Druckschrift 
Rosetum exercitiorum spiritualium et sacrarum meditationum
Entstehung
Seite
XLVr
Einzelbild herunterladen
 

Titulus ſeptimus

ATU

Vper vinū et triticumruminabūt. Ozee. vij. Quoniā in penultimo ſuꝑioris ſcale gradu ꝓmiſimꝰ nos latiuset plenius de illo gradu .ſ. maſticationis vel ruminationisacturos ꝓpter cauſas illic cōmemoratas. Ideo nūc ꝓmiſEt ſingularis de illo titulus qui Maſticatorium velIſi meōres votum abſoluemꝰRuminatorium appelletur eſt cōſcribendus Eſt etem̄ hec maſticatio aut ruminatio. vel vt pleniꝰ dicamus ſpūalis māducatio ad̓o neceſſaria vt ſine ea nihil aut parū proderit effeciſſe oīa que dicta ſunt ī ſuperiori ſcala. Nā qui ſacramentaliter tm̄ ſumentes:ſpūaliter nō māducant. hij ẜm ſctm̄ Tho. māducātes nō manducāt. Ita et e regione qui ſpūaliter ſacramentū illud ruminant: etiā nō māducantes iuxta eundē manducāt. Immo qn̄qꝫ feliciꝰ ip̄o celebrāte: vel ſacramentaliter māducāte illud deguſtāt Felix itaqꝫ horum cōditio ⁊ omni deuotiōe amplexanda: quibꝰ ſemꝑ ad manū eſt edere xp̄m. Sacramētalis illa cōio qͣ celebrādo agit̉ tꝑi ⁊ loco alligata. certꝭtantū perſonis ꝑmiſſa forma ſeruare cogit̉. Hec vero ſpūalis de corde puro fide nō ficta nullā etatē nullum ſexū: nullū genus reſpuit. omni loco: omni tꝑc:cōmoda eſt. Illa ſepe dānoſa qꝛ ſine iſta: ſed iſta ſemper fructuoſa ⁊ ſalutaris etiā ſine illa Spūal̓r itaqꝫ hoc ſacramentū noſtre ſalutis edere diſcamus vteius fructus deguſtemꝰ Nā hec potiſſima cauſa eſtait Ioannes de turrecremata ꝙ effectus ſacramētinō recipimus: qꝛ nō digne ruminamꝰ. Immo ⁊ aliacōplura ad hoc ſunt inductiuaEſt gratū. ſuaſum. ſl̓ vtile. valde neceſſe. Primo trahet nos huius exercitij gratioſitas etacceptabilitas. Eſt quippe deo plurimū gratū qd̓ exeo liquet ꝙ ruminātia aīalia cenſuit fore mūda ⁊ ꝙcrebrius huiꝰ ruminatiōis: aut dentiū qͥbus rumīatur memīerit in ſcriptura. Hinc lōge per Ozee p̄fatū eulogiū decantauit Gutturqꝫ ſpōſi vinū optimūdignū dilecto ad potandū labijs dētibꝰqꝫ ruminandū per Salomonē declamauit. Dēteſqꝫ ſpōſe ruminātis ⁊ maſticātis ſub typo gregū tonſaruꝫ de lauacro aſcendentiū cōmendauit. Liquet ergo quantuꝫiſtud amet qd̓ totiēs cōmendat. Secundo allicitnos Suaſibilitas. qꝛ a pleriſqꝫ perſuaſuꝫ. Suadethec dn̄s ip̄e ieſus qui integrū ſuū ẜmonem de euchariſtia. quere Ioh̓is. vi. ponit de hac ſpūali māducatione (vt expoſitores aiunt cōtexuit. Suadēt hͦ Auguſti. ⁊ Bern̄. ⁊ ceteri quiqꝫ. Augꝰ. ait Crede ⁊ māducaſti. Ut quid paras dentē ⁊c̄ Bernar. in cpl̓a adfratres de mōte pulcre de hoc ediſſerit ſuadēs l̓ vnāhorā dn̄ice paſſioni dandā quā cōmeōrare nō eſt niſi

