te ſunt veritates a filijs hominum. qͦniaꝫUana ſcꝫ falſa locuti ſūt vnuſqͥſqꝫad d̓cipiendū ſuum proximuꝫ labiadoloſa exiſtentes q̇a garrula ad oblatrādum ⁊ doloſi ad decipiendum ⁊ vere doloſi ſunt. quia duplici corde locuti ſūtaliud dicentes et aliud in corde retinētesDiſperdat dominꝰ vniuerſa labiadoloſa vt iudeorum q̄ doloſe ⁊ fraudulenter loquūtur de xp̄o et hereticorum etlīguā magniloquā arroganteꝫ ⁊ extoſlentē ſe vt eſt ſuperborum. ipocritarum ⁊vanorū philoſophantiū Qui ſcꝫ philoſophi dixerunt lingua noſtrā magnificabimus loquacitate ſe extollentes etde poteſtate labiorum ſe iactātes dicētes.labia noſtra facundia noſtra ſententiequas proferimus noſtro igenio ⁊ ſtudiohabite ſunt. doctores ex nobiſipſis habemus non aliunde quis noſter dominus eſt. a qͥ predicta vt a dn̄o cognoſcamus et cuiꝰ legi nos ſubijciamur. quaſi dicerēt. nullus ¶ Quia mala predictafaciūt dicit deus pater. Propter miſeriā tollendam quā ſuſtinent iuſti et gemitum eorū nūc tempore gratie ne diutina tribulatione grauent̉ apparebo īfilio meo incarnato qd̓ ante in priori ſeculo non feci ¶ Pona in ieſu filio meoconſolationem pauperum et potenter et efficaciter aga omnia per euꝫgenus humanuꝫ liberando. itaqꝫ nihil eireſiſtet.Et hec certiſſime eueniēt quia. Eloquiadomini eloquia caſta ſūt nulla adulterina falſitate corrupta. pulcra pura ⁊ rata ſicut argētū examīatū purgatuꝫmultipliciter ab oī terrena cōmixtioneel ideo certiſſima habenda ſunt.Quia talia ſūt eloqͥa tua. Tu dn̄e ꝓ certo ſeruab̓ nos hͦ in pn̄ti. et ab hoſtibꝰ ꝓtegēdo per grām et cuſtodies nos liberando ab omni generatione malorū ifuturuꝫ ꝑ gl̓iaꝫ ¶ Au dn̄e ſeruabis nos ſꝫImpij qui ſunt abſqꝫ pietate religionisin deū ⁊ cōpaſſionis in ꝓximū in circūitu vicioꝝ ābulāt n̄ pertingētes ad medium v̓tutis ⁊ ideo nunqͣꝫ ad rectā pn̄t ſemitam ꝑuenire. ⁊ ꝑ cōſequēs ꝑuenire nequeunt ad reqͣem beatā ſecūdū altitudinēautē conſilij tui qd̓ eſt incōprehēſibile ml̓tiplicaſti electos tuos in virtutibusꝑ quas eos facis ad ꝑticipādā beatitudīnem tua ꝑuenire.¶ Pſalmꝰ. XII. in quo de deſi derio ſactorū patrū ad aduētū xp̄iPropheta in perſona iuſtorumSquequo domīe obliuiſceris me preſētiā incarnationis differendo nunquid hͦ erit finaliter vſque qͦ p̄ſentiā filij tui tādiū deſideratā abſcōdiſa me. ¶ Quadiu ponā cōſilia ī animā mea tractās et ꝯiderans qn̄ veniesquādiu hanc afflictionis ⁊ ineſtimabiliſanxietatis magnitudinē patiar ꝯtinue exdilatione aduentꝰ tui ¶ Uſqueqͣ exaltabitur et gl̓iabit̉ inimicꝰ meꝰ dyabolus ſuper me ꝙ totū genꝰ hūanū habeatcaptiuū reſpice mitte quē miſſurꝰ es etexaudi me cito ne dilatione diutina totꝰ mūdꝰ raptꝰ erroribꝰ pereat dn̄e deusmeꝰ cuiꝰ ego ſū ẜuꝰ et creaturā. Illumina oculos meos lumine tue ꝯſolationis ne vnqͣꝫ obdormiā ī morte mortaliſ culpe ne qn̄ dicat inſultādo inimicus meꝰ .ſ. dyabolꝰ preualui aduerſeū. ¶ Qui tribulāt me .ſ. dyabolꝰ ⁊ angeli eius exultabūt ſi motus fueroa ſtabilitate fidei et a caritate tua ego atnon in iuſticiā mea ſed ī miſericordiātua ſperaui ab his tribulationibꝰ lib̓ari¶ Non tantū ſperauit ſed Exultauitcor meuꝫ leticia interiori in ſalutarituo. ſcꝫ xp̄o quē et ſi carnalibus oculis nōvideā. Interioribꝰ tn̄ oculis fide intucorſaluatorem omniū eſſe venturū. ⁊ ideo cātabo domino mente et voce qui bonatādiu deſiderata ⁊ promiſſa certi ſime tribuet mihi et pſallā bonis oꝑbus adlaudē noīs tui altiſſime.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten