Capitulū.III.Fo.e

XCVIII.

nit: niſi aqua lotus fuerit: ei vſqꝫ ad veſperā intrare eccl̓iam nō concedit̉. Quod tamen aliter ppl̓sſpiritualis intelligens: quaſi ꝑ ſomnū eum illudireputat: qui temptatus immundicia veris imaginibus in cogitatione inquinat̉: ſed lauandus eſtaqua: vt culpā cogitationis lacrimis abluat: ⁊ niſi prius ignis temptatōnis receſſerit: reum ſe vſqꝫad veſperā cognoſcat: ⁊ extra eccl̓iam merito. Sꝫin eadem illuſione neceſſaria eſt valde diſcretio.que ſubtiliter penſare debeat ex qͣ re accidat menti dormientis. Aliquādo enim ex crapula. Aliqn̄ex nature ſuꝑfluitate vel infirmitate. Aliqn̄ ex cogitatōe contingit pollutio. Et ſubdit̉ ibi in textugreg. ⁊ in glo. quando quis ꝓpter huiꝰ pollutionem debeat abſtinere a celebratōe vel cōmunioneSꝫ plenius hoc declarat̉ in tercia parte titulo deſacramētis. ¶ Idē de. pe. di. ij. ait. Sciendū quidem eſt: ꝙ pctm̄ tribꝰ modis admittit̉. Nam autignorantia: aut infirmitate: aut ſtudio peccat̉. Inter hec ſciendū: aliud eſt qd̓ de temptatōe carnisanimus patitur: aliud cū ꝑ ꝯſenſuꝫ animꝰ delectationibus obligat̉. Plerūqꝫ enim animꝰ cogitatōepraua temptat̉ ſed renitit̉. Plerūqꝫ aūt ꝑuerſumqd̓ conceꝑit intra ſemetip̄m etiam ꝑ deſideriū voluit. Et nimirū nequaqͣꝫ mentē cogitatio īmundainquinat cum pulſat: ſed hanc ſibi ꝑ delectationēſubiugat. Hinc p̄dicator egregius ait. Temptatōvos nō apprehendat niſi humana. Humana temptatio eſt: qꝛ pleruūqꝫ turpi cogitatōe tangimuretiā nolentes. Iam vero demonica temptatio eſtet nō humana: cum ad hoc qd̓ carnis corruptibilitas ſuggerit: ꝑ cōſenſuꝫ ſe animꝰ aſtringit. ¶ Deꝑplexitate inter diuerſa vicia ſic ait greg. li. moral̓Et. xiij. diſtin. Exponēs enī illud Iob. Nerui teſticuloꝝ leuiathā ꝑplexi ſunt ait Ꝙꝛ ſuggeſtionūillius argumenta implicatis inuentis alligant̉ vtpleroſqꝫ ita peccare faciant: quatenꝰ ſi fortaſſe peccatum fugere appetant: hoc ſine aliquo peccati laqueo nō euadant: ⁊ culpaꝫ faciant dum inuitant:atqꝫ nequaqͣꝫ ab vna valeant ſoluere niſi in alia cōſentiant ſe ligare. Et ponit exempla ī laycis de eoqui iurauit amico ſuo tenere ſecreta que ſibi dicitet ille manifeſtat ſe velle occidere aliquē. In religioſis exemplū. de eo qͥ ingreſſus religionē ꝓponit ſe ſuꝑiori in omnibꝰ obedire: ⁊ ſuꝑior ſibi precepit pctm̄. In p̄latis exemplū. ī eo qui pecunia adeptus eſt dignitatē eccl̓iaſticaꝫ. Et poſtea ſubditEſt tn̄ qd̓ ad deſtruēdas verſutias behemoth ſubtiliter fiat: vt cum mens inter minora ⁊ maxīa peccata conſtringit̉: ſi nullus omnino ſine pctō aditꝰpatet: minora ſemꝑ eligant̉: qꝛ ⁊ qui minori ambitu ne fugiat claudit̉ vndiqꝫ ibi ſe p̄cipitat: vbi breuior murus geritur. hec ille. Sꝫ vt dicit ibi glo. etbene. Realiter ⁊ ẜm veritatē nullus pōt eſſe ꝑplexus inter duo pctā: ita ꝙ oporteat alterū incurrere: ſed ſolū ẜm conſcientiā erroneā eiꝰ. Et tunc ſeruandū quod dicit greg. hic. Qui enī iurauit tenere ſecretū alicui: ſi reuelando impedit malum: nōpeierat. Et ſic de alijs.De gratia etᵐ. §. XIX.virtutibꝰ. Greg. di. xl. Quelibet occulta loca ani