panē vite comedere. Suadet hoc Franco de gr̄a di.O portet fideliter accedentē ⁊ pie ſumentē ſacramentum nr̄e ſalutis de ventre meōrie cibum vite tanqͣꝫmūdum aīal rumīare ⁊ ſurſū reuocare ſi fructū recipere velit Tertio inducet nos Utilitas. Eſt enimvalde cōmodoſum oēs fructus cōionis adducēs preſertim ſpūalis hec māducatio tria hec bona affert.vt ait ſanctus Thomas.Peccatorū remiſſionē.ſcꝫA morte ſanationemChriſti participationem De primo Ambro. dicit Qui māducāt ſpūalē virtutem carnis ⁊ ſanguīs chriſti dicūtur vere ſumere⁊ vere māducare. qꝛ ip̄am corꝑis chriſti efficaciā qͦtidic ſumūt. id eſt pctōꝝ remiſſioneꝫ De ſecūdo dominꝰ ieſus ait Ioā. vi. Hic eſt panis vt ſi qͥs ex ip̄omāducauerit (gloſa ſpūalit̓) nō moriet̉ ſcꝫ morte etna De tertio Augꝰ ſuꝑ illd̓ Choꝝ. x. Unꝰ panis⁊ vnū corpus multi ſumꝰ: qͥ de vno pane ⁊ vno calice ꝑticipamꝰ ait. Nulli dubiū eſt tūc quēqͣꝫ corꝑis ſāguiniſqꝫ dn̄ici participē fieri qn̄ mēbꝝ chriſti efficit̉:nec alienari ab illiꝰ panis cōſortio. etiā ſi an̄qͣꝫ panēillū edat de hoc ſeculo in vnitate corꝑis chriſti cōſtitutus abcedat. Q illius ſacramēti bn̄ficio nō priuat̉qn̄ in illo hoc qd̓ ſacramentū ſignat inuenitur. Huius ſpūalis māducatiōis fructū: qͥdā doctor nouit: qͥſuꝑ illo verbo dn̄i. Hoc facite in meā cōmeōratiōemait. Dn̄i cōmeōratio eſt ſpūalis eiꝰ manducatio ⁊c̄.Et poſt. Libēter ergo dn̄e ieſu tuā carnē ꝓ me paſſam. tuū corpꝰ pro me traditū tuā aīam: tuū aīm ꝓme derelictū cōmcōrabo ſciens. Lōmemoratio ſi frequens fiat ſterilis nō erit. Cōmemorādo em̄ nō ſolūꝓmiſſione tua: ſed qd̓ lōge dulcius ſapit: etiā digͣtiōetua pn̄tē te habeo. Quō em̄ tuū corpus ꝓ me traditū vere māducabo: ſi nō te pn̄tem ⁊ hoſpitē habueroaīe mee. Q ſi tn̄ te dignātem diuitē ac dulcē hoſpitēhabuero. Hec em̄ oīa tu promittis cōmcōranti: qͥdnō maiora tue hoſpitalitatis dona ſperabo. Qui eīin te credit hꝫ vitā eternā. Et quō vitā eternā hꝫ ſi tenō habeat ⁊c̄. Et infra. Qn̄cunqꝫ igit̉ tui dn̄e ieſu cōmemoro te habeo locupletē: hoſpitē: hītatorē tugurij mei. Neqꝫ iā vile mihi videbit̉ tuguriū meū quodmaieſtas tata ſua dignatione honeſtat Scio qm̄ extugurio ⁊ humili caſa nobilē domū facies. Indignūem̄ tanto hoſpiti nō magnifice dignationis tue monimēta erigere. Dabis igit̉ dn̄e nō cōmemorare ſolū: ſed vt humile tuguriū erigatur dabis pauꝑi hoſpiti tuo cōſiderare corpus tuū traditū: dabis diiudicare: dabis ruminare ⁊c̄ Et ſubdit. Dulce eſt in iſtiseſſe. dulce iſta ruminare. ſalubre fructuoſū in hmōiverſari. Hec meditari dixi eſſe ſapientiā. Uere nulla iā deinceps mihi erit excuſatio. aliud quippiā preter te dominum ieſum acte crucifixum cogitāti. autcōmemoranti preſertim ſcienti quantꝰ te cogitatuꝫ

h