Cū venerit ꝑaclitꝰ quē ego vob̓ mitta a pr̄e ſum veritatꝭ q̄ a pre ꝓceditille teſtiōniū ꝑhibebit de me/ et vosteſtiōniū ꝑhibebitꝭ qꝛ ab ucio mecūeſtꝭ Suꝑ qͥbꝰ ꝟbis videre michivideor apl̓os xpī plue̓ tūt īt̓ ſe deuota habuiſſe colloqͥa/ ⁊ vai̓a dei inaglia ꝓtuliſſe Iaudemꝰ īquiūt ſalutarehūc ſcī ſp̄s aduētū Cōſideremꝰ quisvenit/ qͣlit̓ venit / ⁊ ad qͥd venit. ⁊ inhijs verbis tria ſꝫ magͣlia ꝓſeqͣmurLaudeꝰ magnificētiā veniētꝭ Laudemꝰ magnificētiā mittētꝭ Iaude musinagnificētiā effcūs ꝯſequētꝭ Nā circa hūc admuirabilē ⁊ deſiderabilē aduētu merito hͦ ꝯſiderāda ſe offerūt.¶ Pº nōqꝫ magnꝰ ē ⁊ admirabilisdn̄s q̄ mittit̉. qm̄ ipē ē ꝑaclitꝰ id eſp̄s ꝯſolator/ ſp̄s veritatꝭ qͥ a pr̄e ꝓcedit. 2º magnꝰ ē ⁊ adinicibil̓ mod̓qͦ mittit̉/ qꝛ a filio ſiml̓ cū pr̄e Queego inqͥt mittā vobis a pr̄e. Terciomagnꝰ ⁊ admiabilis effectꝰ ad quēmittitur. quia teſtimoniū inquit ꝑhibebit de me ⁊ vos teſtimoniū ꝑhibebitis. Magnū quippe teſtimoniūqd̓ et ipſe per vos / ⁊ vos per ipſumhibebitis de meEcce ergo mira deimnagͣlia pijs aīs fideliter ꝯtēplādoCōſideremꝰ itaqꝫ circa pͥᵐ ⁊ laudemꝰ magnificētiā venientꝭ/ qm̄ incignus eſt et admircbilis dn̄s q̄ mittitur Magnꝰ in pictate. qꝛ ꝑaclitꝰ ideſt ꝯſolator pijſſimꝰ. Magnꝰ in veritate. qꝛ ſpūs veritatis / de quo dicit̉.Ille vos docebit oēm veritatē. Magnus in poteſtate vel in ineieſtate. qꝛa pr̄e ꝓredit. Ideo deꝰ a deo patre/ qnupotēs a patre oīpotēte. Nō eiumſpiritus patris exꝑs eſſe poterit poterne inqueſtatis ⁊ ſue diuine p̄tatisVenit ergo dn̄s clemens/ qꝛ ſp̄uspietatis. Venit dn̄s ſcipiens. quiaſpūs veritatis Venit dn̄s potēs. qꝛpus diuīe maieſtatis O ꝙͣ neceſſarius ⁊ deſiderandꝰ nobis ē huiꝰclemētiſſimi ſapiētiſſimi atqꝫ potētiſſimi ſpūs adueniꝰ/ vt per eiꝰ gramadu̓ſꝰ triplicē ſp̄s dyabolici maliciāreſiſtere valeamꝰ Ipſe enī nos īpugnat per tribulationis violētiā opprimendo. Vn̄ per iheremiā dicitur.Ctudelis eſt et nō miſeret̉ Ipſe nosimpugͣt ꝑ deceptionis fallaciā ſeducendo Vnde in geneſi de eo ſcriptū ēHerpes erat cullidior cūctis oīantibꝰ terre Ipſe deniqꝫ nos īpugt ꝑ p̄ſūptiōis audaciā deterrendo Vn̄ iobcit. Qui factꝰ eſt vt nullum timect¶ Sed ne hec dyaboli machinamenta timeamus/ adueniētis ſpūsſcī gr̄a ꝯfortamur. Nō ergo timecimꝰ violentiā tribulationis. Ecce venit paraclitꝰ ſpūs pietatꝭ. q̄ cōſolcit̉nos ī oī tribulatiōe nrā vt cit ſcriptura Nō timeamꝰ fallaciā deceptionis Ecce venit ſpūs veritatꝭ. de quodicitur Cū venerit ille ſpūs veritatꝭdocebit vos oēm vei̓tatē Oēm ſcꝫ veritatem pertinentē ad ſalutem/ vt detur ītelligi ſn̄ illa omnem aliā̄ magis rauitatē eſſe ꝙ veritatē Non timeamꝰ audaciā p̄ſumptionis Eccevenit ſp̄omaieſtatꝭ/ q̄ potēs eſt dyabolum principem huiꝰ mūdi foraseicere. Vn̄ in canonica iohannis dicitur Maior eſt qͥ in vobis ē ꝙ qui īmundo. Et hec dicta ſint crca mag