ſimpliciter eſſe malum. Vndrcinia eſt ꝙ ſenſus nō ſentit abſtracte.ſed intellectus intelligit abſtracte.Senſus enum videndo curuum velalbum non diſtīguit inter ſubiectu⁊ curuitatem vel albedinem/ interque diſtinguit intellectꝰ. abſtracte ītelligendo hoc ab illo: nec eciā ſenſꝰabſtrahit a ſingularibꝰ/ ſed hoc facitintellectꝰ. ītelligendo vniuerſailiterDuodecimā eſt ꝙ intellectꝰ in actu / id eſt intellectꝰ agens eſt idē qd̓intellectꝰ ⁊ intellcīo. non ſic autemde ſenſu. Et hoc intelligendum depͥmo intellcū agente/ qui eſt intellectus diuinꝰCapitulū ſeptimū Prima ꝑsde potentia rationali motius.Iſo de potentia aīe rationaliscognitiua/ videndum eſt de potentia affectiua ſiue volitiua. Ipſanāqꝫ ratio ſiue rationalis anima ſiiudicat aliquid eſſe bonū vel malū⁊ ibi ſiſtit. dicitur eſſe cognitiua ſiueintellectiua. ſi autē procedit amplius/ ⁊ iudicat illud eſſe bonū vt ficit.dicitur motiua: ſi vero adhuc procedit vlteriꝰ / ⁊ nō ſolum iudiccit illudeſſe bonū vt fiat ſed eciam illud appetat. dicitur affectiua ſiue volitiusEſt igitur vis aīe ronalismotīamultiplex. quedam conſiliatiua ſicutſindereſis vel ratio/ q̄ iudicat aliqd̓eſſe bonū vt fiait. aut malū vt nō fiat. quedam autē eſt affectiua ſciliꝫipſa volūtas que appetit id qd̓ iudicat bonū / ⁊ refutat id quod iudicat156malū. Quedam vero imperatiuaſciꝫ libertas ſiue librū arbitriū. queīperat illud fieri ꝙ iudicatur bonū.vel non fieri ꝙ iudicatur malū Hecautē vtraqꝫ ſcilicet conſiliatiuam ⁊affectiua cōplectitur vt patebit. nectamē iſta inter ſe aut ab ip̄a animavel voluntate in re aliqualiter diſtinguntur.Secūda pars de diſtīctiōe liberᵏSed anꝙͣ de libero arbitrio dicamus: ſciendū eſt ꝙ libertas diſtinguit̉ triplex. ſciꝫ a neceſſitate/ a percato/ ⁊ ⁊ miſeria. Prima eſt nature⁊ tam bonorum ꝙͣ malorum. Secunda eſt gracie/ ⁊ eſt ſolum bonoꝝ.Tercia eſt glorie/ ⁊ eſt ſolū beatorūLibertas aūt a neceſſitate diſtinguitur duplex ſicut neceſſitas dupliciter dicitur ſcꝫ neceſſitas coaictioniset neceſſitas ineuitabilis. Libertasancceſſitate violētie vel coactionisvocatur libertus complacentie. Libertas a neceſſitate ineuitabilitatisvocatur contingentie. Libertasautem contingentie adhuc poteſt ditingiūi duplex. ſciꝫ libertas indifferentie ⁊ libertas cōtradictiōis. Omnis enim libertas indifferentie eſtlibertas contradictionis. non econuerſo/ quia dicitur libertas indifferentie quando voluntas eſt ſic indiſferens ꝙ non inagis inclinatur advnam partem contradictionis ꝙ adaliam. Modo ſtat ꝙ aliquis habituatus in aliqua birtute ſicut tēperātic hebet libertatem contradictioīsad agendū vel non egendū ẜᵐ illāvirtutem ⁊ tamen non habet liberP iiij.