Onica. XII.

offenderat. cuius miſericordia ab eterno ⁊ vſqꝫ ineternū ſuꝑ timentes eū. It̓dolebat ꝙ ſe eterno regno priuauerat.Neqꝫ eī fornicatores neqꝫ alij pctōresregnū celoꝝ ꝯſequūt̉. Itē dolebat ꝙ ſeeterne morti obligauerat. Stipendiaem̄ peccati mors. Bonus hic dolor qꝛlicꝫ breuis tn̄ liberat ab eterno. Augꝰ.Melior eſt modica amaritudo in faucibus ꝙͣ eternū tormentū in viſceribusExemplū cap̄. ij. R. Sic gͦ ex timore alonge ſtabat. ex pudore oculos nō leuabat. ⁊ ex dolore pectus ꝑcutiebat dicens. Deus ꝓpiciꝰ eſto mihi pctōri. Inhac aut or̄one primo recognoſcit potētiā cū dicit Deus. Nemo em̄ pōt pctādimittere niſi ſolus deus. Itē expoſcitmīam. cū dicit. Eſto. psͣ. Qm̄ apud teꝓpiciatio eſt. Itē ſua on̄dit indigentiācū dicit. Mihi pctōri. psͣ. Qm̄ infirmꝰſum ſana me. Propicius eſto gͦ mihipctōri. ⁊ hͦ tripl̓r .ſ. mihi pct̄a ꝯdonādovt marie magdalene cui dimiſſa ſt̄ peccata multa qm̄ dilexit multū. Iṫ ꝓpicius eſto mihi .ſ. futurā pena in tꝑale comutando vt latroni. cui dictū eſt. Hodie mecū eris in ꝑadiſo. Un̄ augꝰ. Hicvre hic ſeca. Excedit em̄ illa oēm penātꝑalem. Exemplū ca. iij. H. Itē ꝓpiciꝰeſto mihi ſcꝫ tāꝙͣ ouē inuentā ad ouilevite eterne reportando. qͣl̓r om̄s ſctōsqͥ iā ibi ſunt deportauit.U¶ Uere ſalubris hec publicani ꝓpt̓ p̄dicta deprecantis dep̄catio. qꝛ ſecuta eſt eā pctōꝝremiſſio. qꝛ deſcendit hic iuſtificatꝰ indomū ſua. Hec mutando dextere excelſi. Aſcendit aūt ad tēplū publicanus ⁊deſcendit de tēplo iuſtificatus. in quoinnuit̉ ꝙ qͣntūcūqꝫ ſit pctōr ſi ad eccl̓iaꝫveniens p̄dicto modo orauerit ibidē apctō abſoluit̉. Un̄ in vitis patꝝ cū paulus ſimplex videret̉ iter ītrantes eccl̓iaꝫqͣndā hn̄tē nigrū vultū. a demonibusgaudentibusⁱ incathenatū. ⁊ angelosremotos ⁊ triſtes. cūqꝫ ꝯuerteret ſe ador̄oem flens ꝓ eo qd̓ viderat. ſurgensvidit illū pulcrū quē prius viderat nigrū ⁊ ſolutū. ⁊ angelos circa ip̄m letan

tes ⁊ demones remotos ⁊ triſtes. Cū.qꝫ eū ⁊ alios ꝯuocaret vt viderēt mirabilia dei. ille adiuratus dixit ſe pctōrē.ſed audito in eccl̓ia verbo. Eſa. j. Lauamini mundi eſtote. auferte malum oboculis veſtris cōpunctus fuerat.¶ Dn̄ica. xij. de epiſtola.Sermo. CXLIII.On ꝙ ſumus ſufficientes cogitare aliqͥd a nobis qͣſi ex nobis. ſꝫ ſufficiētia nr̄a ex d̓oē. ij. Coꝝ. iij. A ¶ In v̓bis iſtis apl̓sduo on̄dit .ſ. nr̄m defectu. cū dicit. Nōꝙ ſimus ſufficientes aliquid cogitare anobis. Et diuine v̓tutis effectū. cū ſubdit. Sꝫ ſufficientia nr̄a ex deo eſt. De fectū on̄dit oīmodū. qꝛ nec etiā in mīmoꝑ nos mereri poſſumꝰ. Tribus em̄ modis mereri poſſumus .ſ. cogitatione. locutiōe. ⁊ oꝑatōe. In qͥbus oībus ſinedeo mereri nō ſufficimus. Nam nec cogitare ſicut h̓ dicit apl̓e nō ſumus ſufficiētes cogitare. Nec loqui. Prouer.Dei eſt gubernare linguā. Un̄ Math̓xiij. Nō em̄ vos eſtis qͥ loqͥmini ſꝫ ſpūspr̄is vr̄i qͥ loquit̉ in vobis. Itē nec oꝑari. Eſa. xxv. Om̄ia oꝑa noſtra oꝑatuses in nobis. Primū ſcꝫ cogitare ē vtilead merendū. ſꝫ loqui vtilius. oꝑari aūtvtiliſſimū. Sꝫ cū minimo hoꝝ triū ſcꝫin cogitatione ſicut on̄dit apl̓us ad meredū nō ſufficimus ad diuine virtutiseffectū ꝓ auxilio recurramus vt noſtraſufficientia ex deo ſit. vtile em̄ eſt ⁊ meritorie cogitare. Sunt aūt qͥnqꝫ q̄ vtilit̓⁊ meritorie hō cogitat. Primū eſt peccata vt defleat. psͣ. Cogitabo ꝓ peccato meo. Et tria dꝫ de peccato flendo cogitare .ſ. ꝙ tanta numero cōmiſit. Psͣ.Lauabo ꝑ ſingulas noctes .i. peccata. lectū meū lachry. meis ſtratū meū rigabo. Item ꝙ tā grauia ⁊ abominabiliacora deo ⁊ angelis facere nō erubuit.Eſdre. ix. Dn̄ ꝯfundor ⁊ erubeſco leuare faciem meā ad te ꝓpter multitudinē iniquitatū. Exemplū ca. vj. A. Itēp iij