Capitulū .III.FO.

ACIIII.

pulo tanti febriū languores irruerunt vt pene nullus liber. nullus ſeruus remanſerit: qui eſſet ydoneus ad aliquod officiū vl̓ miniſteriū. De vicinisautem vrbibꝰ ſtrages nobis mortalitatis quotidienunciatur. Affrica aūt qualiter mortalitate ⁊ languoribus vaſtet̉. vos qui viciniores eſtis: tāto credo ꝙ ſubtilius cognouiſtis. De oriente vero qͥ veniunt grauiores deſolatōes nunciant. In his itaqꝫ omnibꝰ quia appropinquante fine mundi generalem ꝑcuſſionē eſſe cognoſcimꝰ: affligi nimis deꝓprijs moleſtijs nō debemꝰ. ¶ IIdem eulogio patriarche alexādrino. Tranſacto anno fuauiſſimaſanctitatis veſtre ſcripta ſuſcepi: quibus ꝓ egritudinis mee nimietate reſpondere nuncuſqꝫ nō valui. Ecce enim iam bienniū pene expletur ꝙ lectulo teneor. tātiſqꝫ podagre doloribꝰ affligor: vt vixin diebus feſtis vſqꝫ ad horaruꝫ trium ſpaciū ſurgere valeā ⁊ miſſarū ſolennia celebrare. Mox aūtcum graui compellor dolore decumbere: vt cruciatum meuꝫ poſſim gemitu interrūpente tolerare.Qui dolor interdū mihi lentus eſt. interdū nimiSed neqꝫ ita lentus eſt vt recedat: neqꝫ ita nimiꝰvt interficiat: vnde fit vt qui quotidie ī morte ſimrepellar a morte. Necmirū: qꝛ peccator grauis tali corruptionis carcere diu teneor incluſus. vndecompellor exclamare. Educ de carcere animā meam. Sed qꝛ meis adhuc p̄cibus obtinere nō mereor: rogo vt veſtre ſanctitatis oratio ſue mihi interceſſionibus adiutoriū prebeat: meqꝫ a peccatis etcorruptōnis pondere liberū reddat: in illā quambene noſtis libertatē glorie filioꝝ dei Item eidemRogo gͦ vt ꝓ me peccatore enixius oretis: qꝛ ⁊ dolor corporis ex podagris et amaritudo cordis excurarū afflictionibꝰ: ⁊ immenſa vaſtitas mortalitatis. ⁊ inter tot barbaroꝝ gladios vehemēter meaffligit Inter que omnia nō tꝑalem ſed eternā cōſolationē requiro: quā ꝑ me impetrare nō valeo.ſed ꝑ interceſſionē veſtre beatitudinis hāc me obtinere cōfido. Idem mariniano ep̄o arabie ſcribens ait. Multū iam tempꝰ eſt quo ſurgere de lecto nō valeo. Nam modo podagre dolor cruciat.modo neſcio quis in toto corpore cū dolore ignisexꝑandit̉. Et fit plerumqꝫ vt vno in me tꝑe ardorcum dolore cōfligat: ⁊ corpus in me animuſqꝫ deficiat. Proinde frater ſanctiſſime diuine ꝓ me pietatis miſericordiaꝫ deprecare vt ꝑcuſſionis ſue inme flagella ꝓpitius mitiget: ⁊ patientiā tolerandicōcedat: ne nimio qd̓ abſit tedio in impatiētia corerumpat: ⁊ qd̓ curari ꝑ plagam poterat: culpa creſcat ex murmure. ¶ Idem ſebaſtiano ep̄o. Queſanctiſſime frater de amici veſtri dn̄i romani ꝑſona hac terra patimur loqui minime valemꝰ. Breuiter tamē dico: qꝛ eius in nos malicia longobardorum gladios vicit: ita vt benigniores videant̉hoſtes qui nos interimunt: qͣꝫ reipublice iudicesqui nos malicia ſua rapinis ac fallacijs incogitatiōe cōſumūt. Et vno tꝑe curā ep̄oꝝ atqꝫ clericoꝝmonaſterioꝝ qͦꝫ et ppl̓i gerere. ꝯͣ hoſtiū inſidias vigilare ꝯͣ ducū fallacias atqꝫ malicias ſuſpectū ſꝑexiſtere: cuiꝰ laboris cuius doloris ſit veſtra fraternitas tanto verius penſat: quanto me qui hoc patior purius amat. ¶ Idē iohāni rauenne ep̄o ſcri-

