De regione mortali

Si aūt ſcirēt ſe cito morituros. inhūanius viuerētmelācolice ſeſe deſtruēdo et alios attediādo. Que nefierent ſtatuit dn̄s vt oīa incerta eſſent Igit̉ omnemcrede diem tibi deluxiſſe ſup̄mū Sꝑ hn̄s meōri mēte nccē mori ¶ De qͣrta ꝙ ſcꝫ facilis. §. iij.Uarto mors ē facilis ⁊ velociſſima facile em̄aggredit̉ hoīem ⁊ multis modis vt ptꝫ decurrenti Ergo d̓r iacobi iiij. Que ē vita vrā. Uapor ad modicū parēs ⁊ deinceps ext̓minabitur Uerenō ē hominis vita niſi ſicut lucerna adventū que citoextinguitur Sicut tela aranee q̄ facile rūpitur. Hīcquidā. omnia ſunt hoīm̄ tenuipendētia filo Et ſubito caſu que valuere ruunt Fragilior quippe ē hoīs vita oī vaſe vitreo. qd̓ licet lapide poteſt frangi non tn̄ſubmerſum extingui Itꝭ vaſe ligneo qd̓ ⁊ ſi p̄t vri nōtn̄ ſubmergi Luteo qd̓ igne ſolidatur Cū tn̄ homoin oībꝰ extinguitur Enumera h̓ ſi potes qͣꝫti ſunt modi mortis Uere inifiniti Cū igit̉ tam facile p̄t homomori ſꝑ opꝰ hꝫ ſollicitari Et ergo d̓r apōc. iij. Si nōvigilaueris veniam ad te. tanqͣꝫ fur ⁊ neſcies qua ho¶ Porro de velocitate morra veniam adtetis dicitur Iob vij. dies mei velociꝰ trāſierunt qͣꝫ atexente tela ſuccidit̉. ⁊ itē dies mei velociores fuerūtcurſore. ⁊ vere Nā vite pn̄tis tꝑꝰ nihil aliud eſt niſiad mortē curſus inquo nemo tardius ire ſinit̉ ſed inde ſinēt̓ currere vrget̉. hīc Augꝰ. Uita mea nauiganti ſimilis eſt Siue eī dormiā ſiue vigilem ſꝑ vado feſtinus ad morteꝫ. Seneca. quotidie morimur ⁊ aliq̄ꝑs vite dirimit̉. ⁊ tūc quōꝫ cū creſcimus vita nrā d̓creſcit Tꝑa longa tibi noli ꝓmittere vite Quocūqꝫ ingr̄deris ſeqͥtur mors corꝑis vmbrā Attēde quātiqͣꝫ ſb̓ito obierūt qͥ ſe diu vixiſſe ſꝑauerūt. vtp̄ꝫ de pharaoēholoferne. herode ⁊ innumeris alijs. ⁊ de diuite cuidicit̉ Luce xiij. Stulte hac nocte repetēt aīam tuama te Cū igit̉ velox ſit depoſitio tab̓naculi tui. ⁊ morsveniet tibi velocius. ⁊ īuadet acrius ⁊ crudelius īpugnabit ſi ſapiens fueris ſuꝑ cuſtodiā tuā ſtabis ſꝑ paratus ſepe illud repetens tecū Uādo mori credens ꝑlongū viuere tꝑs Forte dies hec eſt vltima vado moriNā tela texentis citius mea vita ſecat̉ Nā nullo trāſire die vel nocte moratur¶ De quinta mortis conditione .§. iiij.O ſtrema mortis ꝯditōe ē ꝙ ē Irreuocabil̓ Nō7em̄ vt dicitur ſapientie ſecūdo ē agnitꝰ qͥ ſit r̄uerſus ab inferis. ⁊ Iob xiiij. Lignum hꝫ ſpēſi p̄ciſū fuerit Rurſus vireſcit ⁊ rami eiꝰ pullulant ſiſenuerit in t̓ra radix eius Hō vero cū mortuus fueritnudatꝰ atqꝫ ꝯſūptus Ubi q̄ſo ē Quō ſi recedāt aq̄ demari. ⁊ fluuius vacue factus areſcat Sic hō cū dormierit non reſurget Quaſi em̄ aque dilabimur in terram q̄ non reuertēt̉ niſi in iudicio extremo. ¶ Irreꝑabilis quoꝫ qꝛ teſte ſalomone vbicūqꝫ ceciderit lignum ibi erit ſiue ad auſtrum ſiue ad aquilonē idē inquocūqꝫ affectu obierit hō vbi eternaliter erit Namiuxta damaſce. Quod in angelis caſus hoc in hoībꝰ

