Titulus.XVIII.

corā ille noluerit: delatorē iudices nō accuſatorē:Itaqꝫ vnꝰ oībꝰ facienda iniungat: oēs vni reſpōdeāt: tu illi habeas fidem: vacas tibi ⁊ eccl̓ie dei.Si quo minꝰ aut fidelis aut prudēs inueniat̉: fideli potiꝰ cōmittendū. E duobus em̄ hoc tutiusQuāqͣꝫ ⁊ ſi minus fidelis reꝑitur ſuſtinere eū: potius tibi cōſulo qͣꝫ te immergere laberintho huic.Memēto ſaluatorē iudam yconomum habuiſſe.Quid ep̄o turpius: qͣꝫ incūbere ſuppellectili ⁊ ſubſtantiole ſue ſciſcitari de ſingulis: morderi ſuſpitionibus: moueri ad queqꝫ ꝑdita vel neglecta: deminutis ⁊ quadratis exigere rōnem? Quotidianas expenſas quotidiano reciprocamꝰ ſcrutinio⁊ ꝯtinua dominici gregis detrimenta neſcimus.De precio eſcaꝝ ⁊ numero panū quotidiana cuꝫminiſtris eſt diſcuſſio: rara admodū cū preſbyteris colatio celebrat̉ de peccatis populoꝝ. Caditaſina et ē qui ſubleuet: cadit aīa ⁊ nō eſt qui reputet. De diſpoſitiōe familie ꝓprie. Bernar. Noloautē vt vitia domꝰ tue vltimus ſcias. Alius tꝑalia diſpenſet. nō tu. Plurima neſcias: multa diſſimules: nōnulla obliuiſcaris. De diſciplina ꝟo tuꝓuide: illud nemini credas. Si inſolentior vt coram te ſermo inſonuerit: vl̓ habitꝰ apparuerit: manus tua ſit ſuꝑ huiuſmodi. Impunitas auſū parit: auſus exceſſum. Domū ep̄i decet ſanctitudo.In vultū: habitu: inceſſu eoꝝ qui circa te ſunt: nihil impudicū vel indecens reſidere patiaris. Diſcāt a te coepiſcopatui comatulos pueros ⁊ comptos adoleſcentes ſecū nō hr̄e. Noli faciē tuā adeos hilarē oſtendere: nec tamen auſteritatem tibiſuadeo: ſed grauitatem. Igit̉ nec ſeueriꝰ: nec diſſolutius. Quid hac med iocritate gratius. Amētte domeſtici tui: ſi nō: facito vt timeāt.Quarta conſi­ .§. XVderatio .ſ. eoꝝ que ſūt ſupra ſe. Que dicta ſunt inquit Bernardus in ſuꝑioribus nō ſolū conſiderāda: ſꝫ agenda docēt. Que āt ſupra te ſunt: de quibus modo nō actu indigēt: ſꝫ tm̄ inſpectu. Totiēſqꝫ tua ꝑegrinat̉ cōſideratio: quotiēs ab illis rebꝰad iſta deflectit̉ inferiora ⁊ viſibilia: ſiue intuēdaad noticiā: ſiue appetenda ad vſum: ſiue ꝓ officiodiſponēda vel actitanda. Sublimior aūt iſte preſentiū ac dignior ē vſus reꝝ: cū .ſ. inuiſibilia dei ꝑea que facta ſunt intellecta cōſpiciunt̉. Hac ſcalaciues nō egent: ſed exules. Licet aūt q̄ ſupra ſūtnō verbo doceant̉ ſed ſpū reuelent̉: tamē qd̓ ſermo nō explicat conſideratio q̄rat: oratio expetat:vita mereatur: puritas aſſequatur. Tribꝰ modisquaſi totidem vijs inueſtiganda ſunt .ſ. opiniōe:fide ⁊ intellectu. Intellectꝰ rōni innitit̉: opinio veriſimilitudini: fides auctoritati. Habēt pͥma duocertam veritatem .ſ. fides clauſam ⁊ inuolutā: intellectus nudam ⁊ manifeſtā. Opinio certi nihilhabens. verum per veriſimilia querit: potius qͣꝫapprehendit. Et ſciendū ꝙ opinio ſi aſſertionemhabet temeraria ē. Fides ſi habet heſitationē infirma eſt: intellectus ſi ſignata fidei irrumpere nitatur effractor reputat̉ ⁊ ſcrutator maieſtatis. Fides igitur ambiguū nō habet. Ecce affectꝰ noſtri