mam ſine gr̄a ſaluare nō poſſunt qd̓ aliqn̄ in ip̄isconſpicimꝰ errātibꝰ electoꝝ. Nam loth in ip̄a ciuitate ꝑuerſa iuſtus fuit: in monte peccauit. Sꝫ iſtacur dicimꝰ cum maiora nonerimꝰ: quid enī ꝑadiſo iocundius? quid celo ſecuriꝰ: ⁊ tn̄ homo de ꝑadiſo: angelus de celo peccādo cecidit: qꝛ nobilitatem dei a ſe eiecit: nobilitate loci priuat̉. ¶ Idemſuꝑ ezech̓. tractans illud ꝓph̓e. Pluit deus deſuꝑvnam ciuitatē ſuꝑ aliam nō pluit. ⁊ eandē ex ꝑtecompluit ⁊ ex ꝑte aridam reliquit. ſic exponit: qꝛvni anime infundit pluuiā gr̄e: alteri nō infunditex occulto nubis iudicio ſuo Et aliqn̄ nō ſuꝑ totāciuitatē pluit ſed ſuꝑ ꝑtem ⁊ in parte relinquit aridam .i. aliqua pctā aliqͥs deteſtat̉ aliqua nō. Criminis enī deteſtatio pluuia vocat̉ qꝛ ex fonte diuine gr̄e cordi nr̄o inſtillat̉: vt vel ſic ad veram penitentiā veniat: vel minus a deo puniat̉. d. pe. di.iij. §. Illud greg. Sꝫ deteſtatio ꝑfecta oīm pctōꝝꝑtinet ad gr̄am gratū facientē: deteſtatio aliquorum ad gr̄am gratiſdatā ¶ Idē ſuꝑ ezech̓. omel̓.v. Et d̓ pe. di. ij. Poteſt. ſic ait. In ſctōꝝ cordibꝰiuxta quaſdā virtutes ſemꝑ manet: iuxta quaſdāreceſſurus venit ⁊ venturus recedit ſpūs. In fideenī ſpe. ⁊ charitate ⁊ in alijs bonis ſine quibꝰ nonpoteſt ad celeſtē patriā ꝑueniri. ſicut eſt hūilitas.caſtitas. iuſticia. ⁊ miſericordia. ⁊ huiuſmōi ꝑfectoꝝ corda nō deſerit. In ph̓ie ꝟo virtute. doctrine facundia. miraculoꝝ exhibitione electis aliquādo adeſt. aliqn̄ ſe ſubtrahit. Et ſic ſpūs ſtabilis dicitur: ⁊ mobilis in libro ſapientie. qꝛ virtutibꝰ ſinequibus nō ꝑuenit̉ ad vitam in electoꝝ cordibꝰ manet In his ꝑ quas ſanctitatis virtus oſtendit̉ mobilis dicit̉: qꝛ aliquando miſericorditer adeſt. aliquando miſericorditer ſe ſubtrahit. hec ille. Prima ꝑtinent ad gr̄am gratū facientem. ſecunda adgr̄am gratiſdatam. ¶ Idem ſuꝑ ezech̓. tractansillud pͣs. Deus in gradibus eius cognoſcet̉: cumſuſcipiet eam: ꝓ quo nos habemus. Deus in domibus eius cognoſcet̉. ait de pe. diſtinc. ij. Dumſanctā eccl̓iam dn̄s ſuſcipit. in gradibꝰ eius dinoſcitur: quia eius gloria ꝑ illius incrementa declaratur. Quantū enim ſancta eccleſia aſcendendoꝓficit: tantū deus in hominibꝰ ex eius virtute innoteſcit. De his gradibus Iob loquitur dicens.Per ſingulos gradus meos ꝓnūciabo illū. Omnipotentem deū ꝑ ſingulos gradus ꝓnunciat: q̄ꝑ incrementa virtutū que accipit ei ſemꝑ laudempietatis ſue reddit Si gradꝰ quidā in cordis aſcēſione nō eſſent. pͣs. nō diceret. Ibunt de virtute invirtutē. Nec mirum ſi de virtute in virtutē gradꝰſunt: quando ip̄a vnaqueqꝫ virtus quaſi quibuſdam gradibus augetur: ⁊ ſię ꝑ incrementa meritorum ad ſūmam deducit̉. Alia nanqꝫ ſunt virtutis exordia: alia ꝓuectꝰ: alia ꝑfectio. Si fides adꝑfectionē nō quibuſdā gradibꝰ augeret̉: apoſtolinō dixiſſent dn̄o: adauge nobis fidē. Inducit exponendo parabolaꝫ de ſemine iactato in terrā qd̓primo ꝓduxit herbam. deinde ſpicam. demū plenum frumentuꝫ in ſpica. Cum deſideria ait bonaconcipimꝰ: ſemen in terrā mittimꝰ. Cum oꝑari recta incipimus: herba ſumus. Cum ad ꝓfectū boni oꝑis creſcimꝰ: ad ſpicā ꝑuenimus. Cum in eiꝰ

n 2