Capitulū .II.Fo. CCXXXVI.

orobationis. In predicando cōtra hereticos multas ſuſtinuit perſecutiones cū om̄i cōſtantia. Nāaliquando ſputa ⁊ lutum iaciebant in eum: ⁊ paleas a tergo ligabāt in deriſū: nec tamen ille a predicatione ceſſabat. Una dierum cum pertranſiret per loca in quibus ſibi paratas ſuſpicabaturinſidias ab hereticis: intrepidus ⁊ alacer incedebat. Quod illi inſidiantes ad iniurianduꝫ plurimum admirati ſe manifeſtātes dixerunt ei. Neqꝫtu times mortem. Quid acturus eras ſi te cōprehendiſſemus. Quibus ille. Rogaſſem inqͥt vosne breui compendio mihi vitam auferretis: ſꝫ trūcatis minutatim articulis corporis vt digitis poſtea manibus ⁊ pedibus ⁊ brachijs ⁊ tibijs ⁊ anteoculos meos poſitis: poſtea oculos ip̄os erueretis: ⁊ ſic truncatum in meo ſanguine volūtari permitteretis aut prorſus ad libitum necaretis. Qd̓intelligentes heretici ſe retraxerunt: ne magis obſequi qͣꝫ perſequi viderentur. Non ſoluꝫ ergo aduerſa ⁊ mortis pericula non formidabat. ſed ⁊ ipſa appetebat: vt dicere poſſet cum apoſtolo. Cuminfirmor tunc fortior ſum ⁊ potēs. Unde ⁊ interrogatus ſemel quare libentiꝰ moraretur carquaſſone qͣꝫ toloſe. Reſpondit. Quia toloſe nō mihiimminet tantum periculum mortis. Cum quidaꝫprelati ſe paraſſent adeundum ad quendam ciuitatem propter hereticos confutandos in diſputationibus: ſed cum apparatu ⁊ pompa incederent:ait ad eos pater. Non ſic fratres ⁊ patres procedere: non ſic cum huiuſmodi armis contra gigantem hereſis: ſed infunda ⁊ lapide: in humilitate:in patientia ⁊ exempla auſteritatis vera: exemplahereticorum falſa ⁊ ſimulata retundere: ſuaſioneqꝫ ſua induxit eos diſcalciatos ⁊ abiectos ꝓficiſci. Et cum nō bene viaꝫ ſcirent: interrogaueruntquendam eis obuium de via ignorantes illum eēhereticum prout erat. Qui obtulit ſe adeundumcum eis pro directione vie. Sed vt ꝑfidus ⁊ malignus duxit eos per vias aſperas ⁊ ſentibus plenas ſtudioſe ad affligendum eos. Qui a ſpinispungebantur: vt ſanguis e cruribus exiret. Sedglorioſus pater eos confortabat ad patientiā dicens. Uiriliter procedamus ſecuri de victoria: iācuim peccata noſtra purgantur in ſanguine noſtro. Qui vtiqꝫ proſequentes iter: collegerunt deſpinis vnas. Nam ille conductor ex exemplo pauentie illorum conperſus eſt ad fidem: ⁊ applicantes ad locum hereticos confutarunt ad conſolationem fidelium. ¶ Hic magnus vocabitur in regno temperantie Hec moderatur paſſiones concupiſcibilis: vt freno rationis retrahat ſenſus exteriores a delectationibus illicitis in cibis ⁊ potibꝰ⁊ venereis ⁊ veſtium pompis. Modeſtia veſtra:ait apoſtolus. nota ſit omnibus hominibꝰ ad philippenẜ. iiij. Et ſapiens. Poſt concupiſcentias tuas ne eas. Non enim ſatiatur oculus viſu nec aures auditu inquit Salomon Eccleſiaſtes .j. Etidem de alijs ſenſibus: guſtu: olfatu: ⁊ tactu. Etideo ẜm philoſophū. Senſualitas caſtiganda etretinenda eſt vt puer qui non querit niſi delecta-