iacent mole corporea pregrauati et luto herentibus deſiderijs: ſola interim arida ⁊ tenuis cōſideratio preuolat: ⁊ tamē ex tantillo quod iam dat̉libet exclamare. Domine dilexi decorem domustue. ⁊cͣ. Quid ſi totam ſe aīa colligat ⁊ reductisaffectibus cunctis locis quibus captiui tenenturtimendo q̄ nō oportet: amando q̄ nō decet: dolēdo vane: gaudēdo vanius: cuꝫ his inhiat tota voluntate ⁊ libertate volatum pulſet impetu ſpiritꝰNōne cum ceperit circūire illas manſiones lucidas: ⁊ ſinum illum abrahe curioſius perſcrutari:inſtabit cū propheta dicens. Unā petij a domīo:⁊cͣ. ¶ Deus trinus ⁊ vnus ē. Quomodo aūt pluralitas in hac vnitate ⁊ ip̄a vnitas in hac pluralitate in hac vnitate ⁊ ip̄a vnitas ī hac pluralitateſcrutari temeritas ē: credere pietas: noſſe vita etna. Ponit aūt bernardus nouē vnitates: ſe iſtasomnes excedit. Eſt pͥma vnitasᵗ collectiua: vt cūlapides multi faciunt vnū aceruū. Secūda dicit̉conſtitutiua: vt cū multa membra vnū corpus vl̓multe ꝑtes vnum totū. Tercia ē ꝯiugatiua: qͣ vir⁊ mulier dicūt̉ vna caro. Quarta dicitur natiua:qͣ anima ⁊ caro dicitur vnus hō. Eſt quinta vnitas poteſtatiua: qua homo ꝟtutis non inſtabilisnō diſſimilis ſed vnus ſibimet nitit̉ inueniri. Eſtſexta vnitas que dicit̉ ꝯſentanea qua per charitatem multoꝝ hominum fit cor vnum ⁊ aīa vna indomino. Septima ē vnitas votiua cū .ſ. hō votꝭomnibus deo adheret vnus ſpūs dicit̉ cū eo. Eſtoctaua vnitas dignatiua: qua limus noſter a deiverbo in vnā aſſumptꝰ ē ꝑſonam. Eſt vltima vnitas trinitatis: qͣ tres ꝑſone ſunt vna ſubſtantia.Secūda excellentior alijs ē illa: qͣ econuerſo tresſubſtātie ſub vna ꝑſona ſunt in xp̄o .ſ. deitas aīa⁊ caro. ¶ Bonus ē itaqꝫ dominꝰ aīe q̄renti eum.Quid gͦ eſt deus? Qd̓ ad vniuerſū ſpectat finisQuod ad delectationē ſalus. Qd̓ ad ſe ip̄e nouitQuid eſt deus? Nō minus pena peruerſorum qͣꝫgl̓ia humiliū. Eſt em̄ rationabilis quedā equitatis directio incōuertibilis atqꝫ indeclinabil̓ qͥppeattingēs vbiqꝫ. Quid ē deꝰ? lōgitudo: latitudo:ſublimitas: ⁊ ꝓfūdū. Lōgitudo ꝓpt̓ et̓nitatē intermīabilē. Latitudo ꝓpt̓ charitatē īmēſurabilēSublimitas ꝓpt̓ maieſtatē inattingibilē. Profūdū ꝓpt̓ ſapīam inſcrutabilē. Hec ſctī ẜm apl̓m cōp̄hēdūt: eſto ⁊ tu ſanctꝰ: vt poſſis ꝯp̄hēde̓ cū oībꝰſctīs. Sctm̄ facit duplex affectio ſctā: vicꝫ timordn̄i ſanctꝰ: ⁊ ſanctꝰ amor. Et timor qͥdem ſublimi⁊ ꝓfundo: amor lōgo latoqꝫ rn̄det. Quid em̄ taꝫtimēdū: qͣꝫ ptās cui nō potes reſiſtere: qͣꝫ ſapiētiacui nō potes abſcōdi. Quid iteꝝ tam amabile qͣꝫip̄e amor quo amas ⁊ quo amaris: Amabilioremtn̄ iūcta eternitas facit: q̄ nō excidit ſꝫ foras mittittimorē. Ama igit̉ ꝑſeuerāter ⁊ hēs lōgitudinem.Dilata amorē tuū: ⁊ habebis latitudinē. Hec qͣttuor hēs apd̓ te: ſi ſtupeſ ſi paues ſi ferues ſi ſuſtines. ſtupēda plāe ſb̓limitas maieſtatꝭ pauēda abyſſus iudicioꝝ dei ꝓfūditatꝭ feruorē exigit caritaſꝑſeuerātiā ſuſtinēdi et̓nitas. Et̓nitatꝭ em̄ qͣndamimaginē ꝑſeuerātia p̄fert. Deniqꝫ ſola ē cui et̓nitas reddit̉. Et in his aduerte qͣtuor ꝯtēplationis