Titulus vireſimuſtertiusG TXAXIII

randē amplectant̉ veriorem Periculoſius nēpe hicẜm Augꝰ. erratur Et ideo tantiſꝑ eſt annotatū hic⁊ nihil affirmatū. Sed ſunto vtcūqꝫ ⁊ eūto hec ſuaſvias. ad ꝓſequenda beneficia nrā nos diuertamus.Nihil etem̄ minus in hoc beneficio habemꝰ. ſi nō ꝑeſſentiā deus ſimꝰ Grande ⁊ grāde nimis ꝙ ꝑ ꝑticipationē dij dicamur. ⁊ ꝙ ad ſil̓itudinem conditi ſumus. Faueo deo meo ꝙ ꝑ eſſentiā ſit deus. in hͦ congratulor ei. teneat ip̄e ſibi. nō cōicet in eo alienꝰ Gratias ꝙ ab eterno meminerit mei. ꝙqꝫ ſemꝑ alta mēte apud eū fui ⁊ ero repoſtus Grās oīa dicant. Eyaigitur cum Auguſtino ſuper hoc bn̄ficio grās agāꝰdicentes O ſapientia q̄ aꝑis os mutorū da mihi vocem laudis vt enarrē oīa beneficia tua q̄ mihi dn̄e apͥncipio cōtuliſti Ecce eī ſū qꝛ creaſti me. ⁊ ꝙ me creares ⁊ in numero creaturaꝝ tuaꝝ nūerares ab eterno. tu p̄ordinaſti anteqͣꝫ qͥcqꝫ faceres a pͥncipio An̄qͣꝫ extenderes celos. necdum erant abiſſi. adhuc terram non feceras. nec mōtes fundaueras. necdū fontes eruꝑant. An̄qͣꝫ hec omnia q̄ feciſti ꝑ verbū faceres. me tuā creaturā fore certiſſima veritatis tue ꝓuidentia p̄uidiſti ⁊ eſſe me tuā creaturā voluiſti. Ethoc vn̄ dn̄e benigniſſime deꝰ altiſſime ⁊ ſemꝑ mitiſſime pater miſericordiſſime ⁊ creator potētiſſime: q̄mea merita. q̄ mea grā vt placeret an̄ cōſpectum tuemaieſtatis p̄deſtinare ⁊ creare me. O diligā te totismedullis ⁊ viſceribꝰ meis. qꝛ tu prior dilexiſti me ⁊c̄Hec Augꝰ. in ſoliloquio ca. vi. Poterint ⁊ ꝯpluraalia de p̄deſtinationis altitudine ⁊ vtilitate aſſignari. ſed. ⁊c̄.¶ Ereat Membrum ſecundūGo dn̄s creās te ⁊ formās ex vtero. yſaie.xliiij. Ip̄e fecit nos ⁊ nō ip̄i nos. pͣs. Poſtp̄deſtinatiōis bn̄ficiū regrātiandū de creatione ip̄a qua nos tꝑe ſibi placito de noneſſe in eē deduxit. creauit ⁊ in vtero formanit. Nonem̄ ipſi fecimꝰ nos. nec ꝑn̄tes fecerūt nos. ſed ip̄e fec̄nos ⁊c̄. Quod creatiōis bn̄ficiū hec punctula ſub ſecomplecti poteſt ſcꝫEg. viuis. ſentis. ſanis. ac hō. cōditꝰ es curPrimū itaqꝫ circa hoc bn̄ficiū ait Augꝰ. Logita oaīa ꝙ aliquādo nō fueris. ⁊ vt eſſe īciꝑes hoc dei donō accepiſti. Donū ergo eiꝰ erat vt fieres. cui nil tudediſſe poteris pͥuſqͣꝫ fieres. Qui vtiqꝫ ſi nil ampliºdediſſet. ꝓ eo ip̄o ſꝑ a nob̓ laudādꝰ ⁊ diligendꝰ eſſetHic attendendū qͣꝫ nobile ⁊ qͥd ſit eē qd̓ oīa appetūttam ſtudioſe. etiā malūt ip̄i dānati eſſe qͣꝫ nō eē ſimpliciter. vt aiunt doctores multi ⁊c̄ ¶ ProſequiturIugꝰ cōſiderās qͣle eſſe dicēs Nunc aūt ampliꝰ dedit. qꝛ nō dedit ſolum eſſe. ſed ⁊ pulchrū eſſe ⁊ formoſum eſſe Sed nec hic terminari potuit munificentia optimi largitoris. Adhuc aliquid plus tibi deditquia Uiuere dedit vt p̄cellamus hijs q̄ non ſūt pereſſentiā. ⁊ hijs que inordinata ⁊ incōpleta ſūt aut ī

