in inſidijs latitantes. oportunum tempusad yboneas deceptiōes querēdo ad hͦ vtperderent me faciendo me cōſentire admalū ſꝫ inde nō perij. qꝛ teſtimonia tuaintellexi que me decipi nō ꝑmittebāt.¶ In quibꝰ teſtimonijs tuis ītellexi. Omnis virtuoſe perfectōis ſiue cōſummatōis finē eſſe latuꝫ mandatū tuūvalde. ſcꝫ p̄ceptū caritatis. finis enim p̄cepti charitas. qd̓ preceptū ita latuꝫ eſt vt adinimicos ſe extendat. ¶ Uidi legē charitatis que eſt finis ꝯſummatōis. et id̓o Quoideſt qͣꝫ fortiterqͣꝫ vehement̓ dilexi legeꝫtuam domīe in cuiꝰ ſignū cōtinue meditatio mea eſt. Et id̓o Super inimicos meos iudeos paganos et hereticosintelligentē me feciſti veritatē tua. qꝛmandatū tuum ducit me ad eternitatem qd̓ non facit erga inimicos. qꝛ illivl̓ non intelligūt ſpūaliter ſꝫ ꝑuerſe. vel nōoꝑant̉. ¶ Et nō tantū ſuꝑ inimicos meosprudente me feciſti. ſed Super oēs docentes me ſcribas et phariſeos q̄ ſe clauem ſciētie hre dicebāt intellexi ſacre ſcriijdi iumſupulepture veritatem. et hoc ideo quia teſtiymim vramblonmonia tus meditatō meā eſt. id ē. diroro elipa et pemmeligens inquiſitio in ſpū nō in littera. nō enīalpplinr ulum.in littera ſꝫ in ſpū quieſco. q̇ meditatio nonairpdant tuaportieſt illoꝝ qui falſa ibi ſentiūt ⁊ docent.ata demn cedleia. ciratōeNon ſolū ſuꝑ docentes. ſꝫ etiam Superipila rem ſeruiūſenes .i. antiquiores ſacerdotes ⁊ p̓ncipesiiudiponā a luintellexi meliꝰ eiꝫ ītelligit nouꝰ ppl̓s q̇ hicloquit̉ q̇ accepit qͣꝫ ille ſenior iudaicus. ⁊ hͦſfutuūi qlexmaideo qꝛ mandata tua queſiui interiusnō exterius. ¶ Queſiui mandata tua etcompleui. vn̄ Ab omni via mala q̄ ducit in ꝑditione. ꝓhibui affectꝰ meos vtcuſtodiā verba tua q̇d aliter fieri nō poterat. ¶ Non enī peccata ⁊ mādata ſe cōpatiunt. A iudicijs aūt tuis qͥ ꝑtinentad regulā viuendi ꝯtentis in lege tua nōdeclinaui. qꝛ tu cui obedire debeo legeꝫpoſuiſti mihi ꝙ ſi ab hijs declinarē iudicijs in et̓nū iudico ꝯdēnarer. ¶ Meritodilexi legem tuā ⁊ diligo. qꝛ Eloquia tuafacta ſunt mihi valde dulcia viribusaīe mee. dulcia dico ſuper mel et fauū q̄ita dulcia ſunt vt eiſdē guſtatis omīs erroris amaritudo de corde confeſtim receditPer obedientiā mandatoꝝ veniensad altitudinē ſapiētie intellexi nō eſſe ambulandū cū impijs ꝓpterea oēm odiuiviam iniquitatis. Dilexi dn̄e legeꝫtuā ꝓpter dulcedinē quā inde ſenſi. etiamdiligo. quia Uerbū tuū per Moyſen etalios ꝓph̓as ad nos delatū eſt lucerna īteſta et veritas ſub figura affectibꝰ meis dirigendis ad te. lucerna q̇dē in hꝰſecl̓i nocte lucēs vt pcaueā laq̄os funiū .i. ap̄cipicio foueaꝝ qͣs diabolus nob̓ preꝑauit. qͥ ꝓuidentia mea vitare nō poſſeꝫ et lumen ſemitis meis et hͦ lumīe p̄eunte.dum vie huiꝰ ſemitas gradimur ad illamque via vera eſt ꝑducamur.Et ideo Iuraui et firmiter ſtatui cuſtodire iudicia iuſticie tue ꝑquaꝫ ꝑuenit̉ad ſalutē. ¶ Iuraui cuſtodire iudicia iuſticie tue tanqͣꝫ verꝰ amator eius. et per illāHūiliatus ſuꝫ valde ſed o tu domineviuifica me aliter parū valeret huilitasmea ſcd̓ꝫ verbū tuū. vt ẜm verba tua viuam et omnia cū diſcretione faciā.Et idro deprecor vt Sacrificia laudischaritate nō timore oblata. beneplacitaet acceptabilia et delectabilia ſinttibi domīe. et iudicia tua doce mevt illa intelligam ⁊ oꝑe ꝯpleam. ¶ Doceme opus eſt .ſ. ne errem. qꝛ Aīma mea .i.mors ⁊ vitā anime mee eſt ſemper ī manibꝰ meis .i. ī oꝑibus. qꝛ ſi deſino bn̄ operari moriet̉ aīma mea. et legē tua nonſum oblitus. īmo iugi meditatiōe illā retinui vt regulā oꝑationis mee.Legem tua nō ſum oblitꝰ. qꝛ licet Peccatores et ſpūs maligni poſuerint mihilaqueos .ſ. minas blandimēta ſecl̓i. qͣſcūqꝫ malas ꝑſuaſiones et ꝑſecutōes vt caderem tn̄ de mandatis tuis nō errauimale intelligēdo vel ꝯͣ oꝑando. Non erraui dico. īmo Hereditate acquiſiui .i. fuma poſſeſſione. qꝛ teſtimonia et precepta tua hereditas mea in eternumqꝛ īeis exultat et delectatur cor meum. ¶ Et ideo Inclinaui cor meū