⁊ actibꝰ. Quare cum per exꝑientiānō poſſit ꝯuīci tol̓ multitudo noticicitum nec per efficace rōne aut cogentem auctoritatē: videtur ꝙ hoc ponere ſit omīno ſuꝑfluū. Nec enim adhoc ꝯuincit motiuū oppoſitū. qꝛ nooportet ꝙ oīs actꝰ appetendi ſit quedam exꝑientia ſui obiecti. ȳmo hocaſſumere ē petere principui. nec ideodicitur actꝰ vitalis. ſꝫ qꝛ eſt eictꝰ ſecūdus ⁊ ꝓpria oꝑatio vite ſeu vitalispotentie. Nec id qd̓ infertur aīamꝑ dei abſolutā potētiam poſſe amae̓incognitū. ꝓbatur eſſe īpoſſibile/ licet hoc nō ſit poſſibi e de potētia naturali. ex eo ꝙ noticici obiecti ē naturaliter cauſci paruialis effectiua actꝰvolendi quare nō poteſt naturalitere ſe reſpcū incognitiSecūda ꝑs de actibꝰ diligendi etodiendiHijs āt p̄miſſis dicēdū ē ſpecialius de cictibꝰ volūtatio Diceimꝰ ergoꝙ cum oīs actꝰ volūtatis ſit volitiovel nolitio ſcd̓m omēs. ſeu ꝓſecutio vel fuga/ vt innuit ariſtotiles ſextoethicoꝝ. que noīa idē ſignificant. Etcū omnis volitio ſit dilc̄io/ ⁊ ecōuerſo. ⁊ omīs volitio ſit odiū / ⁊ ecouerſo ſumēdo generaliter iſtos teimīosodium ⁊ dilc̄o/ ⁊ loquendo de odio⁊ dilectione appetitus intellēui ſiuevolūtatis. cōſequens eſt ꝙ omīs actus volūtatis ſit dilectio vel odiū.non diſtinguēdo in pro nūc inter q̄morem ⁊ dilectionem. Non poteſtautem idem actus eſſe volitio ⁊ nolitio/ ſiue odiū ⁊ dilectio reſpectu eiuſdc̄m obiecti. Sed nchil prohibetreſpcū diuerſorū. nam volitio alituius eſt nolitio ſui oppoſiti. ſiliter ſi odio ſortē volo ſortē nō eſſe/ vl̓ maleeſſe. ⁊ ſic eodē ectu odio ſorte ⁊ diligo ſiue deſidero ſorte nō eſſe vel maſe eſſe. Et ꝑ ꝯſequēs idē actꝰ eſt odium dilcio ⁊ deſideriū Vn patꝫ ꝙ amor ⁊ odiunō ſunt ſīpliciter ꝯtraria ſꝫ ſolū reſpcū eiuſdē obiecti. nā illitermini ſupponunt ꝓ eodē reſpcū diuerſorū Tcia ꝑs De actibꝰ delcandi ⁊ triſtādi.Sꝫ adhuc ſpecialiꝰ dicēdū eſt deactibꝰ volūtatis qͥ ſunt delcatio ⁊ triſticia. Vn̄ inqͣrēdū eſt vtrū delcatioſit alia res a dilcione/ ⁊ triſticia ab odio Et licet circa hoc ꝯtraris ſit doctorū n̄ia tn̄ ꝓbabiliꝰ videt̉ ꝙ oīs delectatio ſit dilūo/ ſꝫ nō ecōtra. Ꝙ eīoīs delcātio ſit dilcīo ex ia dictis apparet. qꝛ cū oīs delcātio ſit oꝑatio ſiue actꝰ volūtatis ſcd̓m phmn ſeptiōethicoꝝ/ ⁊ oīs actꝰ volūtatis ſit volitio vl̓ nolitio/ ⁊ dilcio vl̓ odiū. oportet ꝙ delcātio ſit nolitio ⁊ dilectio/ ⁊triſticia ei oppoſita ſit nolitio ⁊ odium. Omīus eciam ꝯplacentia ē dilectio. ⁊ diſplicētia oppoſita eſt odium. oīs aut deltatio eſt cōplacētia/⁊ triſticia ei ꝯtrai̓a ē diſplicētia. quore ſequitur ꝓpoſitū Vn̄ ſicut ſe hobꝫdeſideriū ad dilcione vl̓ cmore nonhiti. ſꝫ oē deſideriū/ cū ſit q̄dā volitio ē eſſētialiter qͥdā amor ſiue dilc̄ohn̄di. quae̓ ſil̓it oīs delcāº erit eſſētialiter qͥdā amor iā hīti. ⁊ ſic de eoꝝoppoſitis reſpcū odij Ꝙ at nono s dilc̄o ſit delca/ ⁊ ꝑ ꝯſequeonecoē odrū ſit triſticia ex hoc apparet.