Ruminatorij praxis

fructus comitetur. Quid eſt qd̓ dico. Immo ſcientiquātus tu cū quanto fructu aſſis cogitanti Et ī alioloco. Quicūqꝫ igitur exiguo labore magnos fructusmereri cupit quo poterit vtilius qͣꝫ ad iſtud ſaluberrimū cōſilium ꝯfugere: vt crebro aſſueſcat cōmemorare corpus hoc ⁊ carnē hanc pro ſe traditā. Nulla mihi propior: breuior. rectior ad beatā illā ſortem ⁊ optimā partem marie ſororis marthe ſedētis ad pedeſieſu ⁊ audientis verbū illius ⁊ ſuauiter hauriētis etbibētis ex ore illius qͣꝫ ſedulo cōmemorādo dn̄e ieſuEt infra. Qui facit hoc in cōmeōrationē huius magni ſacerdotij nō cōmouebitur ineternū. nō cōfundetur cū loquetur inimicis ſuis in porta: nō apparebit īcōſpectu dei vacuus: vtpote qui tantas oblatiōes offert oīs generis. Qui ſic māducat habet iā fructū ſacramentalis māducationis foris quēadmodū paulus primus anachoritaꝝ ⁊ plurimi poſt illū etiā ſineſacramētali foris māducatione. ⁊ hec de vtilitate¶ Porro de neceſſitate qͣꝫ ſcꝫ ſpūaliter ſacr̄m illudruminare ſit neceſſarium. ſatis iam ſupra actū eſt.Nam de ſpūali māducatione verbū illud Niſi māducaueritis carnē filij hoīs ⁊ biberitis eius ſanguineꝫ:nō habebitis vitā in vobis. vt ip̄e textus cogit ē ītelligendū. Quiſquis igitur ſacramēti fructū voles ꝑcipere. qui ſqͥs chriſti precepto parere: vita ſpūali vtuere ⁊ nō mori. ſtude ſpūaliter hunc panē vite ſumere ⁊ ſumptum ruminare¶ Quid ſit ſpūal̓ māducatio ⁊ qui dētes Ca. ſecūdū.Eꝝ ne ignotis ꝓcedamꝰ: ⁊ vt practicā qͣndam huius maſticatiōis ſpūalis māducationis ⁊ rumīationis habeamꝰ q̄dā. ſūt h̓inquirēda et notatū digna.Quid ſit ſpūalis manducatio.ſcꝫqui dentes ⁊ inſtrumenta eius.que deniqꝫ practica ⁊ modus¶ De primo notandū ꝙ Sumptio corporis chriſtid̓r māducatio ſil̓itudinarie ſumpta a māducationereali: Nā ſicut māducatio realis eſt qn̄ cibus corporeus ab aīali ſumitur atqꝫ ꝑ vires animales corporeas guſtatur. diiudicat̉. atqꝫ ſi opus eſt maſticat̉ ⁊ cōteritur. deinde in ventrē traijcit̉. ⁊ inibi ꝑ calorē naturalē digeritur atꝫ trāſmutat̉ donec ſufficiēti digeſtione ip̄i alendo aſſil̓etur. ⁊ ſic tandē in naturam ⁊ſubſtātiam ip̄ius cōuertatur. Sic ſpūalis māducatio d̓r ad ſil̓itudinē prioris: quādo ſcꝫ ſpūs aliqd̓ appetibile ſiue amabile ſibi ſpūaliter aſſumit ꝑ deſiderium ſiue cōcupiſcentiā ⁊ guſtat illud atqꝫ diiudicatꝑ delectationē ac diſcretionē maſticat ⁊ cōterit perdiligentē examinationem. ⁊ deīde in ventrē meōrieatqꝫ affectus traijcit ꝑ amoroſam tentionē: rumīationē. īmerſionē. atꝫ ſerioſā inheſionē. Inibi quoqꝫꝑ calorem ſpiritalis charitatis atqꝫ deuotionis digerit. tranſmutat: et cōuertit: nō cibū in naturā ſui. ſꝫſe ſpūaliter (ſi dicere fas ē) in naturam cibi donec