bilia corpori. Tante abſtinentie ⁊ modeſtie erat h̓pater ſanctus: vt cum apoſtolo diceret. Caſtigocorpus meum ⁊ in ſeruitutem redigo. Carnē vtiqꝫ ſuam aſſidua cibi ⁊ potus parcitate reſtrinxit.vt ſacra eius teſtatur hiſtoria. Ieiunia continuabat etiam in via. Per decennium vinum non bibebat: ⁊ ſi poſtea propter infirmitatem ſtomachicoactus ſit vinum bibere ab epiſcopo ſuo: ita tamen linphatum diluebat: vt vix in eo ſaporis veſtigium remaneret. Unā quadrageſimam in pane ⁊ aquam integram ieiunauit predicando cilicium ferendo ad carnem: ſuper tabulas quieſcēdoī nocte. Indeqꝫ tali exemplo ſecuta ē cōuerſio eorum apud quos hoſpitabatur ad fidei veritatemCibis carniuꝫ vix ī infirmitate veſcebatur. Nullovnqͣꝫ lecto in domo vel extra conuentum ſanꝰ vl̓infirmꝰ vti voluit: niſi terra vel tabula: crate: ſtramine: palea: vel ſaccone. Ueſtibus viliſſimis vtebatur: nec erubeſcebat etiam inter magnos deformi habitu apparere. Curtum ⁊ viliſſimum aliquādo ſcapulare deferens. capa operire noluit in preſentia magnatorum. Contentus tunica ſola fuittam hyeme qͣꝫ eſtate. Iacebat in domo veſtitus ſicut in die ambulabat: niſi ꝙ de nocte ſotulares extrahebat. Cathenam ferream ſemper deferebat:ſuper lumbos accinctus de qua tres diſciplinasquotidie puriſſimum corpus macerabat: vt ſupradictum eſt. Uigilijs multum incumbebat. Poſtcompletorium oratione facta faciebat fratres dormitorium intrare: ⁊ ſe ad orandum in eccleſia occultabat. Orabat autem aliquando cum clamorevalido: maximoqꝫ gemitu ad tantum prorumpebat planctum: ⁊ e vicino dormientes excitarentur a ſomno: ⁊ ad lachrymas mouebantur: ⁊ poſtlachrymarum fluuium vix humi dans corpuſculum. Quis in tantis virtutibus eo humilior. Inſufficientem ſe clamabat in capitulo generali taliofficio gubernandi: alium perſuadēs procurari.Dignitates epiſcopales pluries ſibi oblatas renuit. Miracula que per eum deus faciebat occultare ſatagebat. Unde cum ſemel in via miraculūquoddam feciſſet: apprppinquās ciuitati ſocio dixit. Ecce ciuitatem ingredimur ſi ſcient hominesmiraculum factum: reputabunt nos ſanctos cumſimus peccatores: ⁊ ideo tibi precipio vt neminidicas dum vixero. Honorius quoqꝫ papa cū puerum ſanctus reſuſcitaſſet: ordinauit illud ad deigloriam publicari. Quod preſentiens Dominicus ſupplicauit ei nullo modo hoc fieri: al̓s ſi publicaretur mare tranſiret nunqͣꝫ eum amplius vifurus. De caſtitate quid dicere oportet? cum virgo ſemper fuerit puriſſimus. Quīimo quidaꝫ ſcolaris lubricus qui continere non poterat: oſculāsmanum eius cum populo moreſolito predicaſſettantam ſenſit ex manu eius frangrantiaꝫ odorisquantam nunqͣꝫ percepiſſet: ex qua talem percepit cum odore gratiam ⁊ vigorem: vt poſtea caſtus ⁊ honeſtus efficeretur. His igitur virtutumperfectione ornatus magnus profecto vocatus īregno celorum.