TitulusL

.II.

vacantie duodecim epiſcopos ordinaret. Ad ludoniam ⁊ eburacam ſingulos epiſcopos mitteretqui nihilominus duodecim epiſcopos conſecrantes palleum ab apoſtolica ſede ꝑciperent. Et poſtaugu. obitum ipſe primus inter eos haberetur: qͥprius conſecrari meruiſſet. Precepit quoqꝫ vt ī angloꝝ gente ydoloꝝ phana non deſtrueret: ſed ſāctificatis aquis reſperſa ī baſilicas dedicaret. Etquia ſuper quibuſdam capitul̓ auguſ. eū interrogans qualiter epiſcopus cū ſuis conuerſari deberet clericis requiſiuit. ac etiam de multis alijs concernentibus diuerſos ſtatus hominū ⁊ diuerſa negotia. Ad ſingula humillimus grego. reſpondēsinformauit. vt habetur ſparſim in diuerſis decretꝭI Huius nimirum precibus deus omnipotēs tantam auguſtino eiuſqꝫ ſocijs faciēdoꝝ ſignoꝝ gratiam contulit: vt ꝟbum vite quod ore p̄dicabant:ſignoꝝ efficacia confirmarent. Unde factum ē: vtpaucis labentibus annis: etiam ceteri ſaxonie reges ad chriſti fidem ꝑ eius diſcipulos ꝑuenirent.Et de hoc ipſe grego. eulogio alexandrino patriarche ſic ſcribit referenti de bonis ſpiritualibꝰ eccleſie ſue. Quoniā in bonis q̄ agitis ſcio ꝙ ⁊ alijscongaudetis. veſtre vobis gratie vicem reddo.Quia dū gens angloꝝ in mūdi angulo poſita incultū lignoꝝ ac lapidum perfida nunc vſqꝫ remaneret: ex veſtro mihi orationis adiutorio placuit:vt ad eā monaſterij mei monachuꝫ trāſmittere d̓oauctore debuiſſem. qui factꝰ epiſcopus ad p̄dictāgentem in fine mūdi ꝑductus eſt. Et nūc de eiꝰ ſalute atqꝫ opere ad nos ſcripta ꝑuenerūt. quia tantis miraculis ip̄e vel hi qui cum eo tranſmiſſi ſuntin gente eadem choruſcant. vt apoſtoloꝝ ꝟtutesin ſignis que exhibent imitari videantur. In ſolēnitate aūt dominice natiuitatis pluſqͣꝫ decem milia angli ab eo confratre noſtro epiſcopo baptizati ſunt. De hoꝝ etiam angloꝝ cōuerſione in librismoralibus ip̄e gregorius vt refert Ioh̓es dyaconus ſic ait. Ecce lingua britānie que nil aliud nouerat qͣꝫ barbaꝝ frendere: iaꝫ dudum in dei laudibus hebrea cepit ꝟba reſonare. Ecce quondaꝫ tumidus iam ſubſtratꝰ ſanctoꝝ pedibus ſeruit ocoanus. eiuſqꝫ barbarios motus quos terreni pͥncipes edomare ferro nequiuerant. hos ꝓ diuīa formidine ſacerdotum ora ſimplicibus verbis ligāt.Et qui cateruas pugnantium infidel̓ nequaqͣꝫ metueret: iam nūc fidelis humilium linguas timet.Quia enī per miracula ei virtus infunditur diuine cognitionis. eiuſdem dininitatis terrore refrenatur. vt pͣue agere metuat: ac totis deſiderijs adeternitatis gratiam venire concupiſcat. ¶ Nihilominus eidem auguſtino ip̄e gregorius ſcribēs ſuper huius miraculis ſic ait. Scio quia omnipotēſdeus per dilectionem tuam in gente quaꝫ elegi voluit. magna miracula oſtendit. vnde neceſſe eſt vide eodem dono celeſti: ⁊ timēdo gaudeas: ⁊ gaudendo ꝑtimeſcas. Gaudeamꝰ videlicet qꝛ anglorum anime ꝑ exteriora miracl̓a ad interiorē grāmꝑtrahuntur. Pertimeſcamus vero ne inter ſignaque fiunt. infirmus animus in ſuo p̄ſumptione ſeeleuet. vt vnde foris ꝑ honorem tollitur: inde per

