Druckschrift 
2 (1491)
Entstehung
Seite
CXLIIIv
Einzelbild herunterladen
 

Titulus.XIII.

plicatos igni aſſari fecit. Rediens vero a gerſonaimperatoris exercitus naufragium in mari pertulit. om̄eſqꝫ fere perierūt. pauciqꝫ ex. lxxiij. milibꝰhoībus euaſerunt. Iuſtinianus aūt audito ſuorūcaſu nedū de iniurijs ſatiſfactum putans ſi nomēillius ciuitatis ſuꝑeſſet in terra: alium miſit exercitum mandans vt om̄es qui in ciuitate illa reſiduierāt vſqꝫ ad innoxiam etatem occiderent̉. Ipſāqꝫciuitatem igne ſuccenſam mandauit euerti. Heccum ciues qui ibi erant p̄ſenſiſſent: Philippicumquendam virum valde nobilem ac imperiali aule valde notiſſimum qui illuc exulabat: conſtituunt ſibi ducem. Qui aduenienti exercitui obuiāꝓcedens prece ⁊ precio ac ꝓmiſſionibus id egit.vt omnes vna voce illum imperatorem ſalutarētFactus igit̉ ab exercitu Philppicꝰ imperator ſtatim cum eo exercitu ad vrbem regiam regreſſus illam ſine bello recepit. Et poſtqͣꝫ vrbem intrauit:Iuſtinianum cum filio ſuo tyberio iugulari mandauit. Quibus occiſis ip̄o cogente exercitu ornamēta imperialia ſuſcepit. Anno domini. vcc. xiij.qui ⁊ imꝑauit annis duobus. Iſte etiā Iuſtinianus imꝑator ex eo ꝙ felix quem conſtantinꝰ papa fecerat archiepiſcopum rauennatem ẜm priorum ſuoꝝ morem ſolitam nō miſerat cautionē adpapā per potentiam iudicium expetens. miſit imperator cōtra rauennates elatos in ſuꝑbiam theodoꝝ patritium cum claſſe. Qui capientes felicēarchiepiſcopum arrogantem eum in naui vinxerunt: ⁊ excecatum in exilium miſerunt. Om̄eſqꝫ rebelles compedibus aſtrictos diuitijs eoꝝ ablatisconſtantinopolim miſit. qͦs capitali ſententia dānauit ꝓpter rebellionem. Capitulum. VNter ea tempora.mogenitus ſathane legem illam ſaraceſcꝫ imꝑante heraclio: machomet ille prinoꝝ: īmo ꝑfidiam porcinam ⁊ pluſqͣꝫ epycuream:ſpargere cepit: circa annum dn̄i. vc. xl. Cuius doctrina peſtilens ⁊ diſſeminatus languor plurimaſꝓuincias occupauit. vt exhortationibus predicatiōe inſuꝑ gladio ⁊ violentia in ſuum errorem populos compelleret etiaꝫ inuitos. Nec miꝝ ſi a totpopulis lex illa ꝑfidie plena recepta ē. cū ea doceat que plena ſunt voluptatibꝰ. ad que hoīes qͥ cōmuniter ſenſualitatem ſecunt̉ ſunt inclinati ⁊ dediti. ⁊ parum vel nihil vacent ſcientijs ⁊ philoſophie ſaltim morali. nec doceri poſſunt: vt erroresſue legis ex rationibus clare ꝑpendant. cū maledictus ille machometus ſpiritu dyabolico qͦ plenus erat mandauerit in ipſa lege ſua. vt ſi qͥs aliquid p̄dicaret vel diceret cōtra eam: ſine audiētiaoccidatur. ⁊ ſic ꝑmanent in ꝑfidia ſine p̄dicante. Et vt dicit Ioh̓es de col̓. poſt Uincē. in ſpe. hiſto. libro. xxiiij. Fuit h̓ machometus magus peſſimus: ⁊ om̄i fallacia plenus: de genere yſmahel. lqͥa pͥmeua etate cū eēt mercator cū camel̓ ſuis freq̄nter in egyptum ꝑgebat ⁊ paleſtinam: in quibꝰ locꝭcū iudeis ⁊ chriſtianis cōuerſatus: vetus ⁊ nouuꝫteſtamentū in magna ꝑte didicit ab eis. Cunqꝫ ꝑdiuerſa mercimonia huc atqꝫ illuc diſcurrerꝫ. in ꝓuinciam corozaniam ꝓfectus eſt: vbi cū quadam

