Titulus.XI

.XII.

¶ Idem ex regiſtro. q. e. In nullo loco monachos ⁊ monachas ꝑmittimus in vno monaſterio habitare: ſed nec ea que duplicia vocant. Et ſi quodtale eſt: religioſus ep̄us mulieres quidem in ſuoloco manere ſtudeat: monachos aūt aliud monaſterium edificare cogat: ⁊ res quas habent cōmunes ẜm iura eis competentia diſtribuant̉. ¶ Idēxviij. q. j. Peruenit. ꝓhibet monachos ſibi facerecōmatres ſcilicet tenendo in baptiſmo vel leuando de fonte ¶ Idem ex regiſtro. xvij. q. j. ait. Animas deo pecunias vouerat: quas poſtea dyabolivictus ꝑſuaſione ſubtraxit. Sed qua morte mulctatus ſit ſcis. Si ergo mortis periculo dignꝰ fuitqui eos quos dederat nūmos abſtulit: conſideraquanto ꝑiculo dignus eris in diuino iudicio: qunon nummos ſed temetip̄m omnipotenti deo cuite ſub monaſtico habitu deuoueras ſubtraxiſti.¶ Idem ſuꝑ ezech̓. q. e. Qui bona agunt ſi meliora agere deliberant: ⁊ poſt deliberata nō faciuntlicet in bonis prioribꝰ ꝑſeuerent: in conſpectu tamen dn̄i ceciderūt. Item ſunt quidam qui cunctarelinquere ⁊ dei ſeruitio ſe ſubdere: ⁊ freno caſtitatis ſe reſtringere deliberant: ſed cum poſt caſtitatem alios cecidiſſe ꝯſpicuunt: ſe retrahendo meritum ꝑdunt. ¶ Idem ſcribens iohanni rauennatiarchiep̄o. xvj. q. j. ait. Nemo poteſt ecceſiaſticisobſequijs deſeruire ⁊ in monaſtica regula ordinate ꝑſiſtere: vt ip̄e diſtrictionē monaſterij teneat: qͥquotidie in monaſterio eccleſiaſtico cogit̉ ꝑmanere. Et dicit ibi gloſa. ꝙ vel loquit̉ de clericis ſecularibus qui volebant preeſſe monaſterijs: cum tamen nō ſeruarent vitam monachalē. Uel ſi loqutur de monachis: vult dicere ꝙ non poteſt cumpreficitur eccleſie ſeculari habenti curam ſeruareobſeruantias monachales: vt ſilentium et huiuſmodi: ⁊ cure intendere animarū vel etiam nō poteſt p̄eſſe eccīe ſeculari ſimul ⁊ monaſterio. ¶ Idēſcribens mariano ep̄o rauennati. xvj. q. j. Ne procuiuſlibet monachi vel abbatis ꝓmotiōe onus aliquod fortaſſe monaſteria ſuſtineant ſtudendū vebis eſt: vt ſi quiſqͣꝫ monachoꝝ ex quocūqꝫ monaſterio ad clericatus officiū vel ſacrū ordinē acceſſerit: non ibi aliquā vlteriꝰ habeat ptātem. Idēex regiſtro .xxvij. q. ij. Agatoſa ait Et ſi mūdanalex p̄cipit cōuerſionis gr̄a .i. ingreſſus religionisvtrolibet inuito diſſolui poſſe coniugū: diuina tamen lex non ꝑmiſit. Nam niſi fornicatōnis cauſavirū vxorē dimittere nulla ratōe cōcedit: qꝛ poſtqͣꝫ copulatione cōiugij viri et mulieris vnū corpefficit̉: nō poteſt ex ꝑte ꝯuerti: ⁊ ex ꝑte in ſeculo remanere. hec ille. Dimiſſio tn̄ cōiugij ob fornicationem intelligit̉ quo ad thoꝝ nō quo ad vinculū.Contra detra/ .§. XV.ctores greg. ij. q. iiij. ait. Habet hoc ꝓprium antiqui hoſtis īuidia: vt quos improborū actuū ꝑpetratione deo ſibi reſiſtente deijcere nō valet: opiniones eoꝝ falſas ad p̄ſens ſimulando dilaceret.¶ Idem conſtantino mediolanenſi ep̄o. xj. q. iij.In cunctis ait. Que in hac vita aduerſa ꝓueniūtſola eſt ſicut noſtis oīpotentis diſtrictio dei penſanda: atqꝫ ad cor ꝓpriū ſemꝑ recurrendū: ⁊ nul-

lius ibi lingua implicet. vbi cōſcientia nō accuſaQuem enī conſcientia defendit liber eſt inter accuſationes: ⁊ liber ſine accuſatione eſſe nō poteoſi ſola que intꝰ adijcit ꝯſcientia accuſet. Sacri eloquij teſtimoniū habemꝰ: vt mala maiora cum forte dicunt̉: niſi ꝓbata credi nō debeant: ſed citiꝰbata vlciſci. Hec igitur dixi vt nimie leuitatis eſſeon̄derem ſi quis mala grauia credere ſtudeat duꝓbari nō poſſunt: vnde ſanctitas veſtra debet omaledicoꝝ hominū rumoribꝰ ⁊ obtrectationibusmentē ſuā diſiungere: ⁊ ſola que interne vite ſumatqꝫ ad vtilitatē ſubditoꝝ ꝓficiūt cogitare. ¶Idiq. e. Inter verba laudantiuꝫ vel vituperantiū admentē ſemꝑ recurrendū eſt ⁊ſi nō in ea inuenit̉ bonum qd̓ de nobis dicitur: magnā triſticiā generare debet. Et rurſum ſi in ea nō inuenitur malū qꝛde nobis homines loquunt̉: in magnā debemꝰ leticiam ꝓſilire. Quid enim ſi nō hoīes laudant: ecōſcientia nos liberos demonſtrat. Habemꝰ paulum dicentē. Gloria noſtra hec eſt. teſtimoniū cōſcientie noſtre. Iob quoqꝫ dicit. Ecce in celo teſtis meus. Si ergo nobis eſt teſtis in celo ⁊ teſtiin corde: dimittamꝰ ſtultos loqui foris qd̓ voluntQuid enī aliud detrahentes faciūt: niſi in puluerem ſufflant ⁊ in oculis ſuis terrā excitant: vt vnde plus detractionis ꝑflant: inde magis nihil veritatis videant̉. Uocandi tamen ſunt ⁊ ip̄i: ⁊ tranquille admonendi: eiſqꝫ ſatiſfieri modis omnibdebet: ſcienteſqꝫ de iudeis veritas dicit. Ne forte ſcandalizemus eos. Si autē ſatiſfieri ſibi ex veritate noluerint: habes conſolationē quā in euagelio aſpicias. Cum enim dn̄o dictū fuiſſet. Scisquia phariſei audito hoc verbo ſcandalizati ſunReſpondit eis. Sinite illos. Ceci ſunt ⁊ duces cecorum. Paulus qͦꝫ admonet dicens. Si fieri poteſt quod ex vobis eſt cum omnibꝰ hominibꝰ pacem habentes q. d. Si nos in mente caritatē ergodientes ſeruare cupimꝰ: ⁊ ſi illi nobiſcū pacē nōhabeant: nos tamen cum illis ſine dubio habem¶ Quare hoc ꝑmittat deus .ſ. bonis detrahi aſignat idem gregoriꝰ rationē dicens. vj. q. j. Suntplurimi qui vitam bonoꝝ fortaſſe amplius qͣꝫ debent laudant: et ne qua elatio de laude ſubripiatꝑmittit omnipotens malos in obterctationē ⁊ obiurgationē ꝓrumpere: vt ſi qua culpa ab ore laudantium in corde naſcit̉: ab ore vituperantiū ſuffocetur. Hinc eſt ꝙ doctor gentiū ſe in predicatōecurrere teſtat̉ inter infamīa ⁊ bonā famā ⁊ alijs eſſe odor mortis in mortem: alijs odor vite in vitaꝫꝘ ſpecialiter ſacerdotes ex detractionibꝰ quefiunt cōtra eos nō debent iudicari vel deſpici: ſedab omnibꝰ honorari etiā principibꝰ oſtendit idemſcribens ad mauriciū imꝑatorem iſta. xj. q. j. Sacerdotibus nō ex terrena poteſtate dn̄s noſter ſcꝫimꝑator citius indignet̉: ſed ex celeſti conſideratione ꝓpter eum cuius ſerui ſunt. ita eis dominetut etiam debitā reuerentiā impendat. Nam in diuinis eloquijs ſacerdotes aliquando dij aliquardo angeli vocant̉ Nam ⁊ ad moyſen de eo qui aciuramentū deducendus eſt dicit̉. Applica illū addeos vicꝫ ad ſacerdotes. Et rurſus ſcriptū ē. dijsnō detrahes .i. ſacerdotibꝰ. Et ꝓph̓a ait. Labia