⁊ nutritur ⁊ augetur ⁊ ſentit ⁊ in capite ⁊ in pede. quare in qualibet eiꝰparte eſt ſimul vegetatius et ſenſitiua: nec hec ab illa eſt ſitualiter ſeporata Solutio ſecūde queſtionisDe ſecunda queſtione fuerūt opiniones diuere / ⁊ dixerunt quidamnon ſolum animā vegetatiuā ⁊ ſenſitiuam ī eodem ſuppoſito differre.ſꝫ tot eſſe formas ſubſtātiales in eodem/ quot ſibi correſpondent p̄dicata quiditatiua eſſencialiter ſubordīcita Verbi gracia. In equo eſt primaforma quā eſt ſubſtātia/ alia qua eſtcorpꝰ. alia qua eſt viuens. alia quaeſt aīal. alia ſpecifica quā eſt equꝰ:⁊ ſicut materia prima eſt pura potetia ad primam formam/ ſic illa eſtprimꝰ actꝰ materie ⁊ eſt potential̓ad aliam formam. ſola autem vltima eſt ſimpliciter actualis Licetaūt hanc opinionē reprobare genealiter ꝑtineat ad methafiſicum/ tamen quatum ſufficit ad propoſitūvidetur ꝙ talis differētia ſiue diſtīttio ſit omnino ſuperflua; quia nūqͣpluralitas eſt ponenda ſn̄ neceſſitate/ id eſt ſn̄ experiētia/ ratiōe/ vel auttoritate cogente. ſꝫ nullum iſtorumtrium cogit tolem pluralitatem forincirum ponere. vt patet inductiue.Ideo ꝓbabilius dixerunt quidā animam vegetatiuam ⁊ ſēſitiuam ineodē ſuppoſito eſſe realiter idem Licet vt ariſtotiles dicit differant ſcd̓mrationem. id ē alia rōne ītelligimꝰeandam animam eſſe vegetatius⁊ alia ratione ſēſituam. Et idēvidetur eſſe dicēdū de aīa intellāua15in homine/ ſequendo rationem naturalem/ ꝙͣuis de hoc non habeamusclaram griſtotilis determinatione.Nec obſtat ꝙ in homine ipſa qnima ſcd̓m illas potētias ſucceſſiumanifeſtatur. ꝓpter quod dicitur ꝙembrio primo viuit vita plante idē vegetatiua. poſtea vita animal̓id eſt ſenſitiua. poſtea vita homīsid eſt intellectiua. Nā quia naturaſucreſſiue operatur virtus naturalisfor matiua prius rationabiliter diſponit ad vitam ꝙ ad ſenſum/ ⁊ prius ad ſenſum ꝙ ad ratione Sꝫſcd̓m fidei veritatem ſpecialis difficultas eſt de animā ītellectiua. vtꝝipſa in homine ſit eadem cum vegetatiua ⁊ ſenſitiua. quia ſcd̓m fidemipſa eſt indiuiſibilis/ ingenerabilis/⁊ incorruptibilis. Ipſa autem vegetatiua ⁊ ſenſitius in hominibꝰ ⁊ inbr utis videtur eſſe eiuſdē rationis/⁊ per ꝯſequens extenſa genercibil̓⁊ corruptibilis. Sed ⁊ ipſa ſenſatio hominis cū ſit quedam qualitasextenſa non videtur poſſe eſſe ī ſubiecto indiuiſibili. Ipſiꝰ quoqꝫ animeſenſitiue ⁊ anime intellectiue in homine iudicia ⁊ appetitus ſepe ſuntcontrarij. dicente ariſtotile/ ꝙ ſenſualitas ſepe aduerſcitur ⁊ obuicit rationi. Contraria autem non poſſūtſimul eſſe in eodē ſubiecto/ nec ī eade aīa indiuiſibili. Ideo ꝓpter iſtapͥncipaliter qͥdā dixerūt ꝙ nō eſt inhoīe eadē aīa ſenſitius ⁊ ītellectiuaSꝫ cū hoc ſit ꝓbleyma neutrū cuiꝰs ē ꝓbabilis Cui placet tevtrūqꝫ ꝑne̓ oppoſitū/ p̄t dicere ꝙ aīa ſēſitīa
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten