Titulus ſeptimus

II

¶ Primo inqͣꝫ d̓r ſanus ab infirmitate p̄ſeruandoEccl̓i. .xxxviij. deꝰ de t̓ra creauit medicinā: ⁊ vir prudens nō abhorrebit eā. Ibideꝫ. xliij. Medicina oīmin feſtinatione nebule. qꝛ ſpēs ſacramēti nebula vocatur que eſt p̄ſeruās ab oī infirmitate. Iob. v. Inſex tribulationibꝰ liberabit te ⁊ in ſeptīa nō tāget temalū. Tot em̄ ſunt nr̄e infirmitates NamluxuriaA corꝑegula.accidiaAb aīaInfirmitaIraauariciates cānturinuidiaA ſpūſuperbia.¶ Ab hijs oībus liberat hoc ſacr̄m Si em̄ accedentes diligenter cogit emusſuperbiapacientis humilitatēeius ſtrennuitatē liberabi muraccidiacōionis liberalitatē.auariciaEt ſit per ſingula diſcurrēdo vt patet exercitāti ſeSecūdo eſt Sanꝰ cām infirmitatis expellēdoOmnis em̄ cā noſtre infirmitatis ē quintuplexꝯcupīa carnispauꝑtateextraoculoꝝdoloreſuꝑbia vite purgat̉ hūilitate.AbIntra Timor nimiꝰ ex audaciaAmor īprobꝰmorte.¶ Omnes igit̉ cauſe nr̄e infirmitatis hoc ſacr̄o depellūtur Tertio eſt ſanꝰ ſanitatē deꝑditā reſtaurādo. Nā ſicut perdit̉ ſanitas corꝑis: ita ⁊ aīe vires.Sed oē deꝑditū ꝑ inediā ⁊ cōcupīam hoc cibo r̄ſtauratur. Ita ꝙ reddūtur vires ⁊ debitꝰ vigor Sapiē.xvi. Nō ntītatis fructus paſcebat hoīes. ſed ẜmo tuus paſcit eos qͥ in te cōfidunt. Liuida tabes efficit̉in interioribus oīs hō qui hoc cibo diu priuatur.¶ Quarto Sanꝰ ē ſanitatē cōſeruās. Honora medicū (ait ſapiēs) ꝓpter neceſſitatē .i. neceſſariā ꝯẜuationē ſanitatis. A deo eſt oīs medela. Miſit verbū ſuum ⁊ ſanauit eos de interitiōibꝰ eoꝝ. diſciplīa medici exaltabit caput Elamemꝰ itaqꝫ ad eum. Saname dn̄e ⁊ ſanabor. ſaluū me fac ⁊ ſaluus ero: quoniam laus mea tues. ¶ De cibi huius nutriuitate.¶ Mēbrū quintum.Enutriuitate cibi ſciendū ꝙ virtꝰ huiꝰ cibid ex ſex cognoſcitur ex quibꝰ valet bn̄ nut̓re .ſ.Di celiqꝫ. cibi. vite. dans. vnit. et omni.¶ Primo nutrit virtute celeſti q̄ nobilior eſt oī ꝟtute humana vel cibi hūani Ioh̓. vi. Nō moyſes deditvobis panem de celo. ſed pr̄ meꝰ dat vobis paneꝫ decelo verū. Panis enim verus ē qui de celo deſcēdit.Hic enī panis vegetare ⁊ nutrire habet ad vitā celeſtē. Ideo clamādum. Panē noſtꝝ ſuꝑſtantialeꝫ danobis qui ſcꝫ ſuꝑſtantiali virtute nobis p̄ſtat nutrimentū. hinc dicitur Oculi iacob in terra frumēti et

vini ⁊c̄. Autrit ergo ea quā in ſe habet celeſti ꝟtuteet hoc ad celi cōformitate in celo nr̄am faciens eſſe ꝑcelibatum cōuerſationem ⁊ rationis intentionem.¶ Secundo nutrit ipſa veri cibi veritate Ioānis.vi. Caro mea vere eſt cibus. Uerus em̄ cibus vocat̉ille qui nihil ſibi habet admixtū niſi cibū qd̓ nō ē ī cibo corꝑali vt patet. Et ergo dicitur. Ego ſum paniſvite qui venit ad me nō eſuriet ⁊c̄. Adeo enī habꝫ cibi veritatem ꝙ totam alterius cibi aufert eſuriemin ſanctis et perfectis. ⁊ nō admittit famis inediaꝫ.Et ergo dicitur ydria farine nō deficiet In Prouer.xiij. Iuſtus comedit ⁊ īplet aīam ſuam. venter autēimpiorum inſatiabilis ¶ Tertio nutrit ad vitam qꝛeſt cibus vite. quia ſcꝫ ipſa vite principia ſunt in ip̄oIoannis. vi. Ego ſum panis vite (gloſa). qui paſcodonec paſtos iungam vite. Ioannis. vi. Hic ē verꝰpanis: vt qui ex ipſo māducauerit nō moriatur IteꝫQui manducat me ⁊ ipſe viuet propter me. Hoc igitur alimentū influit ſanctis vitam glorie ⁊ nob̓ vitam gratie ¶ Lignū enim vite eſt in medio paradiſiCum enī (vt dicitur in libro de cauſis) vita ſit actuscōtinuus fluens ab ente quieto (quod eſt fons vite) īea que viua ſunt. Patet ꝙ hoc nutrimētum vite cibus eſt.pater vitam fluit in filium.Namfilius hn̄s ī ſemetip̄o vitā fluit ī ſacr̄ꝫſacramentum vitam influit in nos.Eccleſiaſti. x. Cibauit illū pane vite ⁊ intellectusQuarto cōfert immortalitatem ⁊ eius radicem.hinc dicitur Ioannis. vi. Qui māducat carnem moam habet vitam eternam ⁊ ego reſuſcitabo eumInde etiam habet quod viaticum appellatur. quiaſcꝫ eſt vita vianciū. id eſt itinerantium per mortaleiſtud deſertum vſqꝫ ad immortalitatis illius ſtabilimentum. Quia hic cibus eſt radix immortalitatꝭ. qꝛis qui ſumitur in ipſo principium eſt vite. Apocal̓.ſecūdo. Uincenti dabo edere de ligno vite: a cuiꝰ radice ſugitur vita immortalis. ¶ Quinto cibat virtute excellenti cibatum ſibi vniente. Et hanc proprietatem nō cōmunicat cum cibo naturali. vnde dicit̉Auguſtino Creſce ⁊ māducabis me. Nec tu me mutabis in te ſicut cibum carnis tue: ſed tu mutaberisin me. Et Ezechielis tertio. Ipſi cōuertentur ad te:⁊ tu nō conuerteris ad eos. Nam ſi in nos cōuerteretur nihil nobis prodeſſet. Quando autem virtꝰ eiuſnoſtram vincit infirmitatem ⁊ nos ad ſe cōmutat.oportet ꝙ noſtra infirmitas in ſuaꝫ tranſeat quodāmodo diuinam virtutem. ⁊ ſic firmamur ⁊ perire n̄poſſumus ab ipſo. Ioannis. xij. Omnia traham admeipſum. Hoc in cāticis ſpōſa orat. Trahe me pꝰte. Nam ſicut in vnā perſonam aſſumpſit naturamhumanā nō conſumens eā in ſeipſo. ſed ī vnitate ꝑſone traxit vt in ip̄a eſſe diuinum participaret. Sicꝯuertit nos ad ſe nō cōſumendo. ſꝫ vt eē diuinū ī ſui

Q