inanem gloriam intus cadat.De miraculis. §. VIII.que fecit ip̄e gregorius in vrbe matrona quedaſtationes publicas beato gregorio miſſarū ſolennia celebranti ſolitas oblationes obtulerat. Cuipoſt myſteria traditurus hoſtiam: cuius materiab illa porrecta fuerat. Cū diceret gregoriꝰ Corpus dn̄i nr̄i ieſu chriſti ⁊cͣ. laſciuia ſubriſit. Ille cōtinuo dexteram ab eius ore conuertens partem illaꝫ dominici corporis ſuper altare depoſuitꝭ. Expletis vero miſſarum ſolennijs matronam corampopulo inquiſiuit. Quamobrem corpus dominicum ſuſceptura ridere p̄ſumpſit. At illa diu muſitans tandem in huiuſmodi ꝟba prorupit. Quiapanem quem ꝓprijs manibus meis confeciſſe cognoueram: tu corpus dominicū ꝑhibebas. TuncGregorius ꝓ incredulitate mulieris cum tota plebe ſe in oratione ꝓſtrauit. Et poſt paululum ſurgens particulam panis quaꝫ ſuꝑ altare poſueratcarnem factam repperit. Quam coram cunctis incredule matrone oſtendens. ad credulitatis gratam tam illā reuocare potuit. qͣꝫ totum populū cōfirmare curauit. Rurſuſqꝫ in oratione cū eiſdē ꝓſtratus carnis fruſtum in primordia panis reformauit. ¶ Alio tempore cuꝫ petentibus quibuſdāoccidentalibus per legatos in ſingulis pixidibusſub nominibus petitorum martyrum prandeumſolito more cōcludēs deſuꝑ ſigillaſſet: legatis lagitus ē. Illi ſuſceptas reliquias veneratione congrua deferentes. poſtqͣꝫ quedam itineris miliariaconſumpſerunt: ſtulte ſe tantum viaticum cōfeciſſe murmurare ceperunt. ſi neſciant vtꝝ ſanctoruioſſa: an magis carnes a romano pontifice ꝑcepiſſent. Itaqꝫ cōmuni conſilio remoto pontificali ſignaculo. reſeratiſqꝫ pixidibꝰ particl̓as prādei reppererūt. Hox ad vrbis menia cū furore nimio reuertentes. per archid yaconem Gregorio ſe deceptos fuiſſe: vt pro reliquijs vilem pannū ſuſciperētflebiliter querebantur. dicentes dn̄os ſuos pulcerrimis pallijs abundare. ac per hoc romanoꝝ vilibus prandijs non egere. Forte tūc gregorius miſſarum celebrabat ſolennia. Quibꝰ expletis ab eiſdem legatis prandea corā cūctis recipiens ſuꝑ altare compoſuit ſeqꝫ cum omnibus in oratione dedit. vt deus omnipotens vtrum quod a liminiapoſtoloꝝ de more trāſmiſſuꝫ ē pro reliquijs maityrum venerari deberet qͣꝫtocius indicaret. Deinde ab oratione ſurgens incredulos legatos ꝓpi̓ſtare p̄cepit. cultellum petijt more ſanctiſſimi pape leonis prandeū pupugit. de cuius cōpunctonibus ſanguis ꝓtinus emanauit. Quo miracl̓o talegati homines confuſi qͣꝫ omnes qui aderant tremefacti iuſſu gregorij cū eo terre ꝓſtrati ſunt. necante ab orationibus ceſſauerunt: qͣꝫ cūcta prandeorum foramina diuinitus clauderentur. ¶ Quidam preterea diuitum romanoꝝ relicta cōiuge fuerat a pontifice cōmunione priuatus. Quod illemoleſtiſſime ferens. ⁊ auctoritatem tanti pontificis euacuare non preualens: magoꝝ ſuffragia reqͥſiuit. Qui magnis muneribꝰ perſuaſi poſſe ſe luis carminibus agere. vt immiſſo demone tamdiu