Dn̄ica. XV.

innuit circa remūerationē. vicꝫ temꝑiscōgruitatem. cū dicit. Tꝑe ſuo. Hic eſtem̄ tp̄s noſtrū ad merendū. ibi v̓o ſuuꝫad remunerandū. Psͣ. Cū accepero tepus ego iuſticias iudi. Itē innuit p̄mijcopioſitatem. cum dicit. Metemus Inmeſſione em̄ notatur abundantia. PsͣQui ſeminat in lachrymis in gaudiometēt. venientes aūt venient cū exulta.port. ma. ſu. ij. Coꝝ. ix. Qui ſeminat inbenedictionibus ⁊ mētet vitam eternāMath̓. v. Merces veſtra copioſa eſtapud deū. Ecc̄i. vlt̓. Modicū laboraui⁊ multam inueni mihi requiem. Iteminnuit remunerationis eternitatē. cumdicit. Non deficientes Ioh̓. xvj. Gaudium veſtruꝫ nemo tollet a vobis. Adquod nos ꝑducat.¶ De euangelio.Sermo. CLI.Emo poteſt duoEbus dn̄is ẜuire. Mat. vj. O¶ In hoc euāgello dn̄s duo facit. Primo em̄ inducit ad ꝯtemptū tꝑaliuꝫ. cūdicit. Nemo poteſt duobus dn̄is ẜuire⁊ poſt. ne ſoliciti ſitis ⁊c̄. Secūdo accendit ad amore eternaliū. ibi. Primūquerite regnū dei ⁊ iuſticiā eius. ¶ Circa primū nota ꝙ dn̄s tangit nobis tresdn̄os quibus a pleriſqꝫ ſolet ẜuitiū exhiberi. vicꝫ deū. ibi. Non poteſtis deoſeruire. Item mundū. cum dicit. Et māmone. Mamona em̄ ſunt mundi diuitie. Item corpus noſtrū. ibi. Ne ſoliciti ſitis aīe veſtre. id eſt tēꝑali vite. quidmanducetis. neqꝫ corꝑi veſtro quid induamini. ¶ Primū dn̄m ponit deū. qꝛilli p̄cipue tenemur ſeruire. Math̓. iiij.dn̄m deū tuum adorabis ⁊ illi ſoli ſeruies. nec alter dn̄s ſibi in ſeruitio eſt adbibendus. Propter qd̓ etiam dicit. Ꝙnemo duobus dn̄is ſeruire pōt ſcꝫ contrarijs. quod vtiqꝫ ſunt deus ⁊ mūdus.Ande nemo poteſt ſeruire deo ⁊ md̓o.Quia Iac̄. iiij. dicit̉. Qui voluerit fieriamicus huius ſeculi inimicus dei ꝯſti-

tuit̉. It̄ etiaꝫ nemo pōt ẜuire deo ⁊ corpori ſuo. qꝛ Eſa. xxviij. dicit̉. Co anguſtatū eſt ſtratū ita vt alter decidat. Ro.viij. Qui in carne ſunt deo placere nonpoſſunt. Primū ergo dn̄m ponendodeū oſtendit ꝙ illi p̄cipue ſeruitiū eſt exhibendū. ⁊ hoc vtiqꝫ ꝓpter tria. vicꝫ qꝛiuſtum. quia vtile. ⁊ quia honeſtū. Iuſtum tripliciter. Primo qꝛ nos creauitPsͣ. Seruite dn̄o in leticia. Et ſubditcauſam. Scitote qm̄ dn̄s ipſe fecit nosEt certe chariſſimi indigne ferret quilibet ſi res ad ſuū miniſteriū facta ꝯtempto eo alteri deſeruiret. Sic ⁊ ipſe fac̄.Deut̓. xxxij. vbi. ꝯquerit̉. Prouocauer̄tinquit me in dijs alie. ⁊ obliti ſunt creatoris fui. Secūdo iuſtum eſt ẜuire qꝛipſe nos emit. Und̓ .j. Coꝝ. vj. Emptieſtis p̄cio magno. Et ſubdit ẜuitium.Glorificate inquit ⁊ portate deū. Queemptio ꝙͣto fuit carior qꝛ nō corruptilibus auro ⁊ argento ſꝫ p̄cioſo ſanguine. cuius vna gutta p̄cioſior eſt toto mūdo. tanto offenſa grauior ſi alteri ⁊ nōſibi ſeruiremus. Bern̄. Quid eſt inimico meo veſtroqꝫ plus libet ſeruire ꝙͣ mihi. nō ille vos paſcit. nō tꝑa veſtra diſponit. nō ipſe vos redemit. ¶ Iem tercio iuſtum eſt ſibi ẜuire qꝛ nobis ſeruiuit. Un̄ Luc̄. xxij. Ego ſum inter vos ſicut qui miniſtrat. Et ſeruiuit nobis inpurgatione luti ſpūalis. Un̄ Eſa. xliij.Seruire me feciſtis in peccatis veſtrisO qͣntū nobis ſeruiuit ciuitates ⁊ caſtella circūeundo ⁊ ſuadendo ⁊ alia laborioſa ꝓ nobis faciendo. ¶ Secūdoſeruiendū eſt ei quia honeſtum. Si em̄honeſtū iudicat̉ principibus mūdi hu.ius ſeruire. multo magis illi qui eſt rexregum ⁊ dn̄s dn̄antium. cui ẜm greg.ſeruire regnare ē. Unde beata agathadixit. Sūma ingenuitas iſta eſt in quaſeruitus xp̄i comprobat̉. Pro tanto diEcc̄i. xxiiij. Gl̓ia magna eſt ſequi dn̄m¶ Tercio ſeruiendū eſt ei qꝛ vtile. ꝓ vnoem̄ ſeruitio ⁊ tranſitorio magna mercedem ⁊ eternā retribuit. Math̓. xxv. Uenite benedicti patris mnei percipite re-