deſideria manifeſtemꝰ. ſed vt nosipſi conſideremus in hijs ad diuinūauxiliū eſſe recurrendū: nō deꝰ ſcitquid nobis ſit vtile/ qd̓ qn̄qꝫ ⁊ ſepius ignoramꝰ Et ideo ſicut refert valerius maximus. ſocrates nichil vltra petendū a dijs īmortalibus arbitrabatur/ ꝙͣ vt bona tribuerēt. qꝛhij ſcirent quid vnūcuiqꝫ eſſet vtile.Nos at plerūqꝫ id votis expetimꝰquod non impetraſſe melius foret.Hec autē ſnīa ſocratis vera ē quantu ad: lla bona que pn̄t malū euentum habere. quibꝰ ecium hō poteſtbene ⁊ male vti/ ſicut ſūt diuicie. dequibus ibidem dicitur. ꝙ multis exicio fuerunt honores qui plures peſſundederūt. regna quoꝝ exitus ſepemiſerabiles cernūtur. ſplēdidā coiuigia que nōnūꝙͣ funditus domos euertunt. ⁊ ito de ſimilibꝰ. Sed tamen ſunt quedam bona quibus hāmale vti non poteſt. que eciā malūeuentum habere non pn̄t. hec autēſūt illa quibꝰ beatificamur/ et quibꝰbecititudinē meremur. ⁊ iſta abſolute petere poſſumꝰ. iuxta illud psi.Oſtende facie tua ⁊ ſalui erimꝰ Etiterū. Deduc me in ſemitā mādatorum tuorū. Nam iſte petendo quead ſalutē noſtram ꝑtinēt/ ſcimꝰ nosvolūtatem nr̄am conformare volūcati diuine. Que ſicut dicit apl̓s pͥºthi. ijº Vult omēs homiēs ſaluosfieri. Alia aūt bona nō debemꝰ petere abſolute. ſed ſolū conditionaliter. ſub conditione ſciꝫ diuine voluntatis/ ⁊ īquātū ſunt vtilia ad ſalutēSola ergo tal̓ petitio debet dici petitio decētiū/ ⁊ talis ē oratio/ oīs ātalia inagis eſt execratio. Et ſic patet qualiter oratio eſt petitio quā deus .ſ. honorat̉. ⁊ ꝓpter qͥd eſt petitio. qꝛ non vt deus de noſtris indigentijs inſtraatur vel vt eiꝰ animꝰflectatur. ſed vt illud qd̓ nobis darediſpoſuit. noſtris petitionibꝰ impetretur. ⁊ eciam patet quoꝝ ſit petitio ſcilicet decentiū. id eſt illorū in quibus noſtra ſalus ꝯſiſtit. vel ꝑ que ꝓcuratur ⁊ atquiritur. Et ſic patet reponiō ad primū ¶ Quantū adſecundū in quo videndū eſt a quo fiat huiuſmodi petitio. ſcꝫ vtrū a ſolodeo/ ⁊ videtur ꝙ ſit. qꝛ fruſtra porigitur oratio ad eum qui or̄onemno agnoſcit. ſꝫ ſelius dei eſt or̄onecognoſtere. tum quia plerūqꝫ oratio inagis agitur interiori actū/ quemſolus deus cognoſcit. quā voce. Iuxta illud iª coꝝ. xiiij. Orabo ſpirituorabo ⁊ mēte. Tum eciam quia vtdicit auguſtinꝰ in libro de cura promortuis agenda. neſciūt mortui eciam ſcī quid agant viui/ eciam eoꝝfilij Igitur ⁊cͣ. Sed oppoſitum ſecuat eccīa que ſanctos orat. Igit̉ ⁊cͣ¶ Ad hoc breuiter dicendū eſt/ ꝙoratio porrigitur aliqui dupliciter.Vno modo quaſi ꝑ ip̄m īplēda;slio modo tanꝙͣ ꝑ ipſum impetranda Primo modo ſoli deo or̄onemporrigimꝰ. qꝛ oēs or̄ones nr̄e ordinari debent ad graciam ⁊ glorioconſequendam/ que ſolus deus datIuxta illud p̓si. Grciciam ⁊ gl̓amdebit dominꝰ Sed ſecundo modoor̄onem porrigimus ſcīs hoībus ⁊