vnū fiat cū eo. In hͦ enī vltimo vt Henricus de haſſia ait. Alimētū ſpūale differt ab aīali. eo ſcꝫ ꝙ iſtd̓intranſmutatū ꝑmanens ſumentē aſſil̓at ſibi Alid̓vero trāſmutatione media fit ſil̓e finaliter aſſumēti. Eſt enī amor extaſim faciēs cōuertēs amanteꝫ inamatū. Nō vtiqꝫ in vnitatē naturalē. qꝛ vna natura nō fit alia: ſed in vnitatē ſpiritalē. qꝛ fiūt vnꝰ ſpiritus ⁊ vna volūtas Sic ꝙ quicquid vult ip̄m amatū: hoc idē vult ⁊ ip̄e amans. Hinc dn̄s Augͦ. Creſce ⁊ manducabis me: nec tu me mutabis in te ſicutcibū carnis tue. ſed tu mutaberis in me ¶ Pro ampliori huiꝰ ſpūalis māducatiōis notandū eſt intellectu ꝙ ſpūalis māducatio nil aliud eſt qͣꝫ effectus ſacramēti ꝑticipatio .ſ. vnitatis corꝑis miſtici Sumētiū aūt ſpūaliter triplex eſt gradꝰ. vt ait Ioannes d̓turre crematafidei charitate d̓o adherere.cōisſcꝫꝓpͥus ⁊ ē ex meditatōe xp̄i d̓uotōꝫ ꝑciꝓprijſſimꝰ xp̄o adherere ⁊ d̓uoti (pereonem hr̄e cū deſiderio ad ſacramentū. Et tales effectus cōſequitur ſacramēti: etiā ſi actu non accedat.Unde liquet̉ ꝙ nō quicūqꝫ xp̄m manducat ſpūaliterhoc ſacramētum ſpūaliter māducare eſt dicēdꝰ Spiritualiter em̄ chriſtū māducat qui fidē ⁊ deuotionēhabet ad chriſtū: etiam ſine ordine ad hoc ſacramētūIlle vero ſacramentū ſpūaliter manducat qui fideꝫ⁊ deuotionē habet ad chriſtū cū deuotiōe ⁊ deſiderioſumēdi hoc ſacramentū ſi diſpoſitus eſſet. de qͣ īfraplenius agitur ¶ Sed iam qui dentes que ve īſtrumēta huiꝰ ſpūalis maſticationis ſint videamꝰ Dentes quibꝰ hic cibus eſt maſticandus ſunt. Rō ſiue intellectus ⁊ affectus fide ⁊ deuotione ⁊ alijs luminibꝰvirtuoſis illuminati. Qui quanto profundius pn̄tin hunc cibū agendi ſunt ⁊ figēdi vt ſic copioſior ſapor exprimatur. Horū aūt dentiū fixiōes nō ſūt niſi profunde de hoc ſacramēto meditatiōes ⁊ deuoteaffectiones. Ex his duplices liquet eſſe dētesſpeculatiuus.canicl̓i IntellectꝰpracticusSūt eī dētes molareſ Affectusſpeculatiuuus:practicusNō enī ſatis eſt infigere dentes caniculares. ſꝫ oportet vt etiā infigantur ⁊ molares. vt henricus cōſueldie ait ¶ De inſtrumentis autem ⁊ organis quibꝰis cibus eſt aſſumendꝰ pulchre quidā ait dicēs Qminquit māducatio hec interna eſt vbi non ſunt niſimens. intelligētia. ⁊ volūtas. cōfeſſe patet ꝙ ⁊ dēteſhec ſunt ⁊ inſtrumēta qn̄ ſcꝫ ita circa verbū carnemfactū. ita circa deū hominē factum. circa opera ſtudia dogmata exempla precepta beneficia promiſſaverſent̉: quēadmodū os fauces ⁊ ſtomachus exterior circa epulas negociātur. Sicut enī illa accipiuntmaſticant. guſtant. rumināt. delectātur. ꝓbāt. approbant. acceptāt: ⁊ in ventrē traijciunt nutriūtur

F