muliere ditiſſima familiaritatem cōtrahēs: demieam ſuis incantationibus ⁊ p̄ſtigijs ip̄am mulierāin vxorem accepit. credentem ip̄m fore meſſiā quēiudei expectant. Qua opinione decepti multi exiudeis ⁊ ſaracenis ei adheſerūt. quibus nouas leges cepit fingere: aliqua ex veteri: aliqua ex nouoteſtamento aſſumēs: aſſerens ſuis mendacijs prophetam fore a deo miſſum. ꝓ ſalute homini. vt legem que iudeis ⁊ eam que chriſtianis data eſſet ꝙnimis rigida erat tēperaret. Et vt ad inſtar moyſi iuſſionibus ſuis quedam viderent̉ atteſtari ꝓdigia: conuocauit populum ſibi credentem. ⁊ legeꝫin ꝓdigijs ⁊ ſignis miſſam eis daret. omnibus ātcongregatis cū populum alloqueretur: columbaalba que in vicinio erat ad id fallaciter edocta ſuper humeꝝ eius aduolās ſtaret. ⁊ in eius aure iuxta morem ſolitum grana ibi repoſita acciꝑet. ſeuhoc oꝑe dyaboli appareret: quaſi illi legem ſpūſſāctus ſuggerere videretur. Ordinauerat aūt qd̓ peius eſt ꝙ ſi qͥ ei in his maleficijs ⁊ mendacijs contradiceret vel rep̄henderet ꝑ ſe vel alium: ꝓditorie occideretur. Qui etiam tale dedecus in ſcriptura ſua facere nō erubuit: vt aſſereret datum ſibia deo renibus ſuis quinquaginta viros in coytupotentiſſimos libidinis fortitudīe coequare. Mlta alia obſcena ⁊ turpia ī libro ſuo repoſuit. vndinulli vnqͣꝫ viro prudenti ⁊ mediocriter docto ſcriptura illa miſerrima placuit: ſed imꝑitiſſimis viris ⁊ ſilueſtribus. Cunqꝫ hic machometus vinoventri deditus morbū caducū incurriſſꝫ. vnde eliſus cadebat in terram. vxor eius hoc aduertens:pl̓imum triſtabatur: ꝙ tali viro nupſiſſet. volensip̄e illam placare dolos inueniēs aſſerebat ſibi tūcangelum gabrielem alloqͥ. ⁊ quia non poterat eiꝰſplendorem ſufferre: ideo cadebat in terra. Alijvero dicūt (vt refert Iacobus de voragine in legēdis) ꝙ fuit quidam monachus nomine ſergius: qͥmachomet inſtruxit de lege illa ab eo cōficta. Hicenī ſergius monachus cū in errorē incidiſſet neſtorij: expulſus fuit a monachis de monaſterio ſuo ꝓpter errorē ſuum. qui in arabiā venit. Uel ẜm alios dicitur ꝙ fuit quidam archidyaconꝰ in ꝑtibusantiochie degens qui fuit iacobita. qui ſcꝫ iacobite circūciſionem p̄dicant: ⁊ chriſtum hoīem tantūfuiſſe non deum affirmant: ſed iuſtum ⁊ ſanctum⁊ de ſpirituſancto conceptum: ⁊ de virgine natuꝫQue omnia ſaraceni credunt. Sed negant ipſuꝫpaſſum ⁊ mortuū dicentes ꝙ cū iudei voluerūt eūcapere: ceperunt alium loco eius ſibi ſimilem quecruci affixerunt: chriſtus ꝟo aſcendit ad celum.Machometh iſte vtroqꝫ parente orbatus ſubpatrui ſui cura puericie annos agebat. multoqꝫ tepore cū vniuerſa gente ſua arabuꝫ ydoloꝝ cultuideſeruiuit. quemadmodum ī alchorano ſuo teſtatur deum ſibi dixiſſe. Orphanus fuiſti ⁊ ſuſcepi teIn errore ydolatrie diu manſiſti. ⁊ deinde eduxite. Pauper eras ⁊ locupletaui te. Et quia vniuerſa gens arabum cum machometo venerem ꝓ deccolebant: hinc eſt ꝙ ſaraceni in magnam venerationem habent diem veneris: ſicut iudei ſabbatum⁊ chriſtiani diem dominicum. Machometꝰ igitupredicte vidue quam in vxoreꝫ duxit locupletatꝰ