De ſancto Vincētio.

puniuit. Nec miꝝ. Non em̄ adhuc venerat tp̄s miſcd̓ie. adeo em̄ culpa clauſerat celū ꝙ pluuia miſcd̓ie nō poteratdeſcēdere. Un̄ ſancti patres clamabatillud pͣsͣ. Dn̄e in celo miſcd̓iā tua. Sedexquo verbū caro factū eſt attulit ſecūſaccū miſcd̓ie. qꝛ plenꝰ venit gr̄a ⁊ veritate. ⁊ rupto ſacco corꝑis ſui in paſſione. miſcd̓ia dn̄i plena eſt terra. Un̄ iamnō ſic ſeuit dn̄s. Et hͦ patet. Quia qͥ prius ꝓ vno cogitatu ſuꝑbie lucifeꝝ nontolerauit. mō multos non tm̄ in cogitatu ſuꝑbiā hn̄tes. ſed etiā verbis ⁊ oꝑibus ꝑ multa tꝑa tolerat. Itē qͥ furtumvnius pomī ſine dilatione puniuit. morapinā ⁊ furtū pecoꝝ equoꝝ ⁊ hereditatu in multis ꝑ multa tꝑa tolerat. Itēqͥ ꝓpter luxuria quorundā hominūᵗ totu mundū deleuit. mō pene totū mūdūputridū in luxuria tolerat. Nec mirū.eſt em̄ tp̄s miſcd̓ie. qd̓ tp̄s nō eſt vindicte. ſed vtilitatis. Ad hͦ em̄ dn̄s mō toſerat peccatores vt ꝯuerſi impleant numerū fideliuꝫ. Et hoc patet. Nā interſuꝑbos paulū perſecutorē eccīe. Interauaros matheū telonariū. Itē inter luxurioſos maria magdalenam ꝑ multatꝑa tolcrauit. qͥ cōuerſi ſunt effecti de fidelibus numeꝝ ſcoꝝ ꝯplētibꝰ. Et hoctp̄s nō durabit niſi vſqꝫ ad tp̄s iudicijvel iuſticie. Qd̓ tp̄s in petitiōe ſanctoꝝnotat̉ ſicut dictū ē. cum dicūt. vſqꝫ quodn̄e ſanctꝰ ⁊ verus ⁊cͣ. G Tp̄s iuſticie in p̄miſſis v̓bis oſtēdit̉ terribile tripliciter .ſ. ꝓpter veniētis potentiā. iuſticia. ⁊ ſapientiā. Potētia innuit̉ in hͦ ꝙdicit̉. dn̄e. Iuſticia in hͦ ꝙ d̓r ſanctꝰ. Sapientia in hoc ꝙ dicit̉ verus. ¶ Et bn̄ꝑ primū potētia innuit̉. qꝛ hoc nomendn̄s poteſtatis eſt. ⁊ reqͥrit ſub ſe inferius. ẜm hoc ipſe merito dicit̉ dn̄s .i. potens alterius. qꝛ ſibi curuat̉ om̄e genuceleſtiū ter. ⁊ īfer. psͣ. Quis ſimilis tibiin fortibꝰ dn̄e. ¶ In eo aūt ꝙ ſanctusdicit̉ bn̄ iuſtus intelligit̉. qꝛ ſanctꝰ grece a gyos quaſi ſine terra dicit̉. Un̄ qꝛipſe pōt eſſe ſine terra .i. ſine terrenis. aiuſticia propter terrena nō declinabit.

Un̄ Prouer. vj. Nō accipiet ꝓ redemptiōe dona plurima. ¶ In eo aūt ꝙ verus dicit̉. optime ſapiens deſignat. qꝛipſe verus eſt qͥ nec fallit̉ nec falli pōt.qd̓ ꝓpriū eſt dei. pͣsͣ. Om̄is hō mēdax.Deus aut verax ē. qꝛ iuxta psͣ. ſapiētieeius non eſt numerus. Quia gͦ potensvinci non poterit. Et ſic tollit fiduciapotentū. qꝛ ſe ꝑ potētiā eriꝑe non poterunt. psͣ. Quis ſimil̓ tui in fortibꝰ dn̄e.Et rn̄dit. Non eſt fortis ſicut deꝰ nr̄.Itē qꝛ iuſtꝰ ꝑ munera flecti nō poteritEt hoc tollit cōfidentiā a diuitibꝰ qͥ inmultitudine diuitiaꝝ ſuaꝝ gloriant̉. qꝛſe diuitijs redimere nō valebūt. qꝛ noaccipiet ꝓ redēptiōs dona plurīa. Prouer. vj. ¶ Itē qꝛ ſapiēs falli nō poteritEt hoc tollit ꝯfidentia a ſapiētibꝰ quiin ſapientia ſua cōtra deū allegare nōpoterūt. Deus em̄ ſciētiaꝝ dn̄s eſt. Regu. ij. De his tribus ſi placet loqͥ Reqͥre in ſermonē. Tunc videbunt filiū. Secunda dominicā aduentus.De ſancto UincentioSermo. CXCVIII.Inceti dabo māna abſconditū ⁊ dabo ei calculū candidū. ⁊ in calculo nomēnouum ſcriptū. qd̓ nemo ſcit niſi qͥ accipit. Apo. ij. In his verbis oſtēdit dn̄sꝙ ex merito vie confert̉ premiū patrie.Meritū aūt vie oſtendit in cōtrarioꝝdeuictione. cū dicit. vincenti. Sed p̄mium patrie innuit in multiplici iocunditatis ꝑceptione. cū ſubdit. Dabo mānaabſcon. ⁊cͣ. H Contraria aūt q̄ aboībus p̄miū patrie deſiderātibꝰ vincēda ſunt. ſunt tria .ſ. mūdus. caro ⁊ diabolus. Hec tria apl̓us regna vocat reſpectu malorū in quibus regnāt dicēsad Hebreos. Sancti ꝑ fidē vicerūt regna. Hec ſunt regna q ſub figura filiiſrl̓ tendētes ad terra ꝓmiſſiōis vicerūtde qͥbus in psͣ. Seon regē amorre oꝝ ⁊og. re. ba. ⁊ oīa regͣ cha. Seon interp̄tat̉ calēs. ⁊ ſigͣt diabolū qͥ adeo calēs