bens ait. Peccatis meis hoc reputo: quia iſte quinunc inter eſt haud dubiū quin romanus exarchꝰet pugnare contra inimicos noſtros diſſimulat: ⁊nos pacem facere vetat. Ꝙͣuis iam modo etiamſi velit facere omnino nō poſſumꝰ: quia ariulſusexercitū autharith et nordulfi habens eorum ſibidari precaria deſiderat: vt nobiſcū loqui. de pacealiquid dignetur.De libris edi­ .§. XII.tis ab eo. Cum de monaſterio aſſumptꝰ leuita cardinalis factus ꝓ reſpoſis eccleſiaſticis conſtantinopolim apocriſarius eſſet directus: a fratribꝰ rogatus obnixe: maximeqꝫ a leandro hiſpalēſi ep̄oqui ꝓ cauſis viſigothoꝝ legatus ꝯſtantinopolimaduenerat: compulſus eſt vt librū beati iob: multis inuolutū myſterijs enodaret quem ꝑ. xxxv. li.broꝝ ſeriem mira ratōne ꝑdocuit. In quibꝰ ita devirtutibꝰ vicijſqꝫ diſſeruit. vt nō ſolis eadem verbis videat̉ exponere: ſed formis aliquo modo viſibilibus demonſtrare: vnde nō eſt dubiū eam ꝑfectionem ip̄arum aſſecutū virtutū: quarū tam efficaciter valuit effectuꝫ. Priora aūt dicti libri ſcꝫ.moraliū vt dicit ioh̓. dyaconꝰ coram poſitis fratribus ſub oculis dixit. Et qꝛ tempus paulo vacantius repperit: poſteriora tractando dictauit. Cūqꝫei ſpacia largiora ſuppeterent: multa augens: pauca ſubtrahens atqꝫ ita vt inuenta ſunt nōnulla derelelinquens: ea que ſe loquente excepta ſub oculis fuerant: ꝑ libros emendando compoſuit. Quicum iam factus ep̄s rome poſtrema dictaret: quoſtilo prima dixerat attendens: ſollicite egit vt ea q̄locutus fuerat: ſtudioſa emendatōe tranſcurrensquaſi ad ſimilitudinē dictatus erigeret. et ea quedictauerat nō longe a colloquentis ſermōe diſcreparet. Ꝙͣuis ip̄ius terciā partem operis vt colloquendo ꝑtulit pene ita dereliquit: qꝛ dum euꝫ fratres ad alia exponenda ꝑtraherent: hanc ſubtiliꝰemendari noluerūt. Quod opus ꝑ. xxxv. librosextenſum vt dictuꝫ eſt in ſex codicibus expoſuit.¶ In ip̄is autē ſui ep̄atus exordijs: dum a iohanne rauennatis vrbis ep̄o humiliter fuiſſet rep̄henſus: cur paſtoralis cure deliteſcendo pondera fugere vir tam ydoneus voluiſſet: quaſi rationē reddens librū paſtoralis regule compoſuit. quē quadriꝑtita rotione diſtinguens valde penſandū eē:cum rerum neceſſitas expoſcit: ad culmen quiſqꝫregiminis qualiter veniat: atqꝫ ad hoc rite ꝑueniens qualiter viuat. Et bene viuens qualiter doceat ⁊ recte docens infirmitatē ſuaꝫ quotidie quātaconſideratione cognoſcat. Primū gͦ appetitū temperet: poſtea magiſteriū qd̓ nō a querēte ſuſcipit̉vita cōmendet deinde bonū qd̓ viuendo bn̄ oſtenditur etiā docendo ꝓpaget̉. Demū vt ꝑfecta queqꝫ oꝑa conſideratio ꝓprie infirmitatis deprimat:ne ante oculos ea tumor elationis extinguat. Etin ipſa tercia parte libri diffuſe oſtendit: quomodo admonendi ſint ſinguli varijs vicijs dediti.vario modo ẜm varietatem conditionū. Quemlibrum paſtoralis magnus anaſtaſius antiochenus epiſcopus in grecum tranſtulit: ⁊ orientalibꝰeccl̓ijs opus venerabile ꝓcurauit. ¶ Deinde dum