Poſui cuſtodiā ori meo vſqꝫ adeo ꝙ Obmutui volens vitare cōtentionē cū pctōribus impugnātibꝰ me ſed afflictꝰ ſū qͥa ꝓpi̓hoc ſilui a bonis enunciandis hoībꝰ deſiderantibꝰ veritatē audire vnde dolor meus renouatus eſt pͥus dolui de indiſcreta locutione modo doleo de indiſcreta tacit̉nitate.Uerum videns hincinde ꝑicula. Inquietu factū eſt cor meū et in hac fluctuatōne tacēdi inter calūnioſos et loquēdi int̓ audire paratos cocitatus eſt calor caritatis in corde meo ad loquendū amore ꝓximoꝝ. Inter has difficultates querēs locuvbi hec non patiar Locutꝰ ſū deo meo inlinguā mea toto corde et ore eū deprecando notū fac mihi finem meū xp̄mq̇ ēfinis noſter. cōſūmatio in pn̄ti ad iuſticiaꝫ⁊ in futuro ad coronā. ibi enī gaudebo d̓ſocio non timebo de aduerſario. ibi enim contemplator mecū erit amicꝰ non calūniatorinimicus. Et numeꝝ dierū meoꝝ qͦ ī hͦme viuere decreuiſti oſtende mihi quis ē.id eſt qͣꝫtū ſuꝑſit vt ſciā quid deſit mihide tēpore vite mee.Ideo autē vellē ſcire vt preꝑararē me aduētui tuo et diſponerem de his que ad me ſpectant. Ideo autem ſcire vellē numerū dierūmeoꝝ qͥa breuis eſt vita meaUnde Menſurabiles .ſ. breues et tranſitorios poſuiſti dies meos. et ſubſtantia mea que in Adam peccāte corrupta e.tanqͣꝫ nihilū eſt in cōparatione ad te qͦeternus esBrne dixi ꝙ vita mea in cōſpectu tuo ſit qͣſinō ſit. nō ſolū ꝓpter breuitatē ſꝫ etiā ꝓptervanitatē Oīa enī qͣ apud nos ſunt vanitas omnia enī ſunt ſubiecta mutabilitatiet etiā inter ea oīs hō hic viuens eſt ſubiectus mutabilitati et ſic etiā eſt vanitasLicet oīs hō viuēs h̓ ſit vanitati ſubiectusUerūtamen in imagine dei ad quā formatus eſt ſemꝑ ſtabilis permanet quiailla nunqͣꝫ delet̉ in hoīe. ⁊ nihilominꝰ a puritate mētis in actibꝰ ſeculi deducit̉ vbi caducis deſiderijs turbatꝰ varia ſollicitudīeconfunditur.Uere ſruſtra turbat̉ et ſtulta vanitate. naꝫTheſaurizat et cū magna ſollicitudīe cupit peritura ſeruare maxīe cū poſſeſſio eorūꝓbet̉ incerta. nā ignorat cui congregatea vtrū .ſ. furibus aut hoſtibꝰ aut extraneisaut fiſco.Cognita autē ſeculi vanitate concludit viriuſtus omnē ſollicitudinē et ſpē ſuā ponēdam in deo dicēs. Et nūc que eſt expectatio mea et finis meus nōne domīꝰqͥ eſt ſuper oīa. certe ipſū ſolū finē expecto ⁊ſub̓a diuitiaꝝ ꝯſcientie mee apd̓ te reẜuat̉Uerum q̄a nemo etiam iuſtus in vita preſenti eſt ſine peccato preter te Ab oībꝰ iniquitatibꝰ meis p̄teritis. pn̄tibꝰ ⁊ futuriserue me et debes me merito eruere quiacum ſic ſapio ꝙ humana cōtēno. ꝙ letari inrebus perituris nolo. ꝙ penitentia ago. dediſti me opprobriū .i. in deriſum ſtultopeccatori qui illos magis irridere ſolitus ē.quos bonis moribus ſtudere cognoſcit.Licet apud talem ſtultum habitꝰ ſū opprobrio Tacui nō egi contentioſe contra eumnec aperuios meū in murmure contradeū et hoc venit a te quoniam tu feciſtime talē dans mihi patientiā. ⁊ quia talis ſūamoue a me flagella tua q̇bus ꝓ peccatis meis a te iuſtiſſime v̓beror.Neceſſe eſt ꝙ amoueas. qͦniā A fortitudīne potentie tue defeci vi plagarū tuarūinfirmatꝰ et debilitatꝰ viribꝰ. nō potēs āplius ſuſtinere duras punitiones tuas. q̄ licetgues ſint. ſt̓ tn̄ iuſte q̄niā ꝓpter iniquitatem flagellis tuis corripuiſti hominē vt ꝑcorrectionē flagelloꝝ tuoꝝ.Tabeſcere feceris animā eꝰ vt deſiccata humiditate ⁊ pinguedine carnali. ⁊ depoſita ſuperbia infirma fieret per humilitateꝫquaſi aranea qua nihil eſt tabidius queleuiter tacta digito deficit. ſed ſepe licet homoſit correctus licet increpetur. licet tabefiat. tamen fragilitate humanitatis diuerſarum rerum varietate confunditur a quaperturbatione ille ſolus excipitur qͥ deumpura mente contēplatur.