tum ad iniuriam/ ⁊ hoc nō eſt neceſſitatis/ ſed ſuꝑerogationis/ ſicut enīpecunuam ablatam non tenetur qdauferenti dimittere. ſed eam poteſtlicite repetere. ſic ī iniuria ſibi illatapoteſt recōpenſationē ꝑ emendampetere/ ſcd̓m ordinē iuſticie Terrio moraliter notōdum eſt ꝙ dimittere alteri pecccita / eſt magni meritiapud deū. quia certa fiduciā deiturdimittenti/ ꝙ eciam peccata ſua dimittentur ei. Vnde dicit xpriſtus.Si enm dimiſeritis hominibꝰ peccata eorū. dimittet ⁊ vobis pr̄ veſter celeſtis pceci veſtra Si aūt nondimiſeritis hominibꝰ. nec pr̄ veſterdimittet vob̓ peccata vra. Vbi gloſa Hoc inquit in fine cōcludit. vt certum ſit nob̓ quid in oratiōe ꝓmiſerimꝰ. neqꝫ aliud exigit iudex que rogamꝰ. niſi vt tales ſimꝰ fratribus/qualē nob̓ eū expoſcimꝰ: ⁊ qui hocnō facit dupliciter reusē Primoqꝛ peccauit ⁊ debet. dein̄ qꝛ monitꝰa iudice/ fratri nō indulget̉. Et ideomultis timēda ⁊ multis ꝑiculoſci ēiſta ſn̄ia. qui ſcꝫ ꝑ⁊ longa odioꝝ malignitatē/ ⁊ odioſam maliciā indurati/ illos q̄ ꝑ aliquā īiuriā eis factiſunt debitores/ modis oībꝰ ledere⁊ cōfundere ꝯcupiſcūt. nec ꝓ timoredei. nec ꝓ p̄cibꝰ hominū/ ſatiſfactione reciꝑe/ ac ꝯcordiā habere volūt.Qui cū tales ſint ſecuri trmē ad eccleſiā confluūt ⁊ cora deo dicere p̄ſumunt. Baiter noſter. dimitte nobiodebita nr̄a. ſicut ⁊cͣ. Ideoqꝫ aduerſū ſe ira dei ꝓuocae̓ vidētur. qꝛ hōibus ſeruāt ira. ⁊ ⁊ deo qͥꝛūt mīamNeceſſe ergo eſt/ vt ſaltem tunc debitoribꝰ ſuis dimittant debita/ cumipſi debitores indulgentiā ab eis ſibi poſtulauerint. ſicut dn̄s ſeruo ſuonequā feciſſe legitur/ quemadmodūſcriptū eſt. Serue nequā oē debitūdimiſi tibi quoniā rogaſti me. Quicūqꝫ aūt rogatꝰ a debitore/ debitūcuiuſlibet īiurie dimittere cōtepnit.in vanū a domino dimitti ſibi debitū pcc̄i ſui petit. ymmo incigis percatum ſuū corā oculis iudicis aggrauat ꝙ alleuiet. ¶ Quarto notandū ē ꝙ ꝙͣuis im perfectis cōcedaturſic ſua debita poſſe relīquere vt a debitoribꝰ de indulgentia rogari debeant ⁊ ſatiſfactionem de illata ſibi īiuria reciꝑe valeat. tamen ſi contingat nichil horū fieri/ debēt omībꝰmodis iram proprij cordis refrenare/ ⁊ de ſemetipis tenebras odioꝝrepellere. meores illiꝰ qd̓ ſcribiturIra viri iuſticiam dei non oꝑatur.Sed tamen viroꝝ ꝑfectoꝝ eſt/ ⁊ ſine precibus ⁊ ſine ſatiſfactione iniuricitum / corde puro ⁊ vultū locundoſuis debitoribꝰ indulgere. inſuper ⁊ſua tribuere/ ⁊ obſequia caritatis exhibere Prouideat ergo vnuſquiſqꝫſibi in hac oratione dn̄ica/ vt qualēindulgentiam a deo cupit accipere/talem ſtudeat alijs facere. alioquinconſultius videretur tacendum ꝙ dicendū. dimitte nobis debita noſtra.ſicut ⁊ nos dimittimꝰ debitoribꝰ ⁊cͣequitur ſexta petitio Et ne nosinducas in temptationem. In quopetimus amoueri malum de proximo cōmittendum. ⁊ hoc contingit