eſt mors Itaqꝫ qꝛ poſt mortem amplius penitere reſurgereqꝫ non valemus ſed irrecuꝑabiliter in omniaincidimus. interim dū conceditur nrām ſaluteꝫ oꝑari debemꝰ iuxta cōſilium ſalomonis. Quodcūqꝫ pōtmanus tua inſtanter oꝑare qꝛ nec opꝰ nec ratio necſapientia. nec ſcientia erunt apud inferos quo tuproperas Uere hͦ qui meminit ⁊ non curat ſtolidus ē. ſicut qui videt ⁊ ꝯtēnit nequam eſt Quid em̄ ſtolidiusqͣꝫ tātam negligere ⁊ irrecuꝑabiliter negligere ſalutēHec de qualitateDe anguſtia mortis ⁊ acerbitate Ca. vi.Unc ſi quem non terruerit qualitas mortispreſcripta moueat ſaltem ip̄ius mortis iaminſtantis anguſtia dira Nā licet bonis morsipſa eſt ſecūdum aliquem modum vt infra dicet̉ iocūda ⁊ deſiderabilis In ſe tū conſiderata ⁊ naturaliter omnibus eſt horrenda ⁊ formidabilis Nam ſicuthomo naturaliter appetit ⁊ viuere ⁊ gaudere Sic naturale eſt ei amariſſimam mortem ſcꝫ vite animal̓amiſſionē ac penas precedentes metuere vnde ⁊ omnium terribilium mors dicta eſt terribiliſſimum.Plura em̄ ſunt q̄ eius anguſtie cauſam oſtendunt ⁊preſertim iſta.Cauſa doloris amor. qꝫ cupido. metꝰ. dolor aſpect¶ Primum anguſtiaꝫ mortis cauſans ē amor vnionis Qm̄ amor vite cūctas natura deuīxit. ꝙ oīs hōdeſtitutionem ſui corꝑis plāgit ⁊ vnitam mirabili ꝓportione corꝑis ⁊ aīe armoniā diſſolui ingemiſcit. ꝑmortem em̄ diſſoluitur mriōniū ꝙ tāte fuerat nexucōcordie copulatū vn̄ .i. re. xv. Siccine ſeꝑat amaramors Un̄ qͣꝫtūcūqꝫ quis dono gratie cupit diſſolui ⁊eē cū chriſto nature tn̄ affcū horret ſeꝑationē a corꝑeTeſtimoīo ſunt petrꝰ ⁊ paulus apl̓orū principes ⁊hoꝝ principū ſummꝰ pͥnceps chriſtꝰ. qͥ hunc affectūon̄dit qn̄ paſſioni ꝓximꝰ dicebat Triſtꝭ ē aīa mea ⁊c̄Nācū ꝯiūctōis h̓ affc̄ꝰ tā īſeꝑabilit̓ nob̓ adheret manifeſtū ē ꝙ naturalit̓ oīs hō mortē pauere hꝫ Quō ātſimul ſtet ī iuſtis ⁊ mortē appetere ⁊ horrere pulchrexxxi. moraliū grego. on̄dit dicēs Sicut vir fortis dūvicīo certamīe armis accingitur palpitat feſtīat. tremit ⁊ ſeuit qͣſi pallere ꝑ pauorē videt̉ ſed ꝑ irā vehemēter vrgetur Ita vir ſcūs dū morti aꝓpīquare ſe cōſpicit ex nature infirmitate ꝯcutit̉ ⁊ ex ſpei ꝯſtantiaſolidat̉ de vicīa morte trepidat ⁊ tn̄ qꝛ pꝰ mortē veriꝰac felitiꝰ viuet exultat. hec ille de qͦ ⁊ latiꝰ infraDe altero anguſtiāte §. i.Ecūduꝫ mortem ac̄biorē faciēs potiſſimū inmal̓ hoībꝰ ē īordīata cupido t̓rene affectōisEt qͥ qͥs ampliꝰ ꝑ amorē t̓renis īheret eo doloroſiꝰſeꝑari ꝑfert. Nā eis mors ocērit vt pͥuās t̓plici bonoScꝫ nature. Rerū ⁊ honoꝝ Imo ⁊ amicoꝝ ⁊ oīmPrimo inqͣꝫ pͥuat bonis nat̉e vt pl̓chritudīe fortitudie ac oībꝰ oblcāmētꝭ qͥnqꝫ ſenſuū q̄ ſolēt hrē Nā oīa

A

T

S

h