cōpoſita ꝑ formā. ⁊ que inanimata ꝑ vitā. O qualebonū eſt viuere ⁊ vita intelligibili. Nō erā igit̉ ⁊ creaſti me. nihil fuerā. ⁊ de nihilo me aliquid eſſe feciſtiQuale aūt aliqͥd? Nō ſtipulā vel ignē. nō auē vel piſcem. nō ſerpentē vel aliquid ex brutis aīalibus Nonlapidē vel lignū. nō ex eorum genere q̄ tantū habēteſſe vt lapides. vel ex eoꝝ genere q̄ tantū poſſunt eē⁊ creſcere: vt arbores. Nō ex eorum que tantū eē creſcere ⁊ ſentire poſſunt vt bruta. Sed ſuꝑ hec om̄iavoluiſti me eſſe ex hijs q̄ hn̄t eſſe. quia ſum. Et ex hiſque habent eſſe ⁊ creſcere. quia ſum creſco. Et ex hiſq̄ habent eſſe creſcere ⁊ ſentire. qꝛ ſum creſco ⁊ ſentioPerpende qͣꝫ grande ſit hrē ſenſum. patꝫ ex apoplecticis ⁊ carentibꝰ eo qͣꝫta incōmoda hn̄t. Sed ſuperhec oīa paulominꝰ me angel̓ creaſti qꝛ rōnem cognoſcendi te cōmunē cum ip̄is accepi. Paulominꝰ dicoquia illi felicem tuam noticiam iam habent per ſpeciem. ego vero per ſpem Illi facie ad faciem. ego perſpeculum ⁊ in enigmate Illi plene. ego autem ex ꝑte. O quantū eſt hominem eſſe Digniſſima enī quodammodo eſt homo creaturarū. Nam licet angelicacreatura cōditionis primitate. nature ſimplicitate.beatitudinis diuturnitate preſtare videatur. ¶ Tamen omnia ſubiecta ſunt homini ⁊ etiam angeli ipſi amminiſtratorij ſunt ſpiritus. qui in miniſteriuꝫmittūtur propter homines qui hereditatem capiētſalutis Ad Hebreos primo Et dignitati hominiſnon poteſt angulus coequari ſcd̓m quid. Non enimchriſtum habet fratrem ꝯcorporalem nō duplicem īlam ſtolam. nō demuꝫ precio tali redemptus. Cuiꝰdignitatis beneficiū vt homo plenius comprehēdatdiligenter attendat. iuxta Auguſtinū. A quo. qͣre. ſad quid creatus ſit homo. A deo cōditur. bonitas eſtin cauſa que ſe diffundere volebat. finis vtilitas creature Factus em̄ eſt homo ad laudandū deum. ad fuiendum ei. ad fruendum eo. In quibus proficit etfructum capit homo ip̄e. nō deus. Aut certe vt creatorem agnoſceret: agnitū coleret: cultum diligeret: ⁊in dilecto quieſceret. ⁊ ſemper beata eſſet. Lauda igitur o anima mea dominū qui te cōdidit talem ad eūſemper laudandum. Uide Auguſt: ⁊ magiſtruꝫ hē.de haſſia in ſuo ſpeculo anime: plenius de beneficijset conſiderationibus iſtis poſtremis.Hinc corpus Mēbruꝫ tertiūOrpus aptaſti mihi. Hebre. x. Poſtqͣꝫvidimꝰ de bn̄ficijs ꝯditiōis in gn̄e: videdū ē qͣꝫta bn̄ficia īpenſa ſūt duabꝰ ꝑtibꝰex qͥbꝰ hō cōſtat in ſpē. Et pͥmū de bn̄ficiis ex ꝑte corꝑis Suꝑ qͥbꝰ dn̄s ip̄e grās agit dicēs allegatū v̓bū. Sꝫ ⁊ ſapiēs gͣtulat̉ ſe vēiſſe ad corpꝰ incoinqͥnatū Miẜicors em̄ ⁊ munificꝰ bn̄fcōr: nō ſolūcōdidit naturā purā īcorꝑeā: ſꝫ ⁊ corꝑeā aīe .ſ. hūanccorpꝰ aptādo Ex qͦ lꝫ īcōmoda q̄dā ꝯͣhat .ſ. originisinquinationē. peccati pronitatem: bene oꝑandi diffi

S