙ dn̄o Ih̓u xp̄oContra quos dicit Ihere. xvij. Maledictus homo qͥ cōfidit in homine ⁊